Cała aktywność

Jak ufała, ssała. Fukaj!

@Konrad Koper dziękuję-miło, że zajrzałeś i zostawiłeś słowo komentarza...miłego dzionka życzę*)

@Berenika97 dziękuję bardzo Bereniko za miłą gościnę i pozostawione refleksje...miłego dzionka życzę*

@jjzielezinski dziękuję za miłą gościnę i ciepłe słowa...miłego dzionka życzę *

piękny, liryczny wiersz pełen tęsknoty i miłości do poezji... czuć w nim szczerość uczuć i ogromną wrażliwość...pozdrawiam serdecznie*)

piękny, poruszający wiersz, szczery w emocje...zatrzymuje na dłużej...pozdrawiam serdecznie*)

@Perykles urzekł mnie rynek kleparski... kupuję tam kwiaty czasem... margaretki 🙂 Fajne zamyślenie.

Świetnie oddany duch minionych lat...niezwykle żywe obrazy z nutą nostalgii...pozdrawiam serdecznie*)

Urzekająca poezja, pełna ciepłych wspomnień i subtelnych obrazów...pozdrawiam serdecznie*)

Piękny, pełen obrazów wiersz, który łączy codzienność z głęboką refleksją...pozdrawiam serdecznie*)

ależ ładne haiku

tak to są fraszki, obie bardzo udane...pozdrawiam z podobaniem*)

@Witalisa lubię takie tajemnice 😉 inaczej się wtedy czyta 🙂

Link do piosenki: Zostawiam tych dwoje – tęsknie, lecz kocham W duszy zaś płaczę, sercem szlocham I jest to tęsknota wręcz wielka, dojrzała Niech jej i jemu – na wieczność chwała Bo wysilenia i wytrwałość nie wystarczyły Za to ich serca, co w miłość się połączyły Jak dwie krople w czyściutkim strumieniu Pomogły mi w marzeń i snów spełnieniu Poezja, ach, poezja skrzydlata W smutku i bólu zatrata Poezja, ach, poezja kochana Ty jak i ja – pijana Teraz drzew kilka w śpiew mnie uderza Jak obłęd, czy natrętna natura pacierza Drży serce od śpiewu – smutno, pochmurno A w głowie kotłują się myśli śmiesznie i durno Zasypiam więc smutny i marzę utratę I gdzieś w marzeniach śnię góry garbate I kwiaty wyrwane na błękitnych stokach A myśli pływają po skałach, obłokach Poezja, ach, poezja skrzydlata W smutku i bólu zatrata Poezja, ach, poezja kochana Ja trzeźwy, Ty – pijana Nad wodą błyszczą jasne promienie W doliny bezludne ucieka cierpienie Dziko zakwita pąk jeden za drugim Po nim trzeci, czwarty – szeregiem długim Później tęsknię daremnie za cudów dalą Płonę – smutku mury w sercu się walą A ja kocham cię – duchu poezji ponętny I ślę ci mój wzrok – spragniony i mętny Poezja, ach, poezja skrzydlata W smutku i bólu zatrata Poezja, ach, poezja kochana Ja pijany, Ty – trzeźwa od rana

@Witalisa pojechałaś... może jakiś rys etymologii???

@Andrzej_Wojnowski świetny wiersz. Sam chciałem taki napisać, ale oddałeś dokladnie to co chciałem przekazać. Dzięki! Wczoraj właśnie widziałem takie piękne zielone oczy...

@Mel666 Takie słowiańskie bóstwa, tak mi się skojarzyło. Mroczny klimat, aż gęsty, ale ciekawie.

@Wiechu J. K. No, czasem i tak bywa. Dzięki. Pozdrawiam.

@Mel666 Też czytałam;)) Mam też swoich kilka ulubionych, do których wracam. " Mistrz i Malgorzata" to też jedna znich:)

@MIROSŁAW C. chylę czoła przed niby niepozornym diamencikiem 🙂

@SuzanaD dobre emocje i ciekawa koncepcja. Bezsilność hm.. nie zmusi się ludzi do kochania. Odwagi jednak 🙂

Jak Red Bulle? I piel lub derkaj!

Po kole pana Raba. Za barana, Pelo, kop

@jjzielezinski W punkt, każdy szczegół i drobiazg nawet nie dostrzegany jest jak ogniowo w łańcuchu bardzo istotny. Pozdrawiam. :)

@Posem Popularne polskie przysłowie: "Prawda w oczy kole" mówi samo za siebie. Pozdrawiam :)