Cała aktywność

@Sylwester_Lasota ten świat jest jakby za ale też równolegle.Czasami udaje się mu przebić na tę stronę @Annna2 dziękuję. Nic nie dodam @Marek.zak1 :)))))

@Berenika97 Nika. Twój wiersz to niezwykle precyzyjne studium osamotnienia. ten gosć o zapachu spalonego papieru to nikt inny jak Twój własny monolog wewnętrzny, ktory przychodzi by wypełnić lęk przed ciszą . piękna elegancja, z jaką ujęłaś tę surową prawdę o człowieku . tak, czasem to my sami jesteśmy dla siebie najbardziej wymagającymi rozmowcami. masz w sobie niezwykłą wrażliwość Nika. piszesz o rzeczach trudnych z taką lekkością i filozoficznym spokojem, że nie czuje się lęku, a raczej wspólnotę doswiadczenia. piękny wiersz:) ps. spojrzałem na swoje dłonie:) niby przypadkiem ale wzrok się zatrzymał:)

@Migrena współczesne dzieła pokazują Erosa i Tanatosa zarówno jako siły przeciwstawne, jak i towarzyszące sobie, choć może rzadziej... w sytuacjach granicznych tu Eros wpisuje się w eschatologię, czyli łączy z Tanatosem o czym to mówi? Że miłość silniejsza jest, niż śmierć... nawet jeśli ją, tę pierwszą, przeklinamy... @Migrena no i tu oczywiście na styku może się pojawić niezdgodność tego, co chciał powiedzieć autor z tym, co czyta odbiorca bo może też chodzić o to że umierając mamy potrzebę integralności albo o toksyczne uczucie znużenie wspólnym życiem do tego stopnia, że tam chce się być bez niej/niego jeśli interpretowałabym dla siebie- to ta pierwsza wersja byłaby adekwatna oceniając jednak z perspektywy tego, co pisałeś wczesniej- prawdopodobnie chodzi o toksyczne relacje, które ciążyć nam mogą jeszcze na łożu śmierci

obecna w kimś obcość chyba jest nie do zniesienie, nie nieść do ziemi - to interesując fraza może oznaczać środowisko, które się chce chronić lub w którym się będzie oraz szacunek do ziemi, taka fraza od grobu po sam kosmos.

wapno wgryza się w stawy jak cudze imiona - niewołane twardnieją przechodzi przez kości bez śladu język pęcznieje knebel z mięsa - nie do wyplucia głód żywi się echem które nie wraca noc puchnie od środka tkanki biorą ją na własność serce w skrzepie mieli własny rytm krtań - zgorzel powietrze po tobie ma ostre krawędzie kaleczy płuca przy każdym oddechu słowa wracają pod język już raz przetrawione cisza pracuje szczęką dzień mieli na miał ciało idzie dalej przesyłka ciężaru - bez nadawcy drzwi nie domykają się jakby ktoś został w zawiasach w kuchni stygnie herbata stoi nie ma już "na zewnątrz” ściany rosną do środka ktoś mówi: wszystko będzie dobrze - w ustach zaczyna krwawić wykrztusić siebie do czysta - wyrwać z płuc każdy twój szept żeby nie nieść do ziemi czegoś, co oddycha zamiast mnie

@Waldemar_Talar_Talar Żart !! 6

@Berenika97 Dziękuję :)) droga do akceptacji i szacunku wobec samego siebie nie jest łatwą drogą

aż się prosi; "lustereczko lustereczko powiedz mi przecie, kto jest najpiękniejszy na tym świecie?:))

@Berenika97 niektórym się udaje, ale chyba zawsze zostaje ślad. Pozdrawiam kredens @Sylwester_Lasota tak niektórzy na starcie mieli podcięte skrzydła Pozdrawiam kredens

mówią że coś za coś :))))

@hehehehe fajne! A major... Rrrrrr! O, jama!

@Berenika97 Kot czuwa nade mną, kiedy nie mogę spać. ;)

Mam czas na kąpiel pomidorów we wrzątku na napisanie pomylenia czajnika z ekspresem refleksję nad fusami i pleśnią na kota wróciłem z balkonu na mnie nie mam bezrobotna dopracuję siebie

Queer hydraulika Alf i Zor się poróżnili Poszło o codzienność Zwykłą awarię... Przez kran i gorącą Wodę w nadmiarze Utracili gorące łoże I dobrze dobrane Uszczelko - zaworki

Bo chodziło o to: Queer hydraulika Alf i Zor się poróżnili Poszło o codzienność Zwykłą awarię... Przez kran i gorącą Wodę w nadmiarze Utracili gorące łoże I dobrze dobrane Uszczelko - zaworki

Przyszedł o świcie. Pachniał winem i spalonym papierem. Rozsunął firanki, jakby chciał obnażyć moją samotność. „Czego szukasz?” - spytałam. „Ciebie. A raczej tego, czego ci brak.” Miał dłonie filozofa, który dotyka wyłącznie pojęć. „Kim jesteś?” „Tym, którego wymyślasz, gdy nie możesz znieść ciszy.” Usiadł zbyt blisko. Milczał jak ktoś, kto zna mnie lepiej, niż bym chciała. Zamiast twarzy miał lustro.

@JakubK Rzeczywiście, żółte światło jest zdecydowanie bardziej kojące niż oślepiająco białe np. w supermarketach (aż oczy bolą i szczypią po pewnym czasie). Ale w wierszu przecież nie o tym. Fakt, przy kochających a przy tym spokojnych ludziach światło jest wyjątkowe. Nawet te z żarówki :)

@Somnia To szczery zapis walki z wewnętrznym mrokiem. Poruszające jest w nim przejście od obserwacji "kogoś" do bolesnego przyznania, że tą osobą jest sam autor. Metafora "lustrzanej dziewczyny" spaja cały utwór, czyniąc z niego przejmujący dialog z własnym bólem. Bardzo ładny wiersz.

@Berenika97 dziękuję 😄

@iwonaroma Po obejrzeniu filmu "Wyspa" długo nie mogłam przestac o tym mysleć. Mam nadzieję - że jest tak, jak piszesz - to jest niemożliwe.

@Leszek Piotr Laskowski dzięki!

@Leszek Piotr Laskowski nikt wspomnień nie zabierze ze sobą do grobu, więc może je tak opylić i to jeszcze przed czasem, żeby sobie jeszcze pożyć

@Berenika97 :) Dziękuję

@Poet Ka Pięknie "suuuną" te obrazy przez wyobraźnię. A zakończenie z Katie Meluą płynącą z patefonu to idealne domknięcie tej bicyklowej opowieści. Ubawiła mnie ta strofa o panach jak pasikonikach obserwujących entomologów.

@Berenika97 Dokładnie. Poszukiwanie nieśmiertelności ciała fizycznego skazane jest na niepowodzenie, to fałszywa droga w konsekwencji prowadząca do jeszcze większego cierpienia. Dziękuję @Poet Ka :);) 🫶 @Posem dziękuję