Cała aktywność

@andrew to piękny komentarz ... A zmierzch nalewa i czeka A przyjdzie świt i... Dziękuję Ci bardzo za świt;) Pozdrawiam

@Charismafilos właśnie zauważyłam, że ostatnio coś duszno i tłocznie na parapetach;). @karenka dziękuję bardzo. Obojętność jest jednym z problemów dzisiejszego świata...niestety.

piękny, refleksyjny wiersz, który skłania do refleksji nad tym, co warto zostawić za sobą, aby móc iść dalej...pozdrawiam serdecznie*)

Piękny poetycko i poruszający wiersz, który pokazuje, że bogactwo nie zawsze daje szczęście, a wspomnienia mają ogromną wartość...pozdrawiam serdecznie*)

Na wykwintnych stołach waży się ludzki los, gdzie nie widać granicy ponad pępkiem. Na opuszczonej ziemi bezradność obnaża prawdę, gdzie przepych ograbia ludzką godność. za jedną garść ryżu uśmiech rozrzedza krew, tak między nami zionie przepaść. Otwarte, przebite serce, ugodzone niewiernością, w kokonie cierpliwości stwarza nowy świat.

A tam UE fort.

@Poet Ka - @andrew - dzięki -

Witam - oczywiście że jesteśmy odpowiedzialni - trzeba dbać o ten świat ma to sens - Pzdr.miłem słonecznym porankiem. @Berenika97 - @Posem - @Poet Ka - dzięki -

@wiedźma ... czeka czeka na ten dzień gdy spotykał się ze świtem on także tęskni więc na pewno ... ... Pozdrawiam serdecznie Miłego świtu

- panie kiedyś było biedno ale było wesoło a teraz jest bogato i smutno przy chłopach pod sklepem co spijają z dziubków butelek złoto południa przycupnęły niemalże stuletnie słowa pana Jana i wznieśli pod niebo toasty za święty spokój spłoszony przejazdem radiowozu i drogocenne rękodzieło grawerowania powietrza bezczynnością a z chmur zeszły w piórach czerwonych obłędne wieczory i noce i załkały wykrzykniki wspomnień obciążone grawitacją o świcie eloi eloi lama sabachtami

@Leszek Piotr Laskowski @Poet Ka @Berenika97 🙏🙏🙏

@karenka 🌻

@Poet Ka @Berenika97 @sparowana Bardzo dziękuję 🙏 Pozdrawiam, G.

piękna poezja...to świat, w którym przeszłość, pamięć i wyobraźnia przenikają się...pozdrawiam z podobaniem*)

Kwiczoł trze o kamień przed mostem zwodzonym walczącą ofiarę. Spłoszony z li — li — li Podrywa się w alkierz splątanej nad mury. Wspomni Białą Damę, panią do pomocy! Osiołek na baszcie, po gzymsiku chodzi. Czy pamiętasz swego? Saskię defloruje letni wieczór — Rembrandt.

~~ Szeptem błagam Ciebie ... wróć do mnie W modlitewnej prośbie ... ze skruchą I jak dawniej bywało - usiądź tu koło mnie ... Porozmawiajmy szczerze ... Byłam - i jestem nadal - zazdrosna o Ciebie O każdy uśmiech, słowo, wobec innych kobiet Jakie w swej życzliwości kierowałeś ku nim ... Czyniłam Tobie piekło przy takich okazjach Sądząc, że jest ku temu powód w mojej wyobraźni ... Odszedłeś więc ode mnie, nie mogąc znieść tego ... Dzisiaj ja Ciebie proszę ... wróć do mnie Krzyczącym szeptem modlitwy błagalnej Kieruję to wołanie łzami uświęcone A te z moich to oczu i sercem znaczone Niech dotrą do Ciebie z biletem powrotnym ... Wierzę, że wykreślimy to nasze rozstanie I naprawimy błędy, przepraszając za nie ... Ta moja zazdrość nader chorobliwa Narastała wciąż we mnie na równi z miłością Jaką żywię do Ciebie ... Szeptem więc błagam Ciebie ... wróć do mnie W modlitewnej prośbie ... ze skruchą Wierzę, że wykreślimy to nasze rozstanie I naprawimy błędy, przepraszając za nie ... Wierzę, że wykreślimy to nasze rozstanie ... ~~

@EsKalisia No nie wiem, czy to dobre miano - pachnie dymem stosu☺️:-)

Dziękuję @MIROSŁAW C. :-)

@.KOBIETA. Odpada, nie przypominam ani jelenia, ani sarenki. Ty bardziej, ale nie naraziłbym Cię na ołowiany farsz. Poza tym w okolicy zwierzyny jest dość. Jelonki, "gimnazjaliści", przeskakują moje (niewysokie) ogrodzenie - 1,6 - jakby miały bilet wstępu i znikają równie niefrasobliwie. Bażanty (bardzo płochliwe) są zawsze, jak przyjeżdżam, a zające wielkości psa, powolne i ciekawskie, zadziwiają mnie najbardziej. Zazwyczaj otwieram im bramę i czekam, aż sobie pójdą - z mojego lasku, do swojego, poważnego. A dlaczego jeszcze nie śpisz o tej porze (ok. 2.00)? Mama nie wie, ale starszy brat też ma prawo Cię napomnieć: Szybciej się "sfilcujesz", jak nie będziesz dosypiała. No chyba, że... Znowu?!

świetna, refleksyjna miniaturka- dobrze jest zachować wewnętrzną równowagę... sukces nie powinien uderzać do głowy, a porażka nie powinna odbierać wiary w siebie...pozdrawiam serdecznie*)

niezwykle subtelny i pogodny utwór... maki stają się tu symbolem piękna, prostoty i tęsknoty za czymś większym...pozdrawiam słonecznie*)

intrygujący i świetny przekazem wiersz o uwolnieniu się od relacji, która raniła i o postawieniu ostatecznej granicy...pozdrawiam serdecznie*)

Piszesz świetnie poetycko, poruszając trudne i bolesne tematy...powracające pytanie: "Czy to widzicie? Czy wiecie?" brzmi jak oskarżenie wobec obojętności otoczenia, wiersz niewątpliwie skłania do zastanowienia się, ile cierpienia pozostaje niezauważone...pozdrawiam wzruszenie*)

intrygujący wiersz ze świetnym przekazem, który skłania do refleksji nad relacjami, bliskością i wewnętrznym pragnieniem bycia naprawdę dostrzeżonym...pozdrawiam serdecznie*)

piękny, nastrojowy utwór.... zwykłe miejsce zamienia się tu w przestrzeń pełną wspomnień, symboli i cichych spotkań z historią oraz ludźmi...pozdrawiam serdecznie*)