Cała aktywność

-Opowiadanie- Promienie słońca poczęły zalewać świat wokół swoim bursztynowym blaskiem. Godzinowa wskazówka zegara chyżo zbliżała się do ósemki, a niebo pokryte już było licznymi, szarawymi obłokami. Do parku wybierała się pewna dziewczynka. Mocno trzymając w dłoni małą, miedzianą monetę, radośnie wędrowała brzegiem ulicy. Jej ubrania były niechlujne i ubłocone a włosy splecione w zaskakująco staranne warkocze, przewiązane czerwoną wstążeczką. Jej twarz promieniała szczęściem. Idąc krętymi uliczkami, jej uwagę przykuł chłopiec siedzący na dębowej ławce pod drzewem, którego cień był ratunkiem przed letnimi upałami. Mimo szelestu liści, śpiewu ptaków i szmeru pobliskiego strumyka, można było usłyszeć ciche szlochanie. Zaniepokojona dziewczynka podeszła bliżej. - Odejdź - rzekł, pociągając nosem, gdy usłyszał zbliżające się kroki. - Nie odejdę, póki nie upewnię się, czy wszystko dobrze - odpowiedziała z troską w głosie. - A więc co cię trapi? - wbiła w niego przenikliwy wzrok. Chłopiec delikatnie otworzył usta, jakby miał coś powiedzieć, lecz szybko je zamknął i obrócił głowę ku górze. - Jesteś nieszczęśliwy? - spytała ostrożnie wcale nie oczekując odpowiedzi, bo było to oczywiste. - A ty nie? - Dlaczego tak sądzisz? - skrzywiła się. - Przecież jesteś biedna, pewnie ledwo stać cię na kromkę chleba. Nie masz pieniędzy, za które mogłabyś kupić sobie chociaż zabawkę. Jak tu być szczęśliwym? Spojrzeli na siebie bez zrozumienia. - A ty jesteś bogaty, wszystko masz na wyciągnięcie ręki. Mógłbyś za kawałek majątku wykupić najdroższą chatkę w mieście oraz kupić całe stosy zabawek. Dlaczego więc jesteś nieszczęśliwy? Czyż pieniądze nie dały ci szczęścia? Czego ci brakuje, chłopcze? - Ja… - umilkł. Myśli w jego głowie krzyczały i plątały się - jednak nawet w nich nie znalazł odpowiedzi. Pokazując monetę, znów zabrała głos: - Może i to jest jedyna rzecz, którą mam, ale i ona nie daje mi szczęścia. Pieniądze są jak woda - nie utrzymasz ich w miejscu. Za to będąc dobrym człowiekiem, utrzymasz przy sobie rodzinę, przyjaciół i rzeczy niematerialne, które dadzą ci szczęście, o którym nawet nie śniłeś - powiedziała, po czym poklepała go po ramieniu. Chłopiec objął ją mocno, szlochając jeszcze głośniej. Toteż i oni, po całym dniu rozmów, wrócili do swoich domów, ciesząc się i radując każdą chwilą. Jak się okazuje, szczęścia nie należy szukać w pieniądzach; nawet mając ich w nadmiarze, możemy go nie znaleźć.

Uśmiechasz się. Ile razy oberwiesz tyle razy wstaniesz. Czemu się uśmiechasz? Przecież przegrałeś. Padłeś na deski. Nie odklepałeś. Znowu wstajesz. Znowu chcesz oberwać? Czemu się uśmiechasz… Przecież przegrałeś. Uśmiechasz się...

Byłem Zobaczyłem Straciłem Szansę Na twój uśmiech Byłaś Zobaczyłaś Straciłaś Szansę Na mój powrót I znów wszystko Kończy się tak samo!

Berenika *** Racine'a Poego czy też Aragona Liryka, epika bierze ją w ramiona Poświatowska pisze ach ta Berenika Ten jej długi warkocz poezję przenika. *** Queer *** Aragon zabierze w ramiona Poego Uparty Racine pobabrze w epice Liryka rozplecie włosy Poświatowskiej A Berenika szukać będzie warkocza. ***

@Poet Ka Sentymentalnie, aż chciałoby się tam przenieść w czasie.

@Poet Ka Daleko mi do mistrza Mickiewicza i dziękuję za komentarz. 🙂

@Wiechu J. K. też tak myślę. Gdyby poeta nie przełamywał konwencji, pozostawałby tylko przy dobrym rzemiośle. I Mickiewicz był nowatorski w swoich czasach.

@Poezja to życie praw jej komplementy zasypuje kwiatami I patrz jak będą więdły uczucia między wami Więcej w jej mniemaniu będzie z ciebie chłopca Bo na nią spoglądasz jak na malowany obraz

@LessLove Ciekawe te Kryształki Swarowskiego. @Poet Ka W poezji jest wszystko możliwe, takie jej prawa. ;)

@Wiechu J. K. to przekorne, skoro niewidzialni (anioły- niewidzialne, aniołowie- niewidzialni), to skąd wiesz, że szata jest kryształowa😄? @Wiechu J. K. no i właśnie łamie! O to to!

@Deonix_ Miłość (też) do powtórki. :-)

@Poet Ka Niekoniecznie, ponieważ anioły bywają niewidzialni, a więc ten wierszowy ma prawo łamać wszelkie anielskie konwenanse. ;-) ************ @Poet Ka no tak, świetliste anioły ******** @LessLove Fajnie, że wiersz się podoba. :)

@Poet Ka No chyba, że drobniutkie i nieliczne Kryształki Swarowskiego.

@Wiechu J. K. ale zwraca uwagę i świadomie, czy też nie, wprowadza grę światła.

@LessLove Aby do wiosny i czas będzie radosny. :-)

@LessLoveMyślę, że gdy bogowie stwarzali człowieka, musieli umieścić część pustki wszechświata w nich. Pozdrawiam! :)

@Wiechu J. K. byłaby to sielanka, gdyby nie kryształowa szata. Ten element szaty przełamuje tu konwencję, lekko-tak kryształowo-narusza spokój.

@Wiechu J. K. Pięknie napisany wiersz. Już wkrótce, wkrótce :-)

@Poet Ka doświadczyłam tego na wakacjach na wsi, na agroturystyce:) @KOBIETA moja seksi spódniczka:) ja się boję zwierząt:) najbardziej psów, koni, gęsi, byków, żmii, indyków:)

łąkowe zapachy pachną łąki szczawiem i chwastami mięta dziurawiec rumianek i pokrzywa a polne kwiatki w kolorach takie maciupkie tulą pszczółki tworzy się aromat niebiański nektar wegeteriański a tam na skraju przysiadł anioł w wybornej kryształowej szacie delektował ziemskie miodowe przysmaki w zachwycie - nie byle jakim

@violetta przypomina mi to sztukę Masłowskiej "Bowie w Warszawie". Krajobrazy z krówkami i takie zabawne dialogi...:)

@EsKalisia

@violetta ja się boję kogutów, kur, krów, byków i pająków 🤭😉 straszne są ! No to w końcu to była spódnica czy spodnie? 🤭

@hollow man szczebiotki jedne:)

@violetta Nie chciałem zakłócać Waszego rozkosznego szczebiotania.