Morał

[Duks]

W parku na ławce,
młodzieniec siedzi.
Rozmawia z drugim,
a raczej zrzędzi.

Nic go nie cieszy,
wszystko go nudzi.
Nie lubi zwierząt,
ani też ludzi.

Ciągle narzeka,
stale złorzeczy.
Jest malkontentem,
co wiecznie jęczy.

Po drugiej stronie,
staruszek siedzi.
I bacznym wzrokiem,
przyrodę śledzi.

Podobno chory,
lecz znosi bóle.
Dłoń starszej pani,
tuli wciąż czule.

Jest uśmiechnięty,
wszystko go cieszy.
Twierdzi, że zrzędząc
tylko by zgrzeszył.

Morał z tego,
prosty wychodzi.
Bywają młodzi starcy.
I starcy młodzi.

[Paweł Stawicki]

Świetne. Krótkie wersy, całkiem dobry rym, dynamiczny wierszyk. Trafny morał, dobry kawałek. Aż sobie go wydrukuję i powieszę na ścianie.

[Duks]

Nic tak nie cieszy jak świadomość, że to co się stworzyło
ma jakiś sens. Miło mi, że wiersz się spodobał.
Pozdrawiam serdecznie.

[Paweł Stawicki]

aha, nie powinieneś nazywać wiersza morał, bo on nie jest o morale samym w sobie, on ma morał a to różnica. Bo co na przykład jak ci się zachce, znaczy weny urodziwe krągłości pchną do stworzenia kolejnego wiersza z morałem? Morał być może zawiedziony sam w sobie, obrazi się i cię nie odwiedzi razem następnym. A morał to przesłanie, a bez przesłania same piękno słowa nie jest niczym więcej niż krągłość cycka. Samo piękno nie jest jeszcze poezją, zatem apeluje, miej na względzie przyszłe twego umysłu twory i nie marnuj tytułów.

W dobrej wierze nie do końca trzeźwy napisał:
pafcio

[Duks]

:)
Każdy wiersz powinien skłaniać do przemyśleń.
Moim zamysłem było takie przesłanie i tak też wiersz nazwałem.
Nie sądzę abym w ten sposób zmarnował tytuł. :)
Dziękuję za komentarz. Wszelkie uwagi mile widziane.
Pozdrawiam.