Cała aktywność

@Gosława Też mi się tak wydaje, bo jak chodzą do lasu na ustawki to po drodze od wiejskich zadymiarzy coś zapożyczyli. Oby nie powstał z tego jakiś sport narodowy.

@LessLove ja również bardzo dziękuję za czytanie 🙂 Pozdrawiam 🙂 @Gerber z tego co wiem to im potrzeba było grubszych kijów Mam wrażenie że to kibolstwo podłapało zwyczaje od wiejskich zadymiarzy 🙂

@Gosława Hahaha... nie, ale kojarzy mi się z kibolstwem.

No, ładnie poprowadzony tekst, podoba się.

@Gosława Natura jest wolna od niepokojów, akceptuje konieczności bez skargi. Im bardzie się od niej oddalamy, tym większe ryzyko niepokoju. Bierzemy od Niej spokój, kiedy tulimy w takich obrazach duszy. Dziękuję Ci.

@Gerber a co dostałeś kiedyś jakaś? 🙂

@Gosława No ładny wiersz, tylko te sztachety mi się źle kojarzą.

Raz go ktoś przyłapał wprost na myśli przedniej Ukrytej przed światem, rzuconej bezwiednie Nigdzie nie spisanej, lecz dla niego cennej… Ona mu służyła tylko w dni powszednie Jak prawdy drogowskaz, jako fix-maksyma! Mniejsza o jej imię - na święta miał inną. Bo skarby ducha to jest zasób przepastny Cudów co się rodzą i plenią bez miary W duszach wrażliwych, które pełne wiary Dla nas powołane – a prawie nieznane. Poetów pragnienia? Piękno, mądrość, dobro? Może to i dobrze, że z nimi odchodzą Bo może, ponownie już się nie narodzą Nie wzbudzą eonów nowych dylematów I po nas zostanie taki skład przepastny Zarzewie lub gniazdo, asumpt do odnowy Gotowy by radzić, jak się z życiem wadzić W sequelu ludzkości, o krok bliżej końca Lecz którego? Nie wiem. Ktoś inny poradzi.

byli jak wszyscy nie dostrzegali że świat jest dla nich a nie odwrotnie ona i on dla siebie długo o tym myśleli zbyt długo przyglądali się życiu teraz nie czekali już na wschody zachody chłonęli siebie każdą chwilą byli i ogniem i wodą ziemią i powietrzem byli cudem którego szukali ... 8.2026 andrew

„Bajkowy świat” Tak chciałoby się powrócić w beztroski dzieciństwa czas, o drabinie lat zapomnieć i znów zaczarować świat. Uwierzyć w żabią królewnę w płaszczu z kaczeńców i ros, na głowę włożyć donicę, by rycerz odnalazł swój los. Iść zgładzić smoka srogiego, dłoń swej wybranki odzyskać, nie lękać się żadnych zaklęć, różą w jej oczach rozbłysnąć. Zbudować z krzeseł i koców piękny, podniebny żaglowiec, by kraść skarby z wysp piratów, gdzie nie dotarł żaden człowiek. Nosić w kieszeni dwa świerszcze, z kotem pogadać na płocie i poczuć osiki dreszcze w słonecznym, sierpniowym złocie. Gdy mama z progu zawoła na obiad pachnący latem, w złotym powozie powrócić, z wyglądu – groźnym piratem. Wspiąć się na grzbiet wielkiej chmury, co płynie białym okrętem, spoglądać na ziemię z wysoka pomiędzy gwiazd firmamentem. Patyk zamienić w różdżkę, co wszelki smutek odgania, i z dziecięcą, dziką odwagą zasiąść z mamą do śniadania. Czas biegnie, świat się odmienia, w lustrach twarze coraz bledsze, lecz w sercu wciąż żyją baśnie i sny najmądrzejsze, najlepsze. Bo kiedy gaśnie dzieciństwo, nie musi umierać marzenie – kto nosi je wiernie w sercu, ten je zamienia w spełnienie. Leszek Piotr Laskowski

Żyję w ciągłym strachu, jak ten liść na wietrze, że mnie dziś opuścisz, że ktoś będzie lepszy. Żyję przestraszona przy każdym konflikcie, że już sobie pójdziesz i co dobre zniknie. Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia. Tyle we mnie strachu, tyle niepewności. Jak spokój odzyskać i życie uprościć? Jak masz pójść, to pójdziesz. Wpływu na to nie mam: czy mnie w środku kochasz, czy to są złudzenia. Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia. Ale potrzebuję, choć dziś drżę niepewnie: ufać więcej światu. wierzyć w samą siebie. I to może po to los nas pokierował, żebym spróbowała stworzyć się od nowa.

@entracte Pozwolenie i rozkaz jednocześnie. Czasem warto pozwolić sobie na taki luksus ;) jak odłożenie obowiązków i otwarcie wyobraźni. Bardzo podoba mi się fraza " pomarnuj czas", który można w dosłowności zmarnować na marzenie, ciszę czy na przerwę spektaklu życia.

@Stukacz bardzo udana aranżacja i świetny tekst. Pozdrawiam z uśmiechem;)

@Berenika97 🌹

Czy wiesz że cierpię tak jak ja wierzę w Ciebie czy wiesz że sensu nie widzę tak jak Ty widzisz sens we mnie lekki krzyżyk stał się ciężarem nieme usta rozpaczliwie krzyczą słowa niewypowiedziane niesłyszalną modlitwą co rano umieram na nowo proszę nie pozwól mi umierać wskrześ duszę pogubioną aby mogła sens zaśpiewać Boże wiem że Jesteś nawet gdy mnie nie ma pozwól mi się podnieść rozbierz mnie z cierpienia aby naga dusza mogła chociaż obmyć winy w kropelce zbawienia

Rozciągnięte na nieba szerokość żagle powiek. Ptaki jak okruchy chleba rzucone tu, gdzie człowiek. Patrzymy na blade wielbłądy, przynoszą światła skarb. przyniosą też ciemne lądy i garb człowiekowi, garb.

Witam - masz rację - bywa trudny - dziękuje za kolejne czytanie - Pzdr.słonecznym porankiem.

@Wiechu J. K. - @Leszek Piotr Laskowski - dziękuję -

zielone oczy agrestu spoglądają ukradkiem spoza sztachet bluszcz szczelnie oplótł wystające zadry dech pod ścianą przelewa się beczka deszczówka raz po raz chlupocze wypełniając brzegi w płatkach dzwonków miedzianych mszyca Anna rośnie jak trawa do nieba łagodnieje w świetle zroszona deszczem jak mirabelkami gubi łzy czujesz? ptaki uważnie patrzą w niebo za las tam wśród połamanych konarów mgła osiadła matowiąc przestrzeń została niepewność o jutro

@Konrad Koper ,,Poruszały się ich CIENIE." To jest genialne. Cienie się poruszały, gdy kukły fizycznie stały w miejscu.

Przypomniałaś mi książkę "Karolcia" Kilka lat temu czytałam ją córce Miłe wspomnienia 🙂

@Konrad Koper To jest jedno z najlepszych zakończeń.

Dziś jest wysyp bardzo dobrych wierszy Pozdrawiam

Tytuł znakomity Świetnie Ci to wyszło Bardzo mi się podoba Pozdrawiam

Naprawdę piszesz bardzo dobrze Panie Chytry lisie