Cała aktywność

@Simon Tracy Ten ogród wersalski w głowie, ta klacz zamiast samolotu, ta kopia zamiast esemesa... Nie wiem czy to ucieczka od świata czy może świat uciekł od kogoś, kto czuł za bardzo. Końcowe obrazy są wyjątkowo mocne, ta baszta krusząca razem z człowiekiem i ta czaszka śmiejąca się do słońca mają w sobie coś z Hamleta i coś z Don Kichota jednocześnie. Ze mną zostanie zdanie - "Dla mnie życie jest boskim serialem w którym gram główną rolę." Czasem się nad tym zastanawiam, ale nie potrafiłam tak świetnie tego ująć.

Mer: O, Gizelo bosa, sobole z Igorem!

Aparacik Boba, a bobki cara, pa

@Berenika97 🌹

@MIROSŁAW C. no nie:) w mojej głowie Twoje słowo.......jak pięknie zabrzmiało:) dziękuję Mirku:) pozdrawiam:) @violetta i tutaj się z szanowną Panią zgodzę:) dziękuję:) @Berenika97 Nika. uśmiech mam na twarzy gdy Cię czytam:) ale co do autonomii. w moim kwadracie jedynym urządzeniem co ma jakąś tam autonomie jestem ja sam:) w zeszłym miesiącu próbował o nią powalczyć kran w łazience. ale zastąpiłem go młodszym z Obi i po sprawie. jeszcze paprotka......no tak, ale to w sumie kobieta (w pewnym sensie), więc.....a niech tam. zaniepokoiłe mnie u Ciebie ten odkurzacz co mu strajk włoski gdzieś w filtrze się zamarzył. żeby to tylko innym sprzętom nie rzuciło się na układy scalone. ale....masz przecież fizyka w pobliżu:) Nika. bardzo dziękuję:) serdeczności dla Ciebie:) i dla fizyka oczywiście też:)

@Leszek Piotr Laskowski Ciekawy wiersz o nieuchronności końca, napisany z rodzajem pogodzonego zamyślenia. Obrazy są rozmyte, oniryczne - jakby rzeczywistość częściowo traciła ostrość. Tytułowe błękitne ptaki czerwieni pozostają do końca niejednoznaczne - piękne i niepokojące zarazem, jak sama myśl o przemijaniu. Otwieram ramiona i czekam, gdy niebo się żarem rumieni. I już przed wami nie uciekam - błękitne ptaki czerwieni!

A i kotu auto Kia

@andrew Interesująca kompozycja - od wyobraźni i ambicji przez pokorę aż do dziękczynienia. Wiersz przebywa tę samą drogę, o której mówi - od „gdybym był swoim panem" do „chwali Cię dusza moja". Forma pięknie służy treści.

@Maria Kosaciec Wiersz jak promyk nadziei i radości pośród reszty utworów

@obywatel Gdy zmysły chcą ognia, a myśl wznosi mur, To wieczny jest ciała i ducha nasz spór. Jak kochać bez dłoni i ziemskiej rozkoszy, Gdy chęć posiadania tak łatwo nas płoszy? Ta cicha miłość ustąpi czerwieni, Lecz gdy dym opadnie - na zawsze cię zmieni. Nie musisz jej badać, zamykać jej w Słowie, Największa to mądrość: mieć ją cicho w sobie.

@Maria Kosaciec Ciężko cokolwiek napisać. Piękne pożegnanie.

@Maria Kosaciec Cudowny, poetycki język. Prawdziwy kunszt.

@Maria Kosaciec Doskonale rozumiem treść. Wszędzie jest lepiej niż tam.

@Maria Kosaciec Melancholijna, słotna oniryczność i ta szczególnie krucha tęsknota serca za przeszłością

@Andrzej P. Zajączkowski Bardzo podoba mi się! Twoje tłumaczenie dzięki aliteracji (płoche/płowe) jest bardzo melodyjne - idealnie rysuje postać młodego pazia. To przykład tego, jak przełożyć poezję, zachowując nie tylko treść, ale przede wszystkim ducha, melodię i ładunek emocjonalny oryginału.

@Maria Kosaciec Jest w tym wierszu ten szczególny model tęsknoty i melancholii wręcz gotyckiej w którym szczególnie się lubuję. Piękne i pisane szczerze zranionym sercem.

@Migrena Jedno słowo - Majstersztyk !

@.KOBIETA. Liryka, liryka... Pozdrawiam.

@.KOBIETA. Niezwykle subtelny i pełen światła wiersz. Pięknie ujęłaś ten moment, w którym dzięki drugiej osobie zaczynamy dostrzegać kolory i sami "otwieramy się". No i te biedronki w oczach na końcu - piękny, rozczulający detal! :)

@Bernadetta12345 Piękny wiersz - jest tu anatomiczna dokładność, która buduje napięcie. A to napięcie rozładowuje ostatni wers - "Oddech, który odfrunie" - to ulga i strata jednocześnie.

@LessLove Bardzo lubię drzewa, ich zapach i strukturę. I tak się zastanawiam… , że to chyba taka smutna czynność - ścinanie drzewa, a jednocześnie pełna adrenaliny. To trochę tak jak z morderstwem….🫣

@Sylwester_Lasota Ten cykl wierszy to ciekawa, poetycka aktualizacja Dekalogu. Brzmi jak konfrontacja antycznych zasad z brutalną, współczesną rzeczywistością. Widzisz, jak sacrum miesza się z profanum. Niektóre czytałam, ale nie wszystkie - świetny pomysł!

@Migrena najlepsza mała lodówka, a pełna rarytasów:)

@Alicja_Wysocka→Dzięki:)→A zatem urokliwe bujanie w hamaku, proszę sobie sprawić, a ptaszki niech Ci piosnkami czas umilają, ptasimi ryjkami:)↔Pozdrawiam:~)

cały ten ogrom w poszumie liści konfesjonały przybrzeżnych bunkrów czas przejść do wieczności w ręku trzymam karabin z patyków przecież zdarzają się cuda w niewypowiedzianym bólu wystrzelił świerszcza graniem i dzwonem z rana rozkołysał wzruszenia przy kamiennych schodach perli się w deszczu dla tych co wybrali morze ostra brama nieba