Pandemia - ludzka rzecz

Proszę nas nie przeceniać, nie wiem skąd u pani

tyle wielkich słów, że Bóg, że Ziemia, na której

obłoczkiem tylko chwilę jesteśmy, a Mamy

nie szanujemy wcale, i czemu w ogóle

miałaby o nas myśleć ta Gaja, Medea

w jednym. Do przerobienia lekcja? Proszę pani,

nie takie były, choćby pierwsza, druga lekcja,

i co wyciągnęliśmy, co z ropy i stali?

A może jakaś wojna zaraz, hen daleko,

by gospodarkę ruszyć. A u mnie komary

nad rzeką - albo ja je, albo one. Ciepło,

coraz cieplej, lecz piwo chłodne. Bez przesady.

Jest jeszcze Mars – nie wszystkie mity wypalone

jak lasy deszczowe i martwe jak ostatni

gatunek nosorożca czy słonia, i może

będzie list pożegnalny, dla tych co zostali.

A cichą nadzieję mam, że Ziemia nas minie,

przetrawi po swojemu, na zielony język

przetłumaczy – i dobrze. A co po nas przyjdzie

nawet o nas nie wspomni. Ja nie wiem którędy

pani mówi do mnie.

gorzka i zarazem dobra. 

@Marcin Krzysica Dzięki.