Ranking

Otwórz się nocy, uchyl swe zasłony, niech wejdzie dusza, w ciszę otulona. Gdy zdejmie ciężar tej cmentarnej gliny, to będzie gościem pośród swej rodziny. To jest czas cichy, w popiół zawinięty, kiedy granica między nami znika. Wieczór jesienny, ten mglisty i święty, tak bardzo mrocznym dreszczem nas przenika. Tu nie ma lęku, choć cień gęsto pada, nikt nie zamyka już drzwi przed zmarłymi. Ziemia głęboko w serca patrzy, bada, łącząc krew żywą z duchami dawnymi. To wielka uczta, co światy jednoczy, chlebem i miodem cieszy nasze oczy. Świat jest w jedności teraz ułożony, w gwiezdnym i ziemskim splocie skupiony. Dziady to dawny słowiański obrzęd zaduszny, obchodzony głównie jesienią, mający na celu uczczenie pamięci przodków oraz nawiązanie relacji z duszami zmarłych powracającymi do świata żywych. Organizowano uroczystą kolację, podczas której część jadła i napojów przeznaczano dla duchów, często wylewając je na ziemię lub grób. Palono ogniska na mogiłach, rozstajach i w miejscach "nieczystych", aby oświetlić drogę dobrym duszom, a odstraszyć złe. Przodkowie byli uważani za opiekunów domostwa, a odpowiednio ugoszczeni - gwarantowali dobrobyt.

Łabędzi puch tak delikatny na wyciągnięcie dłoni próbuję go złapać i nabrać w ręce wchłonąć jak zapach kwiatów omdlewających na łące na ustach pozostał twój szept otulający dreszczem taniec barwnych motyli nasycił przestrzeń. Autor fotografii: M.Lewandowska

Doskonale wiem — to nie jest gra, lecz dreszcz, co w słowie zapomina ciała, ta cienka nić, co zamiast „tak” pisze: „zobaczmy, co by było, gdyby chciała”. Między literą a oddechem — żar, lecz w głowie chłód jak port bez statków; dopamina składa podpis w snach, rozsądek stawia pieczęć świadków. Może się spotkamy — i to nic, tylko powietrze między zdaniami pęknie; może się okaże: brak nam liczb do równania, które w listach mięknie. Więc piszmy — póki trwa ten stan, ten bezpiecznik w spojrzeń alfabecie; bo czas jak wiatr zmienia plan, a praca zamyka okno w człowieku-secie. Już czuję: przyjdzie cięższy dzień, gdy zegar stanie się sumieniem, a prowincjonalny życia cień nazwie mnie swoim imieniem.

stąd tam wymyśliłem procesję oddechów do sanktuarium gdzie zmierzają psalmy - lśniące powietrze na ustach miłość z nas wycieka na łąkach bez kwiatów nie pasowaliśmy tutaj pod zimnym księżycem ale z wartką krwią nie chroniąc swej skóry spruwaliśmy całun z tętnic solidnych jak lina do tulenia gardeł

wąż i tak jej nie przyjmie dlatego kocham węże ale trzymam je na dystans pod szpilką

Słońce wzeszło w oddali z wolna podnosząc kurtynę by oto oczom świata ukazała się prawda. Szła w potarganej sukni bez butów jak rozbitek niby smutek jej bratem a śmierć niechcianą matką. Bez służby ani dworu samotnie gnała w przestrzeń jakby teraz nie istniało a jutro miało nie nadejść. Wytężała wzrok ukradkiem jak sokół na bezkresie by odnaleźć zagubionych co uciekli przed jej cieniem. Gdy tylko coś ujrzała biegła prędko przed siebie by odzyskać utraconych i ocalić siebie.

„Znajdę cię wszędzie” Nie szukaj mnie pod wodospadem, w tłumie, czy w rozedrganym chaosie myśli. Nie znajdziesz mnie w krainie lodu, gdzie od krzyku zamarzających uczuć, pęka nawet cisza. Nie idź za echem dzwonów bijących na alarm, ani za jazgotem pustych pochlebstw i deklaracji. Nie ma mnie tam, gdzie cel pożera wszystko, gdzie godność, zagubiona, nosi maskę nieprzyzwoitości. Nie podążam mamony blaskiem, Którym tylu umysły poraził gubiąc ostanie ślady siebie, w ciężkim oddechu obojętności. Mówiłeś, że znasz drogę, że odnajdziesz mnie wszędzie tam, gdzie nasz zapach wciąż unosi się w powietrzu. Nauczyłeś mnie trwać - bez lęku przed ciszą, bez ucieczki przed falą. Cierpliwie. Z odwagą zakorzenioną w sobie. Z miłością, która nie przemija. Przy brzegu. 17.02.2026

Usiadłam sama; światło roztaczając Radośnie lśnił letni dzień umierając; Widziałam jak kona, patrzyłam jak znika Z bezwietrznych łąk, z mglistego zagajnika; I myśli w mej duszy się rozszalały I serce się ugięło przed ich siłą I gorzkie łzy z moich oczu tryskały Bo słów na uczucie mi brakowało, Które dostojną tę radość kalało W tą godzinę, tak boską i tak miłą. Pytałam siebie, - Dlaczego cennego Tego daru niebiosa mi nie dały, Wielkiego, przez wielu otrzymanego, By się ich myśli w poezji splatały? - To sny mnie osaczyły, - powiedziałam - Z beztroskich dziecięcych lat dorastania; Fantazja dzika wizje przekarmiała Odkąd życie rozkwitło u zarania. - Dziś, gdy nadzieja na śpiew się zbudziła, Bezdźwięczną strunę ma ręka trąciła; I wciąż oznaką mej melodii granic Jest - Dość już twych starań, to wszystko na nic. - I Emily: Alone I sat; the summer day Had died in smiling light away; I saw it die, I watched it fade From misty hill and breezeless glade; And thoughts in my soul were gushing, And my heart bowed beneath their power; And tears within my eyes were rushing Because I could not speak the feeling, The solemn joy around me stealing In that divine, untroubled hour. I asked myself, “O why has heaven Denied the precious gift to me, The glorious gift to many given To speak their thoughts in poetry? “Dreams have encircled me,” I said, “From careless childhood's sunny time; Visions by ardent fancy fed Since life was in its morning prime.” But now, when I had hoped to sing, My fingers strike a tuneless string; And still the burden of the strain Is “Strive no more; 'tis all in vain.”

gdy myślę o innych kobietach moje ciało wypełnia się nimi jak płuca dymem o trzeciej nad ranem są złotymi postaciami z klimta potworne w gracji wytrącają pył a ten osiada na powiekach bym zobaczył cię pierwszy raz

kradnę jej czas z nadzieją że poznam jego smak piękne konwalie przekazują nieśmiałe myśli bez makijażu próbuję budować drogę do nas gdyby można ... 2.2026 andrew

Koty, płoty, kłopoty oraz sympatie i antypatie na patio. No a potem... Dzisiejszy dzień jest bardzo bardzo. Nieswoje humory na szczęście zmokły zanim na dobre dotkły. Nawet przymilanie potrafi być niekiedy miłe. Woła się tu teraz - ależ ależ ależ. Warszawa – Stegny, 18.02.2026r.

Boli gdy człowiek na człowieka patrzy z pogardą jest mu kamieniem Boli gdy człowiek człowiekowi nie patrzy w oczy szuka ciemnej strony Boli gdy człowiek zachowuje się jak zwierzę udając lepszego Boli gdy człowiek szuka trudnych dróg a łza jest mu obca Boli to wszystko a przecież nie musi wystarczy się uśmiechnąć

dosięgła mnie twoja pupa będzie smakować mi jutro zupa jest ona ładna, zgrabna i śliczna spośród tych dziewcząt taka nieliczna wokół niej wszystko się układa zgrabniej jak Wenus z milo rzeźba pozuje przykładniej jest taka miękka i okrąglutka w ten weekend będzie smakować mi wódka potrafi swym dźwiękiem mnie oczarować jedynie do tego trzeba nos przypudrować jak się porusza to gwóźdź na ścianie obraz już ten zawieszam mamie gdyby tak dotknąć ją delikatnie na pewno stałbym się mocnym w matmie ona na prawdę emanuje się pięknie już się mój pies ani kot nie zlęknie chciałbym ją posiąść na własność lecz mam swoją aby zasiąść jednak ja wolę mieć ją dla siebie ona wynosi mnie w luminarz w chabrowym niebie

obudziło mnie niebieskie niebo wokół ciężar codzienności Śląskie tu liczy się dobry kontakt naprawdę nie jest źle

w przypływach istnienia pomiędzy Masywem Ślęża a Wzgórzem Golgota odnajduję ślad swoich snów i marzeń tu czas rozciąga się w nieskończoność zanim z pierwszym promieniem słońca nisko pokłonię głowę starym drzewom a śpiew przelotnych ptaków przetnie nieboskłon i uchyli rąbek tajemnicy świętej wiary praojców pośrodku wysokiego lasu rozsypię ziarenka maku naturalne remedium na upiory i jeszcze raz być może ostatni spróbuję poczuć nic w złocistej kropli bursztynu i pojąć siłę wieczną co wybuchła jasnym promieniem boskich metafor aż usłyszę krzyk z głębi duszy żyjemy w najlepszym ze światów (Lifting 2026)

W moim sercu jest dla ciebie staw, i całe jezioro. Oddaj mi swoją rybkę, lub uduś moją.

masz cierpliwe ucho, czujesz nim mój oddech mój kochany, jak dobrze, że jesteś moje usta smakują twój dotyk zazwyczaj czuję gorąco, czasem zwlekam, twój chłód mnie sięga nie odpychając potrzebujemy siebie - może ja bardziej ciebie, niż ty mnie, bo nigdy mi tego nie mówisz jesteśmy wierni sobie od początku dorosłego życia mój Kubeczku do kawy

38. Tancerki z Telmessos (narrator: Agrianin) 1. Tańczyły jak ogień, a ogień zawsze coś spala. 2. Ruchy i mrok plątały się jak fałszywa modlitwa. 3. Wśród świateł błysnęły ostrza, krócej niż śpiew. 4. Strażnik osuwa się na jej ramię jak kochanek. 5. Jak ufać oczom, skoro widziały śmierć w koronie z kwiatów? 6. Jej dłoń na mojej — ciężka, lepka, jakby chciała mnie oznaczyć. 7. Miasto wzięte bez szturmu. Ale dusza? 8. Gdy tańczy nocą, czy czuje co zrobiła? cdn.

Wszystko, tylko głuchy zgrzyt. Zwierzę, co jak człowiek rozumne i człowiek są jak ciszy krzyk, jak ziemia rzucona na trumnę. Jakieś burze, trwogi, czyny, powstałe ze zgubionych rąk, jakieś stopy na wstęgach dróg. Wszystko, rzucone w nieba kąt.

Popełniłem błąd! Pokornie proszę o wybaczenie. Chodzi o wers: And still the burden of the strain Słowo Strain ma dodatkowe znaczenie, które uświadomiłem sobie słuchając pięknej pieśni Rule Britannia (...), a konkretnie słów: And guardian angels sang this strain. Strain to też melodia, pieśń. A Burden? Okazuje się, że w tym znaczeniu to powracający motyw, akcent, refren. Zatem Emily mówi po prostu: - I wciąż refrenem mojej pieśni jest -. I wszystko robi się jasne. Zatem niezgrabne: I wciąż ciężarem u napięcia granic Jest mi - nie walcz więcej, to wszystko na nic. - Zamieniam na: I wciąż oznaką mej melodii granic Jest - Dość już twych starań, to wszystko na nic. -

prekognicja co ma nadejść kusi jak nowe ubranie gładkość materii dotyk - ciche mury i tafla jeziora jak do mnie zawoła czy będziemy na ty od początku jaki będzie kolor jej oczu kiedy będzie zbliżać się do mnie? muszę zapisać to co powie inna nie przydarzy się rozbita o bruk sklejona jak wazon

@bazyl_prost nie mam łopaty pod ręką, sorka @Berenika97 dzięki, dzięki. Wg mnie jak wiersz ma tylko jedno dno, jedną warstwę tp nie jest poezja. @mariusz ziółkowski @Waldemar_Talar_Talar @Rafael Marius dziękować Pozdrawiam

@Berenika97 bardzo dobry wiersz, na tyle dobrze napisany, że bez dopisku też wyczuwa się/ wyczytuje, o co w nim chodzi. Ciekawie, treściwie - klasa Bereniko!

@Alicja_Wysocka @Berenika97 Dziękuję! :)

za płotem drą koty dzień kota u sąsiadów

@Łukasz Jurczyk W tej części połączyłeś erotyzm, rytuał i bezwzględną przemoc. Jest tu kontrastem między pięknem (taniec, kwiaty) a brutalną rzeczywistością wojny i podstępu. Taki "koń trojański", ale w wersji zmysłowej. Tancerki z Telmessos nie są artystkami, lecz zabójczyniami. „Fałszywa modlitwa” - sugeruje, że cały występ był maskaradą, która miała uśpić czujność ofiar pod pozorem religijnego lub kulturowego obrzędu. Połączone są sfery - intymna z aktem zabójstwa. Moment, w którym umierający strażnik osuwa się na ramię tancerki jest opisany tak, jakby dochodziło do miłosnego zbliżenia. Ta makabryczna czułość podkreśla tragizm zaskoczenia - ofiara do końca nie wiedziała, że ginie. „Miasto wzięte bez szturmu” - strategiczny sukces dzięki podstępowi. Ale takie zwycięstwo - oparte na zdradzie gościnności i piękna - niszczy coś wewnątrz zwycięzców. Wybór tego miejsca może sugerować, że nawet ci, którzy widzą przyszłość, nie przewidzieli zdrady ukrytej w tańcu. To utwór o tym, jak wojna deprawuje sztukę, zmieniając taniec w egzekucję, a artystkę w oprawcę. Tekst wyśmienity! Czy taki fakt zaistniał, czy to licentia poetica?

@hollow man Bardzo dziękuję! Tak, to też, mój manifest. Serdecznie pozdrawiam. :) @Alicja_Wysocka Mam trzy argumenty - może Cię przekonają. :) 1. Platyna jest cenniejsza od złota - jest rzadsza, trwalsza i bardziej odporna. Pisanie można porównać do platyny, bo myśl wypowiedziana zanika, druk się psuje, a dobrze napisany tekst przetrwa wieki. Homer, Platon, Szekspir - ich słowa są wciąż "w obiegu" tysiące lat później. 2. Platyna jest używana w nauce jako wzorzec. Pisanie wymusza podobną precyzję- zmusza do zdefiniowania pojęć, doprecyzowania myśli, eliminacji niejasności. Mówienie bywa niedbałe, pisanie dyscyplinuje. 3. Wydobycie platyny jest niezwykle trudne - potrzeba ton rudy dla kilku gramów metalu. Dobre pisanie też jest pracochłonne- wymaga wielu wersji, skreśleń, poprawek. Wartość pochodzi właśnie z tego wysiłku. @Christine Bardzo dziękuję! Tak, bardzo lubię zabawę idiomami - nasz język jest bardzo wieloznaczny. Serdecznie pozdrawiam. :) @Migrena Bardzo dziękuję! Napisałeś cudowny esej filozoficzny. Teraz cokolwiek napiszę będzie zbyt miałkie. A ponieważ studnia była dla Heideggera ważna, to dedykuję Ci ten wierszyk. Serdecznie pozdrawiam. kamień nie szukam dna dno samo mnie szuka opadam przez warstwy niewypowiedzianego na powierzchni prawie nic - tylko krąg który zaraz zniknie ktoś pochyla się nad otworem wstrzymuje oddech czeka na dźwięk który potwierdzi że głębia istnieje ja już wiem że istnieje dlatego milczę i spadam @vioara stelelor @Rafael Marius Serdecznie dziękuję i pozdrawiam. :)

Panika powietrze żre Najadłwszy się sobą Odwleczono Zamknięto Spławiono Zamroczony jestem Mam system Gry Komputerki, laptopy, telefony Dom, rodzinę, dzieci Zobacz

romans śpiewam bo śpiewam bo jestem śpiewakiem ona była żebraczką a on był żebrakiem pokochali się nagle na rogu ulicy i nie było uboższej w mieście tajemnicy ! nad nimi srebrny woal naszej galaktyki perlił się i błyszczał jak szal myszki Mickie Jowisz Saturn i Neptun wirują radośnie wszyscy mówią mi szczerze że ma się ku wiośnie towarzysz Lenin przemawia że w czynie społecznym kwitnie miasto Wraszawa i staje sie lepszym... władza w ręce ludu.. co wymaga trudu... bizony na prerii pasą się beztrosko kocham twe oczy modre i ciebie też WIOSNO !

Olsztyński wędkarz, gdy mieszkał na Dajtkach, zimą wędkował w ogrzewanych majtkach, przyjemnie się łowiło, lecz w majtkach zaiskrzyło, i usmażyło kiełbaskę na jajkach. Dajtki – wieś od 1355r, od 1966r część Olsztyna

@A.Between O, no proszę! W takim razie jeszcze przemyślę ten wiersz :) Pozdrawiam serdecznie

@viola arvensis Bardzo dziękuję! Dziękuję z całego serca! Zawsze się trochę denerwuję, czy intencja będzie czytelna, więc Twój komentarz dużo dla mnie znaczy. Ale wyszłam z założenia, że nie wszyscy mogą interesować się słowiańską mitologią - stąd mój dopisek. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Czarek Płatak Bardzo dziękuję! Masz rację - te tematy jakoś same domagają się takiej formy. Rym i rytm tworzą tu pewien rytuał, nadają powagi. W wierszu białym by to chyba zabrzmiało za swobodnie jak na taką treść. Serdecznie pozdrawiam. :))) @Myszolak Bardzo dziękuję! Prawda, ciekawa to była tradycja. Ale z drugiej strony - kiedy o tym piszemy i czytamy, to w pewnym sensie ją podtrzymujemy. Tym bardziej, że Dzień Zaduszny jest w jakimś stopniu kontynuacją. Serdecznie pozdrawiam. :) @Amber Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak poetyckie słowa! To wielki komplement. Pozdrawiam serdecznie! @Migrena Bardzo dziękuję! Jacku, czytając Twój komentarz, mam poczucie, że to Ty dałeś moim słowom dodatkowe światło. Dziękuję za tak czujne i głębokie wejście w mój świat. Twoja uwaga o braku dramatycznego przekraczania granicy jest dla mnie niezwykle cenna - to właśnie ta zgoda na jedność bytu była sercem tego wiersza. Pięknie dziękuję za to intelektualne i duchowe spotkanie. Serdecznie pozdrawiam. :) @leszek piotr laskowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

lubię te Twoje starowiarowe pieśni. I rozumiem dlaczego rymy. Chyba w białym taka treść nie weszłabym tak dobrze.

@Berenika97 wierszyk z klasą i elegancją ! z Twoją klasą i Twoją elegancją ! dziękuję.

miłość nie jedno ma imię

@violetta jak ja z nogą w gipsie, (już nie ale to część dramatu)

Leśna łąka ciepły wiatr zapach burzy Pachnąca rosą trawa ach cóż za miła chwila Czas przemiły dech zapiera jest cudny Żyć się chce śnić i marzyć prawdą być Że ten świat wspaniałością częstuję nas Nie wstydzi sie łez jest dziś jutro też będzie

Witaj - zima zaczyna mnie nudzić - zimno i mróz - wole cieplejsze chwile - wypatruje tego przedwiośnia - a kiedy to nastąpi trudno powiedzieć - dziękuje serdecznie za przeczytanie - Ciepełka życzę - Witaj - no to czekajmy - dziękuję za ciepełko i owy optymizm - Pzdr.uśmiechem. @Andrzej P. Zajączkowski - @Rafael Marius - @Natuskaa - serdecznie wam dziękuję -

@Charismafilos Dziękuje serdecznie:):) @Alicja_Wysocka Dziękuje Alu:):) @Jacek_Suchowicz Jesteś niezawodny, dziękuje:):) @Manek Cieszę się, że się podoba:):) @Christine Bardzo dziękuję:):) @Stary_Kredens Dziękuję za zajrzenie :):) @Berenika97 Bereniko Twoje komentarze są mądrzejsze od moich fraszek:) dziękuję:) @Emanuel Nie rozumiem Twojego komentarza??? myślę, że pomyliłeś się i wkleiłeś tu zamiast pod swoim wierszem... Nie wiem o co chodzi Emanuelowi, myślę że coś mu się pomyliło.

@hollow man Czy ona też okaże się dymem o trzeciej nad ranem? Bo wiesz „Pierwszy raz" bywa tylko wtedy, gdy nie jest powtórzeniem.

@hollow manTak jakby, dzięki.

@Christine Miło mi, że Ci smakują, dziękuję. Violu, a wiesz, że lodem też można się poparzyć? Dziewczyny dla Was -

@petros Taka nadmierna ostrożność chroni człowieka przed zranieniem i czasami jest to słuszne, bo nie każdy jest w stanie nas zrozumieć, a rozmowa z kimś z kim nasze wnętrze odbije się od ściany zamiast zostać zgłębione i rozwinięte jest bardzo bolesna i jeszcze bardziej zamyka...no ale właśnie czasami zamyka nas na dobre przed tymi, co chcą pojąć... Najbardziej uderzył mnie w twoim wierszu ten pośpiech, ten strach, że czas jest ograniczony, że trzeba się zdecydować, bo inaczej ta bliska osoba odejdzie. A z takim lękiem tym bardziej nie ma przestrzeni na to, by się otworzyć.

@Łukasz Wiesław Jasiński Dobry wieczór, Panie Łukaszu 🙂 @Łukasz Wiesław Jasiński Dobry wieczór, Panie Łukaszu 🙂 @Łukasz Wiesław Jasiński Dobry wieczór, Panie Łukaszu 🙂 @Łukasz Wiesław Jasiński Dobry wieczór, Panie Łukaszu 🙂 @Łukasz Wiesław Jasiński Dobry wieczór, Panie Łukaszu 🙂

@Alicja_Wysocka Alu. ten wiersz nosi w sobie rys surrealistyczny !!! to nie jest surrealizm w sensie Dalí’ego czy Magritte’a z wyraźnie wizualnymi, absurdalnymi obrazami , ale raczej surrealizm emocjonalny i duchowy . połączenie tego, co codzienne i namacalne (lęk, pył, bezbronnosć) z tym, co absolutne i niemal metafizyczne (miłosć silniejsza niż śmierć, modlitwa, nadzieja ) arcyciekawy.

Wół se lizał głaz. Ile słów?

Albowiem nie...

@Arsis Ja to jedynie mogę być zazdrosną... całą noc flirtujecie pod moim wierszem....

@Arsis ja uwielbiam papa dance’owe nutki:) nikt nie ma takich z muzyków na świecie:)

Dziękuję wszystkim dotychczasowym komentatorom i fanom cyklu "Przygoda z moją idealną żoną": @Cyjan @Wiechu J. K. @Berenika97 @violetta @Alicja_Wysocka oraz @Robert Witold Gorzkowski. Mam nadzieję, że nikogo nie pominąłem. :) Jesteście wspaniali. No i informuję was, że ukazał się już VII odcinek i myślę, że będzie ich jeszcze dużo, oj dużo..., myślę, że w sumie będzie 20 odcinków :D