Ranking

słuchamy odgłosów za drzwiami "ufaj", "bądź człowiekiem" brzmi to jak szyderstwo gdy mury pękają jak kości dziś mamy jeszcze siebie i resztki prądu jutro - może tylko pył i wiatr który zasypie ślady po nas oszukajmy strach - ty odłożysz bezradną broń ja przestanę się modlić zobacz - ta nasza godność to wyrok ktoś nam ją dał razem z krótkim oddechem i słabym sercem

język bywa jak sopel lodu albo płomień ślizga się po szeptach jakby nie dosłyszał oddechu i nie widział drżenia skóry a jednak zgaduje pragnienia wie czego dotknąć żeby nie spłoszyć wie gdzie zostać żeby było ciepło czeka jak ciało przed ruchem bo wie że gdzieś nad nami zapisuje się puenta która spadnie dokładnie tam gdzie trzeba

przymknęliśmy oczy na kamyki na przeciwne wiatry i na tak zwane dobre rady i chociaż zdarza się że nasza miłość marznie to wciąż boso biega po kałużach tańczy z czasem wbrew zegarom

Wszystko przychodzi w swoim czasie, jak słowo nagle zrozumiane, które błąkało się bezdomne, a teraz budzi tuż nad ranem. I nic nie dzieje się przypadkiem, choć różnie bywa odbierane, lubi zaskoczyć i zatrwożyć, a czasem tylko szepnąć – amen. Kiedy rozdzielam myśl na czworo i gubię sny świetlistą nocą, nie dopytuję się - dlaczego? ale pytanie stawiam - po co?

zimno jak… a ja myślę o lecie lato lato śpi mocno nie wstaje świtem a gdybyś gdybyś założyła różową sukienkę a la Merlin Monroe i zatańczyla w parku na śniegu czy lato czy lato widząc cię podświadomością zachwycone wdziękiem nie obudziło się wstało wzięło pod rękę słońce i już zostało na zawsze 1.2026 andrew

Lubię być kotem kiedy znikasz. Zawsze wracam splamiona, wybaczasz rozproszenie źrenic i gorące futro, studzisz jeszcze różowy język w zimnym mleku. Pozwalasz mi być, dlatego sypiam skulona na kanapie wyjadając resztki wilgotnej karmy. Czekam. Nikt nie potrafi kochać.! Mnie. Tak jak ty.

Wykułem obłok - tak żyzny, jak obolały deszczami; plon ziemi zakryty przed profanem. Jestem nim skazą pytającą o puls skały, przed zredukowanym do ciszy ekranem. Śnię o przeciętej w pół rybie; z niej ociemniała skarga wiary lubieżnie tańczy przed kapłanem, nagością aksjomatu - jak zapachem ciała, z którego lupanar uczynię ludzkim swym mianem.

Na kolumnie — wyrosłej z wody — przycupnął ptak, co łebkiem kręci. Mapy wciąż chyże w skorupce pamięci! Czy są odnóża inne, swoiste antypody: gdzie ptak — kręcący łebkiem — spogląda nań z wody?

Moje wiersze milczą skuliły się w ciszy i pozie znieruchomiałych dłoni odbicie w lustrze ćwiczy uśmiechy śmiejąc się prosto w twarz za oknem wiatr kołysze blade drzewa łapiąc liście w takt melodii dogasającego dnia bezsenna noc nie daje spać tuląc wspomnienia a słowa straciły nadzieję i termin ważności. Autor fotografii: M. Lewandowska

nie przyszłaś i nie było cię pierwszy raz było mi to obojętne nie wiem czy to we mnie coś się zmieniło czy tak po prostu czasem dzieje się między ludźmi którzy bardzo się kochali dużo czasu od tamtej pory minęło

Gdzies tam w Weronie. Gdzie pory roku ulotne. A posągi mówią lirycznie Powieści erotycznie, mistycznie. W snami lśniącym ogrodzie, Gdzie czerwień róż krzaczastych Odbija biel księżyca śpiącego… NIE NIE NIE! ZBYT ROMANTYCZNE, …Muszę to jakoś podkręcić. W ogrodzie cierni zdrad. Romeo, w reflektorze Julkę ślepo castinguje. Zejdź z balkonu, to cię wypróbuję. Stań na scenie, pokaż nam! Swe najlepsze Najlepsze w życiu ruchy. Niech Werona Zobaczy co kryje. A ja ocenię, Czy można cię kochać:0 Oh hej! Wyglądasz w tym pięknie! Przesunę cię w prawo. Masz ładne łydki! Więc brawo! Ciebie w lewo… Za tą twarz. Lewo, lewo, prawo, lewo... Zabawmy się znów! Gdy nie odpiszę, Cóż, problem nie mój! Skrzętnie wybieram obiekty Kolekcjonuję, jak Pokemonów karty. Chcesz być jedną z nich? Kocham ta grę, Ja wybieram. Ty płaczesz. Co chcesz wiedzieć kochanie? Ćśś, z tym krokiem nie mów wcale. Bo Kupidyn… ominie mnie bokiem. To toksyczna gra Ekscytująca gra. Rozgrywka bez kości Palce suną po planszy ciał. A gdy wychodzisz, Następne lewoprawo. Wszyscy gramy w tą grę, Licząc na miłość z księżyca, A to tylko sztuczne podchody. Gdzie się podziały prawdziwe zaloty? Lewo, prawo, prawo, lewo. Jak w kasynie, przegrasz. W ruletce z serc. Kto w nią nie grał, Niech przeklnie. Kochamy momentami. Na scenie, ranimy kobiercami. Osadzając się w rolach Chwilowych aktorów. By zniknąć ze swych żyć. By zniknąć znowu z mojego…

jak koncepcja warstwowej budowy osobowości ilekroć coś ujawnisz wiesz że to nie wszystko nie cała prawda schodzisz do coraz niższych poziomów materii docierając do niepodzielnej mandali

O mnie woda bielą spieniona czerwone kraby na czarnej skale mokra zieleń glonów słońce wygrzewa się na niebie wiatr chłodzi zmęczone ciało dnia jestem każdym z nich z morskiej piany się tworzę bez końca kolorowa

Dotykaj mnie słowem tylko nie za mocno mam wrażliwą głowę głaszcz myśli delikatnie jeśli błędy zrobię popraw dłonią pomocną owinę się w kokon jeśli krytyka spadnie bądź wyrozumiały każdy ma dni gorsze czasem płaczę rymem pośród ciszy wersów leję się jak woda piorąc brudną duszę jestem nagim wierszem w saunie krytyków jeśli nie zrozumiesz czytaj mnie na nowo tylko nie torturuj posępną literą wiersze to uczucia czuje każde słowo chowają się w szafie przed silną krytyką trzęsą się ze strachu gdy są gdzieś czytane pocą im się wersy z atakiem paniki przeżywają strofy czytanie bolesne do snu ułożone żyjące tomiki

@KOBIETA czasami trudno wytrzymać, fakt:) Dzięki za wgląd. Pozdro. @bazyl_prost i tutaj się z tobą nie zgodzę. Co ma piernik do wiatraka, czyli urządzenie do częstomoczu? Częstomoczu możesz dostać, jak będziesz dużo pił, a nie od samego włączania czajnika. W tekście nie jest napisane, że podmiotka co pół godziny pije herbatę. Od częstego eksploatowania czajnika, możesz co najwyżej dostać większy rachunek. Miłego. @Nata_Kruk ale też i nie zaszkodzi:) ach, ta burza w szklance herbaty;) Masz rację, że czasami lepiej przełknąć;) Pozdrawiam. @violetta pozdrawiam i dziękuję za zajrzenie:) @huzarci to jest komentarz nad którym powinien zastanowić się bazyl. Bardzo dobra ścieżka .... Pozdrawiam. @Jacek_Suchowicz i tak by trzeba i jest komu czasami człek ma chęć przywalić lecz nie zniżajmy się do poziomu wariatów trzeba ciszą obalić, Miłego Jacku. @Berenika97 świetna interpretacja, dużo wyczytałaś z wiersza. Serdeczności. @Starzec coś w tym jest:) @Witalisa ano jest :) @jazzkółka @Rafael Marius dziękuję za wgląd. Pozdrawiam.

Spoglądając ukradkiem w Twoją twarz, Jestem szczęśliwy, że kiedyś Czułem ją tak blisko. Nie, nie mam żalu do Czasu, Że mi Cię odebrał. Czasem mam żal do siebie, Że tak mało wykorzystałem nasz czas.

Są takie dwie rzeki, których źródła nigdy nie wysychają i stają się natchnionym zalążkiem dla spragnionych oczu i ust. Ich nurt bywa monotonny, powolny i sennie wręcz cichy. To znów wody ich piętrzą się na podwodnych, obłych kamieniach. Szturmują spienioną falą poszarpane, podmyte brzegi, liżą szerokim wylewem, osnute mgielnym przymrozkiem łąki i zielone skarpy z rudawymi plackami zgniłej od wilgoci trawy, nad której żywotem pastwiło się jeszcze niedawno w letnim zenicie stojące słońce. Wiry z powierzchni powstałe w dna zagłębieniach, czyhają drapieżnie na ospałe owady i małe rybki. Zatopione gnieniegdzie czarne, połowicznie odarte z godności kory drzewa. Rozsnuwają swe obumarłe gałęzie niczym nachajskie bicze w brudnych, mulistych zakolach. Szumią widmowe liście, sonety o marności bytu. Kto się w to piekło korzeni zapuści, ten żegna się ze światem. A bramą do otchłani są pyski szeroko rozwarte, leniwych, łuskowatych morderców. Co w korzeniach tych uwili sobie, fabryki masowej zagłady. Z falą płynie cały ten brud. Unosi się on z gracją dostojną, Tak by go z daleka dostrzegano i komentowano. By go uznano za sens i piękno. Fale płyną przed siebie bezwolnie. By rozbić się o porzucone, rybackie, połatane łajby. By popełnić samobójstwo na odartych z farby kadłubach. Ich krew wsiąka w wyżartą rdzą stal, zarzuconych i zapomnianych w dno kotwic. Łodzie stukają o siebie. Jak kości, powieszonych szkieletów. Tulą się i ocierają o siebie, jak glisty i robactwo w czerni trumny. Chadzają wesoło po labiryntach, spękanego, rozlanego w sukno gnijącego ciała. Są takie rzeki, których nurty się pięknie łączą. Śmierć i miłość. Płyną zgodnie. Jak siostry bliźniaczki. O tożsamych nawet charakterach. Bo śmierć to miłość i ukojenie. Koniec cierpienia w życiu. Po nic. Jeno by cierpieć i oszaleć. A śmierć jest naszą przyjaciółką najdroższą. Boli ją widok cierpiącego człowieka. Więc go zbawia od żywota. I powołuję do wiecznego mroku, w bezdni spokojnej, zimnej pustki. A miłość to śmierć i szaleństwo. Obłęd, który ma nas za zadanie zniszczyć. Byśmy rozumieli dlaczego, ginąć nam przychodzi. Ze swej ręki, co nią los jednak nie my rozporządza jak ulicznicą brudną. A czasem śmierć przychodzi wieczorem, staję w progu domu w swym płaszczu nocnego dżdżu i mgielnej masce o szkarłatnych ślepiach i błaga byśmy tą miłość zabili. Dla dobra jej i siebie. Serc i umysłów. Bo przecież krwawić jest rzeczą ludzką. I gnić również. Dlatego leżysz teraz w lodowej trumnie z kry Kochanie. Schowana w cichych szuwarach. Tam gdzie śmierć wpada do miłości i miesza się z nią w tyglu szaleńczego upojenia. Powiedzą zapewne. Zamordował ją. Zabił okrutnie. A ja chciałem tylko byś prędzej gniła. Tak rozkosznie na mych oczach. Codzień bardziej romantyczna i piękna. Kusząca bladością trupią. Tak teraz kusisz mnie nimfo w pozie jednej zastygła. Dłonie złożę Ci nad łonem a włosy płomienne rozpuszczę wśród zatopionych liści i traw. Oczy, nabiegłe zastygłą krwią otworze. A usta ucałuję lodowe. Tak Cię spętam w tej chwili na płótnie malując. I pragnąć zgnić i rozłożyć się w larw stadko. Dla tej przeklętej miłości. https://youtu.be/lDpnjE1LUvE?si=FhQvQZpGKM9AwpMp

jak w pełni poradzić sobie z pustką w pełni

Widziałam taką Panią co pękneła Madzia wiesz trzeba tak średnio jeść Czterolat wie czego ja nie Ja chcę wierzyć Taki prosty krzyk Między poduszką a niebem Czterolat wszystko dobrze wie Wie czego ja już nie wiem Madziuś a co to za wiersz Ona tak pękneła Tak puffff i jej nie ma

@FaLcorN W moim stylu…hmmm…tak dobrze mnie znasz FaLcorN ? ;) @violetta Tak naprawdę…rozumiem tę chorobę…:) masz gorączkę? ;)

@FaLcorN ;) no cóż tekst tej piosenki jest tak odległy od moich kocich oczu …;))) ja tylko pytam…zwątpiłam troszeczkę;) „Huśtaj się, huśtaj, huśtaj się wirującym krokiem Ty załóż te buty, a ja założę tę sukienkę Och, pocałuj mnie w mlecznym półmroku Wyprowadź mnie na podłogę oświetloną księżycem” @violetta ;))) czyją ?

cicha knieja tu dzikim sadem spacer spłoszone sarny

@Simon Tracy Dziękuję pięknie❤️ @Berenika97 dziękuję🥹❤️

@Tectosmith Pokazywali dziś maturzystów, tańczyli Jezioro Łabędzie w rozowych spódniczkach.Mężczyźni Pozdrawiam serdecznie Miłego wieczoru @Berenika97 🌻 @Tectosmith 🌻

Zmęczone ręce trzymają świat cały Internetowi machają przechodnie Twarze te obce co w jedną się zlały Wpadają w gęste cyfrowane tonie W pustych uśmiechach polubień włodarze W mięsnych nośnikach ukryte realia Samotność oświetla na niebiesko twarze Na pięknym licu smutne są fatalia Klikacie w pokłony dumni nędzarze W pańskim folwarku kciuk wam batogiem Algorytm jutro przeznaczenie wskaże Między ekranem a nieznanym bogiem Odsuncie się chłopi socjalmedialni Co uprawiacie bezmózgowia pole Bitew przegranych wojownicy walni Wyświetleniami orane wam role Głos niech się niesie tych zasłużonych Co się nie mieszczą w filtr z Instagrama Niech waść nazbiera rebelianckie plony Niech Nas nasyci buntownicza Karma

@andrew @huzarc @Marek.zak1 @Łukasz Jurczyk @Annie @lena2_ @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję za wszystkie komentarze! Zależało mi, by wiersz miał uniwersalny, egzystencjalny wymiar - i najwyraźniej się to udało. Inspiracją była tragiczna historia z Ukrainy sprzed dwóch lat- starsze małżeństwo, które widząc wtargnięcie rosyjskich wojsk do ich wioski, schroniło się w piwnicy i popełniło samobójstwo. Stracili jedynego syna na froncie i uznali, że nie mają już po co żyć. W ich decyzji o odejściu kluczową rolę odegrała godność - wybór zakończenia życia na własnych warunkach, zanim zostanie im ona odebrana. Chciałam oddać tę rozpacz, ale też uszanować ich tragiczną decyzję - pokazać ją jako coś, co wykracza poza konkretne miejsce i czas. Jako ludzkie doświadczenie w obliczu utraty wszystkiego, co nadaje życiu sens, i desperacką obronę tego, co jeszcze pozostaje. Dziękuję za podzielenie się refleksjami.

Z godnością się przyjmuje porażki, ale porażka jest porażką, a moralne zwycięstwo jest jedynie pocieszeniem po klęsce, spowodowanej wyrokiem - brakiem środków, krótkim oddechem i słabym sercem, a może też własnymi złymi decyzjami, czy błędami, o których się mniej wspomina. Ciekawy problem w udanym wierszu. Pozdrawiam serdecznie.

@Berenika97 Gdy jest cień nadziei, odrobina szansy jest i bunt, ale jak już tego brak pozostaje rezygnacja, cicha i milcząca. Czy jesteśmy już na tym etapie?

@Berenika97 ... wolność jak wyrok ciąży trudno sobie poradzić a jednak jak dziecko uczące się jazdy na rowerze po każdym upadku jedzie lepiej ... wolna wola Ktoś dał gratis Wiedział co robi Wie że kiedyś uczymy się z niej korzystać jest coraz lepiej po każdym wojennym upadku obecnie idziemy na rekord będzie zanim znów upadniemy by z godnością ... zacząć od nowa ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia

Och, rozsiałam miłość wszędzie, Na każdym kroku ją odkryje; Przez nią w nocy spać nie będzie, Ona w powietrzu go spowije. Przed oczy rzuciłam mój cień Skrzydlaty pożądania mocą, Aby jak obłok był mu w dzień, I jak kolumna ognia nocą. I Sara: Oh, I have sown my love so wide That he will find it everywhere; It will awake him in the night, It will enfold him in the air. I set my shadow in his sight And I have winged it with desire, That it may be a cloud by day, And in the night a shaft of fire.

zegary w zasadzie są zbędne stopami odmierzamy czas

z błędów zdarzeń i marzeń zbudował swój świat którego fundamenty odporne są na fałszywość i kłam świat miły ciepły uroczy który bardzo dobrze zna otulony szalem miłości barwny jak odpustowy kram wiem wiem powiecie jak to w tak trudnych dziś czasach można zbudować owy piękny nie skażony niczym stan ano jak widać powyżej jest to bardzo realne i prawdziwe skoro autor tego wiersza poświęcił mu swój czas

zegarmistrz nie przyszedł chociaż czekałem w świetle purpury może zasnął zabłądził przespał może ten moment ten czas zacząłem naprawiać stare zegary palce mam niezdarne nie umiem wyczuć wahadła kiedy się waha kiedy znów ucieka cień może goni próbuje przyspieszyć mam wygodne buty a mimo to wciąż stoję może przyjdzie nim zgasną drzwi na przestrzał zatrzasną się w sieni

@KOBIETA Kornel, zrób co uznasz za stosowne. Wolna wola lepsza niż cola.

@FaLcorN u bram.? Może u drzwi…? nie trzeba mi. ;)

Wszyscy wraz jesteśmy, Izabella mi Wyjaśnij, powiedz, jak czujesz się za nim Pakunek władnych słów: zapłon, dynamit W ładunku emocji wznieci tsunami. Ja jestem przypadek, na mnie laminat. Nie ode mnie wybór, za mną lawina. Zapałki na stole. Igrasz słowami. Mande mande flore, Iza bel la mi.

@KOBIETA Piotrusia żonką:)

@KOBIETA Skoro tak to odbierasz, może warto iść tym tropem. Hmm, myślałem, że to komentarz do wiersza. Myśli i słowa zdradzają intencje, a intencje mieszkają na priv.

Kość jest fałszywa karty są zaznaczone głoszę ważną grę

@KOBIETA Kot ma swojego ulubieńca:)

@APM Być wszystkim naraz - pianą, krabem, światłem. Piękna tożsamość bez granic. :)

@Tectosmith lubię niezależne kotki;) pozdrawiam serdecznie Tectosmith:)

@Charismafilos Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. @Radosław @Lenore Grey Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Berenika97 bardzo ważki temat... dzięki za podjęcie!

Bardzo refleksyjny wiersz, jak dla mnie o bezradności w obliczu zła...serdecznosci Bereniko:)

@Berenika97 ciekawy wiersz, dla mnie to taka pytyjska nieuchronność przeznaczenia, co potwierdza puenta. Nie mamy wpływu na wydarzenia co wg mnie wiersz pięknie oddaje :)

@Berenika97 Piszesz o bliskości, która jest ważniejsza niż walący się świat za oknem. Rezygnacja z walki i modlitwy to najwyższy dowód wzajemnego zaufania. To nie jest wiersz o klęsce, ale o odwadze bycia słabym obok kogoś bliskiego. Bardzo mi się podoba! Pozdrawiam

fajne, mandala materii, dzieło wirujących pająków

Z twarzą wymazaną kremem, w papilotach We włosach i plastrem ogórka na jednym oku, Wpada Gośka z kasetą VHS i z zakurzonym Magnetowidem wygrzebanym na strychu. „Obejrzymy horror z lat osiemdziesiątych. Zakładaj pampersa, bo popuścisz w majty” Łypnęła na mnie jak zła czarownica I zachichotała niczym topielica z jeziora. Seans miał być długi, a potwory straszyć Wielkimi kłami, dostałem więc kopniaka Na zachętę i pognałem, chcąc nie chcąc, Po wiadro popcornu i paczkę chusteczek. Nim pojawił się na ekranie tytuł filmu, Już obgryzałem paznokcie... nie tylko u rąk. W pierwszym ujęciu fruwają sobie barwne Motyle nad łąką, ptaszki i pszczółki, A w podkładzie muzycznym zabrzmiały Cztery pory roku Vivaldiego, same nudy. Eeeach! – i tu dostałem od ślubnej w łysą glacę: „Patrz teraz, gamoniu, twardzielu za dychę!” W kadrze pojawiły się ściany obryzgane Krwią, a z sufitu zwisał trup bez rąk i nóg. Kamera pokazuje siekierę wbitą w podłogę I chmarę głodnych, popiskujących szczurów. Wtem ekran zamigotał i pojawiła się zupełnie Inna sceneria z golasami baraszkującymi W łóżku oraz mnóstwem gadżetów sadomaso, A z głośnika niosło się na całą ulicę libretto: „Ja, ja, weiter, weiter, schneller, schneller!” To dopiero był film… łup! pięści poszły w ruch, O chochli nie wspomnę, a że z domu wiałem Bez kapci i gaci – cóż, taki klimat, taki sport… I tyle go widzieli… Żegnajcie.

brzytwa Ockhama , tak za tak , nie za nie, też nie umiem nie przeżywać tylko mam mozół jak pralka, uczę się higieny psychicznej.