Cała aktywność

@Leszczym Brzmi jak początek świetnego poematu! Dużo weny i inspiracji dla Was obojga (lub trojga). :) Może A-sia Was też bardzo kocha! :)

W rozważaniach można zabrnąć w nieoczekiwane rejony. Po Twoim komentarzu, swój wiersz widzę trochę inaczej. Pozdrawiam :)

@piąteprzezdziesiąte Fantastyczna gra słów! Nie pomyślałabym, że UFO można rozwinąć na tyle mądrych sposobów. Najbardziej zastanawia mnie "UFO future" - obyśmy rzeczywiście odkryli w sobie te pokłady dobrej woli. Uśmiech, Fantazja, Oryginalność! Świetny tekst! Kosmiczne pozdrowienia! 🛸 :)))

@Waldemar_Talar_Talar Kojący wiersz - czuć w nim spokój, który przychodzi z akceptacją tego, co niesie los, zarówno blask "złotego liścia", jak i ciemniejsze "cienie nocy". Podoba mi się, jak natura (babie lato, cisza, noc) staje się tu przewodniczką do czegoś głębszego - do zadumy i szczerego, otwartego przeżywania życia.

@Simon Tracy Świetne - konflikt rozumu i uczucia przełożony na prawdziwą batalistykę, z wojskami, sztandarami i oblężeniem toczącym się w jednej ludzkiej piersi. Motto z Katona trafnie zapowiada temat, a przeciwstawienie dewiz Quidquid agis, prudenter agas... i Amor vincit omnia - nie jest banalne – bo żadna strona ostatecznie nie wygrywa, tylko dochodzi do wymuszonego, gorzkiego pojednania. Najbardziej zapada w pamięć finałowy obraz lasu wyrosłego z pobojowiska - drzewa płaczące perłami, błądzący wśród nich okaleczeni trubadurzy. Piękna metafora tego, że wewnętrzna wojna zostawia trwały ślad i żyje dalej jako legenda. Tytuł "Errare Humanum Est" dopełnia sens - błędem nie jest przewaga rozumu czy serca, lecz sama nieuchronność tej walki, wpisana w ludzką naturę. Niezwykły tekst!

@LessLove jaką mieszczką! J stem wieśniarą z dziada pradziada i tej wersji się trzymajmy 🙂

@Benjamin Artur Zbudowałeś tu świetne napięcie - od bezsilności po desperację... Prawdziwe studium tęsknoty. Tekst ma niesamowity, naturalny rytm. To gotowy materiał na mocny utwór w jakimś zadymionym barze jazzowym. :)

Witaj - cieszy mnie że się podoba - Pzdr.słonecznie.

@Gosława Stałaś się mieszczką po szkole, czy w związku z pracą, narzeczeństwem itd....?

@LessLove 🙂 Zapraszam

@Leszek Piotr Laskowski Mocny tekst, który doskonale punktuje "absurd wojen" i ludzkiej hipokryzji. Trzecia i czwarta zwrotka idealnie (i niestety bardzo boleśnie) opisują dzisiejszą rzeczywistość, w której pod płaszczykiem wiary realizuje się brutalne interesy. Szczególnie uderza mnie ostatnia zwrotka - to piękne przypomnienie, że prawdziwa boskość i dobro nie kryją się w dogmatach czy wojnach o rację, ale w naszym ludzkim sumieniu. Świetny! Masz w pełni rację w swym gorzkim wyznaniu, że hipokryzja plami człowieczą duszę. Z Bogiem na ustach, w fałszywym oddaniu, ludzie gotują bliźniemu katusze.

@Posem Poetycki komentarz. Pozdrawiam :)

@Berenika97 🌹

@karenka Piękna, poetycka modlitwa. To, jak odnajdujesz Boga w codzienności – w zapachu wanilii, w zdziwieniu dziecka biedronką, w uśmiechu sąsiadki - pokazuje wrażliwość na sacrum, które przenika zwyczajne chwile. Ostatnie wezwanie „Boże..." brzmi jak westchnienie ufności - mimo słabości człowieka, drzwi wciąż stoją otworem. Niezwylke ciepła refleksja. Pozdrawiam. :)

@andrew Bardzo podoba mi się metafora makijażu - „karminowe usta", które wygładzają myśli, to świetne połączenie zewnętrznej przemiany z wewnętrznym ukojeniem. To, co „uwierało", a teraz „wygląda całkiem, całkiem" - to bardzo ludzkie i ... świetne! :) Pozdrawiam.

@Charismafilos Niesamowity kontrast! Początek uderza zmysłowością i niemal gęstym, dusznym klimatem ("czekoladowa duszność", "rozgrzany dach"), by na końcu zderzyć się z apatią i tytułową dekadencją. "Fotel niezręcznych uniesień bezsilności" to metafora upadku dawnych ambicji i rezygnacji. Świetny, bardzo plastyczny wiersz. Zastanawia mnie jedna rzecz - czy znikające z pola widzenia "piramidy" to dla Ciebie symbol dawnych, wielkich idei, dla których zabrakło już miejsca w tej dekadencji?

@Toyer Czuć w tym głód bliskości opisany z niesamowitą delikatnością. Ostatnia zwrotka robi największe wrażenie - "na nieba podniebieniu" - to piękne!

@beta_b Te zdania mają w sobie ogromną siłę. Bo prawda jest taka, że każdy z nas nosi w sobie jakieś porażki, ale niewielu potrafi spojrzeć na nie tak, jak Ty – nie jako na coś, co trzeba ukryć czy żałować, tylko jako na część wzoru, który czyni całość wyjątkową i niepowtarzalną. Tworzysz - a to jest najlepszym dowodem, że te wszystkie zakręty i zwroty akcji nie przerwały nici - tylko ją wzmocniły. Taki sweter, spleciony z prawdziwego życia, zawsze będzie cieplejszy i bardziej wartościowy niż ten uszyty bez żadnej trudności. Goraco pozdrawiam.

@Gosława Ludowe skojarzenia są dość mroczne... Ale spróbuję będę odważny😊

@Berenika97 a ja Ci nawet buziaka dam bo mogę A co ja się będę ograniczać 😘🙂

@Gosława Bardzo dziękuję! :))) Ale maksymalnie Cię pozdrawiam. :)))

Ten wiersz jest po prostu tak mocny że aż trudno mi było przestać w pracy o nim myśleć Ciężki kaliber Pomyślałam o swojej mamie Wiesz ona jest zupełnie sama z wyboru Obym nie musiała... Ech No właśnie mnie ten temat przerósł

@karenka Bardzo dziękuję! Pięknie podsumowałaś ten tekst - właśnie tak chciałam to ukazać Serdecznie pozdrawiam. :)

Lubię bardzo takie mini mini 🙂

Niezręczne uniesienia bezsilności To jest dobre określenie na stan w którym czasami moza mnie zastać Niezwykle plastyczny jest ten Twój wiersz i taki trochę metafizyczny Tak jakby Ktoś patrzył przez fioletowy kawałek szkiełka Kiedyś była taka zabawa w "chłopka" Dzieci rysowała sylwetę człowieka stworzoną z kwadratów i koła Na każde z pól rzucany był kamyk lub kawałek szkla Trzeba było uważać aby nie nadepnąć na linię Ja widziałam świat na zielono Najmniej wyraźnie widziałam przez denko od butelki Niby świat a jednak rozmyty Nie kasuj wrócę tu jeszcze