Ranking

Śnieżek spłynął po błoniach - potoki ruszyły, słońce wschodzi powoli na wyższy nieboskłon. Trawy pierś wyprężyły, naturze się pokłoń, dzik buchtuje trawniki, co dla mnie zmarzliny. Wymarzone przedwiośnie zaprasza w kąciki, przyroda mchem obrasta, liczy klucze ptaków. Zimo pluchą znudzona... bierz manatki pakuj, czy jeszcze biała damo pragniesz nas zagrypić? Ruszą biegiem stokrotki i łąki umają, przebiśniegi pokażą przecudne dzwoneczki. Zagra rajska muzyka, mróz kałuże przeszkli, słuchy trefne wystawi przeczulony zając. Magnolia biały pyszczek pszczołom wystawiła, ranniki pożółciły dywanami pola. Na czas jakiś roślinność wysiłkom podoła, zielonością rozkochaj i pozostań przy nas. Pobłysk strąci promienie i pięknem zabarwi, gaj rozłoży gałęzie - krzyknie - witaj wiosno! W duktach leśnych od zwierząt znów się zrobi tłoczno, wskaż czarowna Arkadio... czym maluje magik? "Wiosna przyszła z tą swoją zielenią, blade to to, niemrawe, brudzi, zanim jakie kwiatki wystrzelą, to nastęka się, namarudzi..." - Andrzej Poniedzielski.

Wykwitła w szeleście cichym z jedwabiu Po wieki już syta, umierasz na życie Towarzyszko wierna co wiedźmom sprzyjałaś Do ucha im martwych imiona szeptałaś Podmuchem ostrzegasz, gdy strach Cię oblega W ciemności żyjesz, wciąż innych udając W ciemności starannie wybierasz cele Do światła lecąc, znasz go niewiele Choć z innych światów jesteśmy przecież Orędowniczko pogoni za szczęściem Choć nie chcąc, dążymy do autodestrukcji Tak pięknie zginiemy od żaru żarówki

Po pierwsze - piszę wiersze Po drugie - bo lubię Po trzecie - los tak plecie Po czwarte - mam oczy otwarte Po piąte - snuje się wątek Po szóste - słowami go musnę Po siódme - wplotę metafory, żeby to nie było nudne :) Po ósme - piszę, piszę nim usnę! Po dziewiąte - urywa mi się wątek :( Więc dziesiątka wierszyk zamyka a ja - w śnie o poezji zanikam...

Pewien oryginał wprost ze Szczecina, cały dzień tylko paprykarz wcinał. By było lepsze, przyprawiał pieprzem, oraz szklaneczką ropy z Karlina.

lecz gdy z Miłością skrzyżuje się droga - tam mam swój dom na chwilę żyję prosto do nieba a Słowo staje się mną

OPRAWCY Zmusili mnie obezwładnili dopadli jak hycle zaszczute zwierzę wsadzili do klatki kazali cicho siedzieć tłukli gdzie popadnie Ćwiczenia czynią mistrza mistrzami więc byli geniusze w swej sztuce Hunowie Attyli Myślałem tak być musi jest zbrodnia jest kara jedynie ten ich uśmiech na twarzach psubratów wywoływał mój sprzeciw milczący dosadny Czy oprawcy mieli kiedyś matki? Czy swoim dzieciom w dzień dziecka kupują zabawki? Czy do łóżka swoim żonom przynoszą śniadania? Czy zabawa jest to? czy to jest ich mania?

/ ostatnie zamieszki w Tilburgu, zaowocowały powstanie wśród Polakow - jeden został zakatowany pałami na śmierć, przez holenderską policję.... Byłem tam. Dlatego poświęcam się, pisząc kolejny wiersz.) Wysprzedany cukier, palce zmienione w kartki;dłonie jak mleko, śmietana w butelkach u drzwi,watą cukrową tylko smakujemy dziecięce myśli.Kojarzą sie z historią, ze wspaniałym światem;gdzie syfon dawał wody strumieniem obfitym,tak dziś! Leją się ciurkiem z kubków naszych,z tajemnicą naboju: pszczoły leżały przy dajniku./ wtedy była symbioza - a teraz? /Swe terraria tworzą u brzegów rzek; piaskipodziurawione stały się domem, dają miódz Matki Ziemi. Nie smakujemy, tylko goryczprodukują : te niderlandzkie konnice policyjnepałaszują okrutnie Nas, Polaków - w Twe imię.Wolność i Patriotyzm: metką naszą w cenie!Okaleczę cię też ! Suczy synie....oddam życie.

zwolnij nacisk myśli tylko kres naznaczysz obietnicą pachnę patrzę niewidząc śnię sącząc lepkość zagnałam zmysły mimo że nurt przeciwny jaskrawo się odrzynam zatoń oksytocynę krwi przecierpimy później

nie zapieraj się Piotrzenoc dzieli tylko pozornienasze sny utrzymują wiaręże można głębiejżywe kamienie to mywolni od zła lecz nadal grzeszniotwieramy się na zmartwychwstanieJezusa mam w tobie i może to bluźnierstwoale idąc po śladach podążam za jego naukąnie zatrzymuj mnie Piotrzetwój krzyż jest moją siłądopóki jej starczy -przetrwamy całe męczeństwoi choć przyszłość nie jest już w naszych rękachzawsze będę tąktóra stojąc nad grobemodwraca oczy

Każda melodia ma nutę milczenia Co z tropu rozwiewa nasze myśli Więc cóż mamy czynić Gdy z szoku hałasu Urwiemy się w otchłań ciszy?

co dzień człowiek po dniu wędruje szuka swego ale ale dzień jak dzień pełny wyzwań które uczą śmiać się oraz płakać nie bać się horyzontu który nie zawsze cieszy co dzień człowiek prawdy szuka błądząc bo wie że ona ma w sobie sens

@jan_komułzykant Dzięki za pociągnięcie tematu. I przy okazji zapraszam do "bajecznej" zabawy:

Przedwiośnie zima wróciła znów białe są drzewa i skwery I ślisko jest do cholery choć uważałem Jak pijak leżałem Boże ..Wiosna ! nie daj się prosić Nawet zrobię Ci śniadanie przyjdź tylko! Juz teraz natyczmiast Tęsknię niesłychanie

"Cześć i Chwała Bohaterom! ❤??Odeszli bez żalu i skarg" Pozostawili swój ślad abyśmy dziś - wolności zaznali w bólu i w cierpieniu dla swojego Kraju umierali... Daleko od serc kochanych daleko od kochanej Ojczyzny każdego dnia ból towarzysz szum lasu przywołuje tęsknotę... Z Bogiem i honorem w niewoli wróg ręki nie poda, tylko śmierć! pozostaną sieroty i płacz wspomnienia, gdy nie wrócimy... Na stratę przeznaczeni, czy tak chciał zły los? jak smutno na ziemi obcej umierać tam będzie po nas ślad gdzie zakwitną rumianki... Polski mundur w glebie zgnije modlitwą będzie poświęcony Pokolenia nie zapomną białego ORŁA I KORONY! ❤?? Helena Grącka

Zapraszam do zabawy pod takim właśnie tytułem. Niech króluje tutaj gra słów. Podaję trzy własne przykłady na początek: BAJKA O MIGRENIE Obudzę w mig Renię. BAJKA O ANIMUSZU Chciałbyś komuś coś podarować, a ni musz z czego... BAJKA O KOBIECIE-CHIRURGU (KTÓRA DORABIA W GASTRONOMII) Najpierw otworzyła barona, a potem otworzyła bar ona.

Wpatrzony w czeluść co to ludzkich dusz legowiskiem była w stratosferze białych iskier szklący na murawę gwiazdą wygasłą opadasz gdzieś na rozdrożu Dziury co Czarną się stała od zarania od zarodka tajemnicę ślubowałeś enigmą się stając lecz w podziemnych grot wabiącym mroku rozkochany z życia misterium siebie okradasz zmierzchu migotem toniesz co świt niemarny od puchu cięższy w ognik niebytu obracasz to co kaskadą marzeń żyło niegdyś i prężysz się twardo lawiną głazów płynąc gdy w niewidzialnego serca spleceniu pieszczotą studzę.

„Trzyma tu ZUS isuzu?” „Tam – 3. Łady w maju jam wydał”.

Rozrywasz pajęczyn wstęgi, byle zostawić popiół. Jakąś chorą cząstkę głowy, jakąś chorą zdobycz dnia. Wiersz obfity w zdania, bez wyrazu, snujący się od delikatnego koloru, do delikatnego koloru. Dni są bez, dni gorzkiego chleba, Krwawi drzewo, krwawią kartki, rozkopane doły dawne. Przy listach siedziałem długo, by pamiętać, że pamiętam. Zakuty w kajdanki ścian, odbijam się od nich i wklejam. I tylko dom, dom, dom, okien drży rozmazana kreska, I tylko pajęczyn wstęgi, śnić na jawie kilka lat.

Brzask nadziei złotej Rozświetlił mroki mojej duszy Pierzchły już ostatnie Pokłady smutku i bez-nadziei Ten świt to obietnica Dana mi przez Pana Dzięki temu Mam wciąz nadzieję na lepsze jutro Ale co, jeśli jutro zamieni się w dziś A jednak zostanie tak jak jest Świat jest nie-zmienny W swej zmienności. Nadzieja matką głupich Tak mówią A jednak nadal wolę być Głupi i naiwny Warszawa, 19 III 2021

no bo to proszę pani jest tak skoro ktoś przyjeżdża indywidualnie to trzeba się nim zainteresować może za mocno wyrósł dlatego jeździ w komforcie a kto wyrasta ten się rozpycha po swojemu chce błądzić u nas nie ma po swojemu trzeba stworzyć nowe normy zrobimy to po cichu kiedy pracują dotkniemy im pomajstrujemy za wycieraczką podeślemy jakiś liścik numerowany wysoko niech sięgają w zastanowienie niech wychodzą na parking niepewne tego co zastaną pokażemy im świat nieznany one tak zabawnie się burzą w myśli w mowie w słowie w rodzinie wśród znajomych w czasie posiłku podczas pracy i mają takie dziwne fundamenty co zburzone się odnawiają niech nasze malutkie owieczki już nigdy nie będą pewne czy dobrze zaparkowały

Nadeszła noc Nadeszła noc a w raz z nią, motyle w brzuchu nowe, po pięciu latach znajomości spełnione, i kolorowanki jak ten dumny paw chodzę. Chodzę szczęśliwa po moich gwiazdach. Nie one tym razem nie mają kamieni w sercu, myślę że nie zboczę z tej drogi. Księżyc codziennie będzie na srebrno świecił, Ktoś może jeszcze będzie miał okazję bałwana ulepić. Kto inny róży kwiat dostanie, a ja cieszę się z tego co mam. A mam wiele i niech tak zostanie. Lecz w sercu nie na dnie. Bo to tym razem prawdziwie chyba jest. Czy tak? nie wiem ale czas pokaże tym razem cieszę, się tym szczęściem.

@[email protected] oby pomogło, diabeł czasem myśli zawraca. Modlitwa lepsza i czyste sumienie.

BAJKA O JERYCHU Co je Rychu?

Powoje w opłotkach się wiły, i rosły, i rosły bez miary...

Axel, audi? Paradoks, a skoda rapid u Alexa.

@zyzy52 Zyzy samo wspomnienie wiosny pod zwałami śniegu robi atmosferę kobiecych... ramion, a chciałem co innego napisać... nie wypada. Tęsknimy za promieniami, polem usianym kwieciem, rosą na płatkach róży, świergotem słowika, za dziewczęciem w krótkiej mini... i.t.d. Miłego wieczoru.

@[email protected] dziękuję Grzesiu ♥️

@emwoo A ja się nie sparzę ani nie zamrożę, a serduszko za pomysł Ewci dołożę. Wszystkiego dobrego, forma rośnie wraz ze zbliżajacym się weekendem.

jednogłośny wobec własnych poglądów zmienność postrzegałem jako konflikt pomiędzy myślą a pragnieniem czynu odkrywałem niedostępne sekrety wyznawane zasady powoli godziłem się z tymi którzy byli zdania że w wielkiej przestrzeni sensów żadna sytuacja nie jest skończona i nikt nie wybiera swojego miejsca

@[email protected] Krótko, długo,bez znaczenia trudno mi stosować miarę. Dzięki, że zechciałeś wstąpić i zabawić tu chwil parę. Pozdrawiam :-) @jan_komułzykant Są ludzie,którym wszystko sprzyja a mówią na nich "cwane gapy", że chociaż spadną bardzo nisko, to zawsze na te "cztery łapy". Pozdrawiam :-)

@OloBolo Śnieg wiosną- taką ma skłonność. Pozdrawiam Bolku u mnie to samo, trzecie śnieżne podejście. @duszka "Zaszczepiając" - Alpha Zenecą, czy niektórzy z wiosną odlecą? Pozdrawiam Duszko, tak mnie naszło, temat bardzo modny.

W szczególny, pełen fantazji sposób ożywiasz naturę - "uczłowieczając" ją, lub może "zaszczepiając" w nią duszę... W ten sposób staje się bliższa, można wejść z nią w dialog, choć w raczej bajkowy sposób. Pozdrawiam :)

Iwo, Kamil ślini. Kaju, jak i Nil ślimakowi.

u mnie w ogródku zakwitły już przebiśniegi :)...to nic że śnieg pada i do końca tygodnia ma być jeszcze chłodno.

Jest słup lub pieniacz spod Karlina, co pierwszy proces tu z naftą wszczynał. Dziś trzy przedsiębiorstwa prowadzi mu Horst, a on na Kajmanach homary wcina. ;)

@error_erros nie chcę zbytnio moralizować, a i specjalistą od sprawiedliwości nie jestem, ale gdzieś po drodze dziejowych wypaczeń mam wrażenie, że generalnie zapomnieliśmy o prościutkim słowie wybaczam. Zapętliliśmy się w bezdusznej egzekucji wszelakich norm prawnych, nie rozumiejąc ich istoty, a nawet je wypaczając, czy pisząc tysiące jakiś zupełnie nowych poruczeń. Też mam wrażenie, że to pętla nienawiści, z której nie umiemy się wydobyć. Według mojej skromnej osoby jest to droga do nikąd. Podoba mi się ten wiersz.

@zyzy52 Leo z Moss lubi trzos, pełny... z wełny- przecież boss. Pozdrawiam Zyzy, jak mogłem najkrócej.

@Mariusz Szwonder i(uciął) sobie drzemkę :)

Fajny tekst, z podtekstem. Muza też, fajna. Świetna interpretacja wiersza Herberta. Co do tekstu, w trzecim wersie przestawiłabym zaimek zwrotny, a w poniższym fragmencie uciekło e

Podoba mi się całokształt. Jest klimat, fajny klimat. Lubię operowe głosy wplatane w różne gatunki muzyczne. A to lubię szczególnie. Pozdrawiam.

Witam - jestem na tak - Pozdr.

Kucharz przy okazji POBIŁ rekord - chodzi o czas BICIA piany. Za to oczywiście BITO mu brawo - taki był on wyBITNY.

ciekawa jestem jaką mnie widziałeś w swoich wizjach co miałam na sobie czego nie miałam wokół siebie kiedyś mnie nazwałeś Boginią wychodzącą zza mgły powiedziałeś wtedy że będąc nad jeziorem Szmaragdowym nieopodal ogrodu różanego słyszałeś motyle mówiące coś o mnie o nas obojgu każdego ranka kiedy trawy senne pływają we mgle otoczone kroplami rosy wypatrywałeś mnie w szarym krajobrazie stojąc przed lustrem nie jestem atrakcyjna nawet dla siebie tylko Twoje oczy prawdę mówią kim byłam gdy przypłynęła po Ciebie drewniana łódka? a może właśnie jej nie było przyszedł anioł w moim ciele dlatego zostałeś bo to nie byłam ja miłość wygrała choć została wystawiona na próbę wszystko jest najpiękniejsze wtedy gdy wystawiane jest na próbę nawet to życie bez Ciebie byłoby porażką nawet jako ołówkiem szkicowana próba Klaudia Gasztold

@duszka szczerze mówiąc żyję inaczej, ale bardzo ładny wiersz.

@Mariusz Szwonder O, na imiona Norwida; rad, i wrona, no i miano.

@Nefretete OT, OPISANI NA PANI PORTALU! I ULA TROPI - NA PANI - NAS, I PO TO? IMAGI? ROZMAWIAJMY; Z CZYM JA I WAM, Z ORIGAMI?

@WarszawiAnka MIOTA MOCĄ TĄ NA WCZORAJ; I JARO - Z CWANĄ TĄ, CO MA - TO IM?

ANNA, NAWZAJEM - ODA I WIADOMEJ - A ZWANA "ANNA".

w erze kredy czyli w tak zwanym zamierzchłym wczoraj zakradałam się do ciebie przez uchylone okno tylko że wtedy byłam jeszcze chłopcem ojciec przyśnił mi się raz wrzucił do rzeki z resztą nie pamiętam matka krzyczała rozsuwając uda krzyczała rodząc kolejne maszyny do ćwierkania gdzie jesteś ginę od środka we mnie popiół i wiatr dlaczego o tym mówię może przez sentyment do starych fotografii przez egoizm niewyparzony język albo sukienkę w kratkę 120221

Pewien szlachcic mistrzowi raz zadał pytanie, czy następne jak pierwsze bywa miłowanie. - To jest tak, jak na wojnie, pierwsza ścięta głowa, pozostanie w pamięci, jako wyjątkowa.