Cała aktywność

jaki każdy widzi co mówi o bogach i słowach wyborze z nich cudach o ludziach i drzew językach słojami najbardziej szorstko

@karenka dziękuję bardzo i również pozdrawiam.

@.KOBIETA. To dopiero byłby grzech niewdzięczności wobec Stwórcy🤔 To już lepiej moją skłonność skieruję na twórczość/ wytwórczość słowno-muzyczną. Tu różnorodność nie rodzi grzechu, ale zaspokaja (czasem grzeszne🙄) pragnienia innych. Niech oni się tłumaczą przed Nim. Gdybyś Ty mi je🍎🍎 podała, schrupałbym ryzykując wygnanie... Tylko gdzie tym razem? 😉

Ar Boba, dwa Zenobii. Bon Ezaw da bobra

@_M_arianna_W... 🤩

Raczej wstrząśnięty i zmieszany:) Wierzę w Boga (świat stworzony a nie samoistnie powstały) i wierzę w człowieka. Każdy ma swoje do zrobienia. Bóg stworzył a człowiek zrobi ze światem co zechce. Bardzo się cieszę, że wiersz zatrzymał Cię na chwilę u mnie. pozdrawiam :)

@bronmus45 jestem zachwycona 🤩🌹🌻🌼

@Stukacz @Waldemar_Talar_Talar dzięki serdeczne 💋

Ani Basia i Sabina

@Gosława @_M_arianna_W... @Sylwester_Lasota dzięki serdeczne 💋

Oto łza. No, jajo na złoto

@Berenika97 Zgadza się. Stanowią garnizon miasta. A Aleksander gdzieś w polu. To dopiero wstęp do nadchodzących wydarzeń. Zazwyczaj pomijany epizod wyprawy.

Noe na nożu da za dużo na neon

@jjzielezinski Piękne podsumowanie. Czasem te czekoladki bywają gorzkie, a buty okazują się za ciasne, ale zawsze warto iść przed siebie. :) Pozdrawiam!

Aj i kartka z akt, rakija

@Stracony Niezwykle mądre spojrzenie na relację Stwórcy z człowiekiem. Wiersz pięknie sugeruje, że Bóg dał nam ramy (czas i przestrzeń), ale to my musimy sami narodzić w sobie Człowieczeństwo. Bardzo inspirujący wiersz! Pozdrawiam. :)

@Duilla Bogobojna dewotka z Chodzieży W miłość mężczyzn wcale nie wierzy Kota hoduje A on wylizuje Nie musi myć już talerzy

@Stracony nie czujesz się idealny?:)

Ba, buli Makary. Tyra Kamil u bab

Ani lakier żre i Kalina

Ela, Basia i Sabale. Ela, Barbara, Arab, Rab - ale...

Metan! Edyp u kupy denatem

@Benjamin Artur Ciekawa ale i mocna metafora otwierania puszki Pandory jako wewnętrznej wojny z własnymi myślami. Refren świetnie buduje poczucie powracającego kryzysu, a obraz "wąskiej szczeliny" - najpierw nadziei, potem iluzji, przez którą nie da się przecisnąć - bardzo mi się podoba. :)

A jeże i pasma dam Sapieże ja

DZIEŃ DOBRY Cięższy niż ołów, zad mój stuletni zbieram w potrzebie bycia kimś innym niż być kiedykolwiek mógłbym. Wpełzam w światy oblane manierą i dogmatami, dzięki szlachetności których coraz przymilniejszym wzrokiem spoglądam na kształty rzeczy pierwszych, które w palcach moich stać się mogą mymi ostatnimi. Czas już… Przekraczam granice gęstości dnia w nadziei, że dzień ten będzie ów dniem prostującym wszystko co wykrzywione przez czas nieludzki, dający mary jeno z których wyrwać się nie sposób. Za los płacę kolejny wypatrując zmiany na którą nijak nie zasłużywszy, domagam się jakbym jedyną iskrą w potrzebie rozbłysku był na świecie iskier bardziej zwęglonych niż moja własna. Już czas… Spoglądam na liczb szeregi….nie mówią nic…. Zwalam swój zad nazad… Dobranoc. GRAHAMOZA