Cała aktywność

Dziękuję Ci bardzo! Czasem mam wrażenie, że te wiersze, nie zasługują na taki komentarz, ale dziękuje. Jeśli jest w nich coś co jest dobre, to mi schlebia. Dzięki ponownie.

@Posem Interesujący kontrast między fizycznością obrazów (deszcz, chłód wchodzący do płuc) a abstrakcją emocji ("ciężar filozoficzny") . Podoba mi się metafora pogody jako stanu wewnętrznego - od suchej rozmowy, przez chłód w płucach, po nadzieję ukrytą w powrocie lata - jest tu obraz zimna "rozgaszczającego się przyjemnie w płucach" – ten paradoks przyjemności i dyskomfortu naprawdę jest świetny! :)

@Berenika97 Nie jest to piosenka ani wyłącznie wiersz. To miejsce, w którym słowo próbuje usłyszeć własny dźwięk. Pozdrawiam i dziękuję :)))

@Trollformel To bardzo trafna obserwacja. Wirtualny kontakt daje namiastkę bliskości, ale nasze zmysły potrzebują czegoś więcej - dotyku, głosu na żywo, obecności drugiej osoby. Też to czuję. Dziś, gdy czekałam kilka minut na lekarza - pewna pani w wieku emerytarnym opowiedziała mi o swoich wnukach - przyjechali do niej z Norwegii, w tym bliźniaczki, z których jedna jest autystyczna. Słuchałam z uwagą, bo przy okazji dowiedziałam się o systemie edukacyjnym w Norwegii na różnych poziomach. :))) Nie muszę dodawać, że czas okazał się bardziej relatywistyczny niż sądziłam i go nam zabrakło. :)

Ostatnie latte z tarasu kawiarni hotelowej :) niesamowite widoki :)

@Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Świetnie to przedstawiłeś! Dziękuję za te mądre słowa - szczególnie za myśl o wrażliwości, która z jednej strony pomaga zrozumieć świat, z drugiej czyni bardziej podatnym na zranienie. Pozdrawiam serdecznie! @Poet Ka Bardzo dziękuję! To piękne ujęcie, może siła właśnie na tym polega - na świadomości, nie na braku słabości. Pozdrawiam serdecznie! @Leszek Piotr Laskowski @Benjamin Artur Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

Uśmiechnięte myśli :)) to chyba te, które się człowiekowi wyrywają jakimś głośniejszym uśmiechem w miejscach ku temu nie wskazanym, jak np autobus. Oby takich było jak najwięcej. Pozdrawiam :)

Dziś nie ma cię została sucha rozmowa i ogromny deszcz z chłodem nie tęsknię gdyż spotkał mnie ciężar filozoficzny który z trudnością unoszę szukam też wyjścia które mogłoby zatrzymać mój powtarzany błąd zimno, które przeszło przez drzwi rozgościło się przyjemnie w płucach lato schowało swój rynsztunek może jeszcze wróci a z nim nowe opowieści które będą mi podróżą przez pewien czas.

Lepiej nie, lepiej niech będzie dziś, trudno, że czasami postanowienia zdają się jakieś mniejsze, lądują gdzieś na końcu zadań... to może te postanowienia wystarczy wzmocnić odpowiedniejszą godziną, albo nie obciążaniem aż tak tego lata... Pozdrawiam :)

@Toyer Bardzo dziękuję! Te słowa to dla mnie sama prawda. Wybaczenie sobie bywa najdłuższą drogą. Serdecznie pozdrawiam. :) @andrew Bardzo dziękuję! Dziękuję z całego serca za piękny wiersz i oby te słowa się spełniły. Może kiedyś uda mi się być dla siebie milsza. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @karenka Bardzo dziękuję! To prawda, że siłę czasem łatwiej dostrzec z zewnątrz niż w sobie. Piękne słowa! Serdecznie pozdrawiam! @Posem Bardzo dziękuję! Zgadza się - zaniedbywanie siebie ma wiele twarzy, nie tylko tę najbardziej oczywistą. Często to nadmiar obowiązków i brak czasu na odpoczynek. Umiar to chyba najtrudniejsza sztuka w dbaniu o siebie. Miło, że wiersz skłonił do takich przemyśleń. Serdecznie pozdrawiam!

Tu po prawej gwar Po środku tafla wody Po lewej las cichy

@Wiechu J. K. Uciekam z sieci na przestrzeń nieokiełznaną i wracam z tym co tam odkryję. :) @Berenika97 Zaczęłam zauważać, że wirtual, jest dobry, ale odczuwania zmysłami mi nie zastąpi. Bardzo brakuje bezpośredniego kontaktu. @Poet KaDziękuję :)

Nie zdążyła... w bryle lodu... jest w człowieku coś takiego, że w jedną stronę jest szybko, w drugą czasami nie ma sposobu... Wiersz daje do myślenia. Pozdrawiam :)

@Berenika97 💋

@Poet Ka Podoba i się pomysł kompozycyjny - ogień jako klamra spinająca trzy przełomowe momenty życia bohaterki - utratę domu, utratę ukochanego i niemal utratę ręki. Dzięki temu tekst nie jest zwykłą chronologiczną biografią, tylko czymś bardziej przemyślanym. Bardzo podoba mi się ton – ciepły, ironiczny, bez sentymentalizmu ("ta warszawianka z wysokim czołem", "Klara staniała"). A puenta z mężem ("teraz to już moja ręka") to jedno zdanie, które mówi więcej niż niejeden cały akapit o miłości. Tekst świetny. Brzmi jak osobista kronika rodzinna.

@Berenika97 dziękuję serdecznie ❤️

@Gosława Radośnie. Ja też się chętnie tytułuję wieśniakiem przy kuzynach w Maminych stronach, ale dla nich jestem miastowy. Zabawne, że kompletnie się wyzbyli regionalizmów w mowie, a ja je lubię i czasem wrzucam - dla ożywienia rozmowy.

@aff Haiku nie mówi, tu, że karlika nie ma. Haiku mówi: patrz- nietoperz jest teraz. Ulotna chwila. Świetne haiku, Pozdrawiam

@EsKalisia Wiara, że w końcu traficie szóstkę. Nadzieja, że to będzie już dzisiaj. I miłość... która to wszystko cierpliwie znosi! Podobno wiara czyni cuda, ale matematyka w Lotto bywa bezlitosna. Powodzenia! :)))

@Leszczym Brzmi jak początek świetnego poematu! Dużo weny i inspiracji dla Was obojga (lub trojga). :) Może A-sia Was też bardzo kocha! :)

W rozważaniach można zabrnąć w nieoczekiwane rejony. Po Twoim komentarzu, swój wiersz widzę trochę inaczej. Pozdrawiam :)

@piąteprzezdziesiąte Fantastyczna gra słów! Nie pomyślałabym, że UFO można rozwinąć na tyle mądrych sposobów. Najbardziej zastanawia mnie "UFO future" - obyśmy rzeczywiście odkryli w sobie te pokłady dobrej woli. Uśmiech, Fantazja, Oryginalność! Świetny tekst! Kosmiczne pozdrowienia! 🛸 :)))

@Waldemar_Talar_Talar Kojący wiersz - czuć w nim spokój, który przychodzi z akceptacją tego, co niesie los, zarówno blask "złotego liścia", jak i ciemniejsze "cienie nocy". Podoba mi się, jak natura (babie lato, cisza, noc) staje się tu przewodniczką do czegoś głębszego - do zadumy i szczerego, otwartego przeżywania życia.

@Simon Tracy Świetne - konflikt rozumu i uczucia przełożony na prawdziwą batalistykę, z wojskami, sztandarami i oblężeniem toczącym się w jednej ludzkiej piersi. Motto z Katona trafnie zapowiada temat, a przeciwstawienie dewiz Quidquid agis, prudenter agas... i Amor vincit omnia - nie jest banalne – bo żadna strona ostatecznie nie wygrywa, tylko dochodzi do wymuszonego, gorzkiego pojednania. Najbardziej zapada w pamięć finałowy obraz lasu wyrosłego z pobojowiska - drzewa płaczące perłami, błądzący wśród nich okaleczeni trubadurzy. Piękna metafora tego, że wewnętrzna wojna zostawia trwały ślad i żyje dalej jako legenda. Tytuł "Errare Humanum Est" dopełnia sens - błędem nie jest przewaga rozumu czy serca, lecz sama nieuchronność tej walki, wpisana w ludzką naturę. Niezwykły tekst!