zimowo

Miło mi, że zajrzałaś do mojej 'zimy' i zostawiłaś interesujący komentarz. Cieszy też fakt,

że spodobało się.... :)  Teraz po kolei.... mam już "wiosennie" i "jesiennie", dlatego chodził po głowie pomysł, by rozpisać... "zimowo". To prawda, pierwsza lekka, wspominkowa, kolejne... to scenki z życia, po prostu

i może ktoś z czytających odnajdzie w nich siebie.
Odzienie z granitu.. wiele dopowiada i jeśli nawet 'tamto' wieko sprawia, że chce się postawić płomyk pamięci, jest to na pewno odczuwalny brak.  Lubię każdą porę roku, ale już od listopada wlewają się we mnie wspominki i nic na to nie poradzę. Luule... bardzo dziękuję.

Anastazjo S... sorry, przeoczyłam.. :) dziękuję za ślad pod treścią.

Bardzo, bardzo (bez złych skojarzeń) pamięciówka :)

Przeniosłem się w czasy moich zim, sanek i górek :) 

dobrze pamiętam jak to

eMPeO się starao

gdy soli z piaskiem zbrakło

jak ich zaskakiwao

kiedy im w jazdy trakcie

ogórek zdechł i stao

zmarzniętym się aż bladł śnieg

lecz psów się mniej wieszao

ciągle dobrze pamiętam

za autobusem szarże

w skarpetach mokrych pętak

chrzęst i na dupach jazdę

na Królikarni stoki

do krwi kolana zdarte

gdyś zastał w darni odwilż

czy pierwszy sex

z asfaltem

dla takich smakołyków warto było pogrzebać i się dogrzebać.

ciepło mimo, że Grudzień i od płomyka i od migotającej lampki.

Czekam na więcej.

Czarku... jeśli treść tak zadziałała, cieszę się... :)

Janko... wrzuciłeś mi przez okienko.. wiersz (wielkie dzięki), kapelusik i... Kruka.. :)   jak go ożywiłeś.? Super jest.

Przemku... miło mi, że mogłam troszkę ogrzać... :)

Panowie, bardzo Wam dziękuję za pozostawione tutaj słowa. Ślę pozdrowienie.

Dojrzały utwór, przez tę perspektywę czasu epatujesz bezposrednio obrazem, dobrze w tym wierszu układasz przeciwieństwa chłodu i ciepła. (zimno) to: pora roku, zziębłe kości, granit jako czas odległy – (ciepło) to: rodzinny dom, okno, płomyk synonim pamięci, ołówek jako gadżet pamiętnikowy, wszystko tu ma dwie strony równania lirycznego, tylko ten dom do którego powracasz myślami – jest całkiem niejednoznaczny, skoro szybko dorastasz i chcesz być byle najdalej od niego, jednakże ta nostalgia lat dzieciństwa – ciągnie ciebie mimo wszystko w tamte retrospekcje. Schludny, sterylny utwór – pzdr.

Tomaszu K... dziękuję za wszystkie miłe słowa, to 'budująca' reakcja Czytelnika, szczególnie ciepłe...

... ale jest też...

... i za tę wątpliwość dziękuję chyba najbardziej, ponieważ.. musiałam dorastać.. w tym konkretnym odcinku czasowym, będzie lepsze od.. musiałam dorosnąć... Teoretycznie każdy, skoro się narodził,  musi dorosnąć.
Ten fragmencik można było rozpisać jeszcze bardziej, ale wtedy ryzykuje się przynudzaniem...
Jako mała dziewczynka, chciałam poszaleć na śniegu z rówieśnikami i.. wymykałam się..

byle dalej od domu lecz w zasięgu okien, bo to w nich..  migotanie lampki..  było 'wołaniem' o powrót,

przyczyny mogły być różne. Zastosowałam spory skrót, ale mam nadzieję w miarę poprawny.
To prawda, lubię retrospekcje w wierszach.
Raz jeszcze dziękuję, ślę pozdrowienie.

Tak, masz rację, „byle dalej” (bez „naj”) jest u ciebie w tekście, opowiadałem o własnych wrażeniach po przeczytaniu wiersza, i bardziej własnymi słowami, stąd ta mała niedokładność z mojej strony, zastosowałbym cudzysłów - cytując exactly.

Dziękuję za dointerpretowanie w powyższym komentarzu, czyli rozumiem, że dorastanie nie jest w wierszu obciążone żadną traumą, a jest to opis tylko pozytywnego wspomnienia, troszkę zmyliła mnie ta konieczność dorosłości (tu w treści używasz: „musiałam dorastać”), teraz wiem, że to deskrypcyjny tekst - i bez świadomej czy podświadomej aluzji. Ok. Thx, za wyjaśnienia.

... nie Tomaszu, żadnej traumy, to pozytywne dla mnie wspomnienia i wiem, że dla mamy też takie były.

Dziękuję za powrót.