• Ogłoszenia

    • Mateusz

      Konkurs poetycki   04/30/2017

      Zapraszamy do udziału w konkursie poetyckim: http://poezja.org/utwor/156891-konkurs-poetycki-na-pomoc-gin%C4%85cej-mi%C5%82o%C5%9Bci/

18 postów w tym temacie

Napisano (edytowany)


spójrz księżyc co noc sobie wschodzi
nikomu się jeszcze nie znudził
srebrzone korale z zachwytów
poecie na oczy nawłóczył

 

więc wieczór i noc nawet całą
przewieszał je kartce papieru
czarownie miłośnie bo dla niej
misterniej  nawlekać już nie mógł

 

aż zbudził się dzień lawendowy
zbyt długo z księżycem wzdychali
i popiół pozostał na biurku
bo wiersz się ze wstydu sam spalił

Edytowano przez Alicja_Wysocka
7 osób lubią to

Udostępnij ten post


Link to postu

Wita Alicjo - siedzę pod wierzbą przy kawce i czytam to i owo.

Szkoda mi tego spalonego wiersza - bo znając autorkę musiał być  zacny.

Słuszna uwaga - tyle razy człek podziwiał i ciągle mu mało - i to jest moc

która będzie do końca.

Miło jest ale muszę kończyć.

                                                                                             Udanego dnia życzę

 

1 osoba lubi to

Udostępnij ten post


Link to postu
39 minut temu, Alicja_Wysocka napisał:

tak długo z księżycem wzdychali
i popiół pozostał na biurku

D.d. Alu.

Zamieniłbym "tak" na "zbyt" bo coś mi nie współgra z poniższym "i".

Chyba, że "i" zmienisz, np.: na "że". A jeśli nie wprowadzisz poprawek, to i tak można polubić wiersz, już za sam niebanalny pomysł.

Pozdrówka :)

s

Udostępnij ten post


Link to postu

Bardzo nastrojowy i urokliwy

popiół jak księżycowy pył

Pozdr serdecznie

Udostępnij ten post


Link to postu

Ładnie i trochę baśniowo, jak to u Ciebie, Alicjo.

Miło znowu Cię czytać. :)

Udostępnij ten post


Link to postu
47 minut temu, samm napisał:

Zamieniłbym "tak" na "zbyt"

Dziękuję za pomysł i radę, zmieniłam.

Pozdrawiam serdecznie :)

Udostępnij ten post


Link to postu
28 minut temu, Oxyvia_J. napisał:

Miło znowu Cię czytać. :)

Witaj Oxy, jak miło, że wróciłaś, bardzo się cieszę

i dziękuję :)

1 osoba lubi to

Udostępnij ten post


Link to postu
1 godzinę temu, Waldemar_Talar_Talar napisał:

Szkoda mi tego spalonego wiersza

Waldku,

nie żałuj, on się spalił tylko w wierszu.

Smacznej kawy :)

Udostępnij ten post


Link to postu

Cóż ja mogę dodać - urokliwy wierszyk ze świetnym pomysłem.:)

Żebym to ja mógł kiedyś taki napisać :(

 

Pozdrawiam  :)

AD

 

Udostępnij ten post


Link to postu

Napisano (edytowany)

2 minuty temu, JADer napisał:

Żebym to ja mógł kiedyś taki napisać

 Też coś, nie narzekaj, bo się Twoja Pani Wena obrazi :)

 

Edytowano przez Alicja_Wysocka

Udostępnij ten post


Link to postu
10 godzin temu, Alicja_Wysocka napisał:

spójrz księżyc co noc sobie wschodzi

Lubię takie "łamigłówki", a pewnie jeszcze bardziej lubię księżyc jeśli "co noc się rodzi" :)

Dobra... po chwili namysłu przyznaję, że "wschodzi" jest lepsze. 

 

Wiersz ładny - Ty niepoprawna romantyczko :)

Ale postaraj się w nocy zasnąć. Wypoczywaj. Czytałaś moją kołysankę, którą tu kiedyś umieściłem? - tylko, że to było napisane pewnej blondynce, więc nie wiem czy w temacie :)

Udostępnij ten post


Link to postu
32 minuty temu, Marek_Bazyli napisał:

tylko, że to było napisane pewnej blondynce, więc nie wiem czy w temacie :)

Więc się nie spalił ze wstydu :)

Dziękuję Marku.

Udostępnij ten post


Link to postu
Dnia 18.05.2017 o 0:00 PM, Alicja_Wysocka napisał:


spójrz księżyc co noc sobie wschodzi
nikomu się jeszcze nie znudził
srebrzone korale z zachwytów
poecie na oczy nawłóczył

 

więc wieczór i noc nawet całą
przewieszał je kartce papieru
czarownie miłośnie bo dla niej
misterniej  nawlekać już nie mógł

 

aż zbudził się dzień lawendowy
zbyt długo z księżycem wzdychali
i popiół pozostał na biurku
bo wiersz się ze wstydu sam spalił

ech jak zwykle tylko wierszem mogę odpowiedzieć:

 

 wraz z wierszem dzień spłynął lawendą

i wieczór nastawał ospale

wychodząc naprzeciw potrzebom

siał strofy jak krągłe korale

 

chcąc nockę rozświetlić słowami

czułymi niosących namiętność

niech ludzi gwiaździście ogarnie

by miłość w nich wzniecić i piękno

:))

2 osoby lubią to

Udostępnij ten post


Link to postu
2 minuty temu, Jacek_Suchowicz napisał:

ech jak zwykle tylko wierszem mogę

 

Gdy piszesz komentarz prozą

widzę pod wierszem karetę

a kiedy ułożysz go wierszem

to jakbyś z niej wysiadł z bukietem

 

i wszytko śmieje się do mnie

ktoś nocą słońce zapalił

wypuszczam motyle z serca

inaczej nie umiem pochwalić

 

Dziękuję, Jacku :)

 

1 osoba lubi to

Udostępnij ten post


Link to postu

Witam,. Ale tytuł fajnie utworzony. Coś jak "rozwalić rozwałka", czyli tego się trzymam. Eh (ale wstyd), jadę z własnymi myślami:

"spójrz księżyc co noc sobie wschodzi
nikomu się jeszcze nie znudził" - ot i prawda, bo ja te haiku.... no nie nudzą mi się. Tutaj jest normalność, Spróbujcie żyć bez Księżyca!. Oj, to by było. Wspaniała, zaskakująca pointa. Fajny, taki zgrabniutki. Bywajcie, Ludzie po Piórze. J. A.

Edytowano przez Justyna Adamczewska
1 osoba lubi to

Udostępnij ten post


Link to postu

@Justyna Adamczewska, Dziękuję, że byłaś, eh Ty,  "Ludziu po Piórze" Pozdrawiam słonecznie :)

Udostępnij ten post


Link to postu

Chcesz dodać odpowiedź ? Zaloguj się lub zarejestruj nowe konto.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony

Utwórz konto

Zarejestruj nowe konto, to bardzo łatwy proces!


Zarejestruj nowe konto

Zaloguj się

Posiadasz własne konto? Użyj go!


Zaloguj się

  • Kto przegląda

    Brak zalogowanych użytkowników przeglądających tę stronę.

  • Podobna zawartość

    • Przez vorwaerts-blicken

      Oczami napuchniętymi
      od taniego kremu usypiam
      na powiekach
      malinowe dusze minionych
      żelaznych czy kamiennych
      epok.
      Zebrałam w tych cieniach wojny,
      rewolucje i powstania, są w nich królowie
      i zdrajcy, szewcy i piekarze. Czasami,
      gdy nie chcę patrzeć, oni maszerują
      maszerują
      w dół
      policzka. Wyprowadzam na spacer
      na wydłużonej smyczy troski
      poprzednich pokoleń – one merdają ogonem.
      Bo wolę otaczać się pyłem, ruiną i zaduchem
      niż czuć swąd
      tępych twarzy płonących na ulicach.
       
       


    • Przez vorwaerts-blicken

      I.   Patrzysz na mnie zawsze, gdy odwracasz wzrok od nieba. Chciałeś lecieć, ale spadłeś
      W tę bezkresną toń.
      Kim byłam, by spytać
      Czy los zmylił drogę skazując
      Na śmierć zapomniane struny.
      Ta historia
      Miała być szarością. Migoczącym szeptem trzepoczących rzęs, bezcielesną szarfą
      Wspólnego szczęścia.
      To miała być
      Historia miłości Diabła i Archanioła wbrew
      Sobie wbrew
      Słońcu wbrew
      Śpiącemu Bogu.
      Gdy Bóg śpi znikają
      Upiory i
      Rodzi się spokój w czasie wojny.
      Kochany,
      Czy miałeś eliksir
      Gotowy uśpić świat cały by słyszeć tylko
      Mój krzyk spośród pierza?
       
       
      II. Odbierając mi honor odebrali
      Skrzydła
      Wyrywając z żeber prawdę i nadzieję.
      Kto
      Wyrwał.
      On wyrwał zrzucił strącił
      Niżej
      Niż na ziemię.
      Połamane dłonie
      Nie mogły złapać tchu
      Gorące wyziewy kłamstwem mchem
      Pokrywały płuca.
      Nie poznawałam
      Swojej twarzy
      Swoich nóg
      Zapomnianych pielgrzymów
      Kim jestem jak trafię
      Z powrotem na szczyt?
      Otworzyłam oczy na widok końca Nieba
      Na widok końca kręgów, których wy nie znacie.
      Obwołali panią nie wyciągając ręki
      Zamiast pomocy słali
      Zardzewiałe słowa
      I ukłony
      Ukłony
      Po kres naszych czasów.
      Kim byli ci, ogniem i zniszczeniem
      Dotknięciem oczu
      Wypalali
      To, co zostało we mnie
      Mnie wydrążyli
      Zamknęli
      W osobnej celi
      Wewnątrz mnie
      Mnie
      Czy to wciąż ja?
       
      III.  Zapomniane wersety
      Zbrodniczych
      Pergaminów wyryte
      Na ciele nie przyniosły ukojenia.
      Tamtej nocy
      Czy dnia może miałam sen jeden
      Do dziś zapamiętany
      Oto lew złotogrzywy oglądał
      Pole bitwy
      Szedł,
      Lecz zranił łapę
      O stalowy cierń
      Zapłakał nad swoją
      Krwią
      I nieszczęściem świata,
      Które ściele łąki
      Żelazem i nocą.
      Nie zobaczył chwały
      Zwycięzcy
      Czy
      Łupów.
      Wrócił więc do groty,
      Porzucając smutek
      I ciągnął za sobą wstęgę
      Szkarłatnej
      Przestrogi
      I lwem był ten, co mnie zamordował
      I lwem ci ścielący się na drodze
      Ten jednak
      Nie płacze
      Nie wraca, lecz prze ciągle naprzód.
      Zostałam nagle sama
      Słysząc szum nienawiści i górnej
      Perswazji.
      Przebudzenie?
      Nie było go bo nie spałam śpiąc głęboko
      I z boku
      Na bok
      Przeszywałam na wylot
      Stare lęki i urazy.
       
      Gdzie znalazłam się dokładnie
      Nie widziałam
      Jak ślepota otula ściśle oczy tak i
      Mnie ogarnął
      Swąd mroku
      Co dzień oglądałam to, o czym marzy ścięta głowa
      Otoczona przez nic o ciężarze wszystkich skał mojego i waszego
      Świata.
      Filary cementu granitowe
      Ściany
      Tantalową niepewnością
      Szukają ofiary.
      Ogrodem zwiędłym i opadłym lękiem
      Ścieliłam przede mną wulkaniczne
      Wrota.
      Każde otwiera kolejne,
      Same wrota,
      Bez celu,
      Bez przedpokoju, gdzie strząsnąć bym mogła
      Utraconą przestrzeń.
      Zamknąć ją w puszce. O, głupia Pandoro,
      Gdzie byłabym ja, gdyby nie było ciebie?
      Nie wygnaliby, nie spostrzegli,
      Że skrzydła mam pawie.
      Że powinnam być skromna, a wołam jaskrawo
      Jaskrawo
      Źarniście
      De profundis
      De profundis
      De profundis clamare
      Bo na co mi oczy, gdy nie ma tu piękna?
      Ślepym są wszyscy tutaj,
      Na Górze,
      Na Dole ja jedna
      W i d z ę
      I cierpię stokrotnie.
       
      IV. Mogłabym nie
      Widzieć, ale i z otchłani usłyszeć
      Zdołałam twój głos
      Miodowy głos
      Wołałeś mnie pytałeś
      Gdzie jest moja dusza
      Czy wciąż skrzydła rozkładam,
      Choć nie stało słońca?
      Oddać chciałam ci wtedy
      Najpiękniejszą serenadę
      Z trzewiów grzeszników utkać diabelską harfę,
      Która dałaby serce tym,
      Co ukradli je światu
      Co rządzą
      I sądzą
      Nie błądzą, choć ganią.
      Nie było jednak liny
      Gotowej połączyć
      Zło z dobrem
      My zawsze osobno
      Choć dążymy nieustannie do tej jedności przeklętej u powiewu zmierzchu.
       
      Ja wiem
      Że zewrę świat kiedyś w jeden płaski dysk
      A podeprę go zemstą
      I zniszczę wszystkich każdego
      Na mojej drodze i obok niej
      I na obrzeżach mojej
      Świadomości,
      Że stanąłeś mi, człowieku,
      Na drodze do mojej miłości. 

    • Przez Alicja_Wysocka
      nie będę głośno wzdychała
      nie wolno się tak rozśmielić,
      jeszcze o szczęściu usłyszą
      te diabli albo anieli,

      a potem się wszystkie zlecą
      wiem, licho nie śpi nocą
      przyjdą nie wiedzieć którędy
      zazdrościć będą, albo co

      niewinnie, ulotnomogliście
      przemyka chwilą maleńką,
      więc żeby nam nikt nie zabrał
      przebądźmy je cichusieńko
    • Przez Alicja_Wysocka
      w zasadzie nic się nie zmienia
      choć dawno wyrosły śpioszki,
      wciąż kłopot mam z zasypianiem
      bardzo cię proszę, zrób coś z tym

      przewracam się z boku na bok
      namolnie zegar mamrocze,
      czemu nie mówisz dobranoc?
      do spania muszę mieć - smoczek
    • Przez Alicja_Wysocka
      zziębłam do szpiku, lód przeszywa
      żarzelek jeden znaleźć ciepła,
      pozwiewał drogi śnieg, niestety
      i po gałązki w szadź zakrzepłam

      wzeszło na przekór, popatrz zimą
      bez doglądania, w mroźnych słońcach,
      z początku grządek znajomości,
      mówiłeś - wszystko ma czas końca

      było nie rzucać ani krakać
      nie pamiętałabym do teraz,
      nie znoszę zimna, zawsze ono
      najukochańsze, pozabiera
  • Ostatnio komentowane

  • Wiersze znanych