Oksymoron (popraiwony mój testament)

[adolf]

Mój testament

Będzie bardzo krótki: jedna, dwie litery -
raczej krzywe kreski wyżłobione w drewnie
trumny przez paznokieć, który nie obcięty
o ścianę zawadzi. (potem pewnie pęknie.)

Jego treść (co nie jest na wiersz, czy rozmowę)
niczym nić Ariadny z kłębka wszystkich wersów
złączy niebo z ziemią , zrymuje, i drogę
moim tchem ostatnim oznaczy w powietrzu.

Lecz wieko odetnie dopływ krwi do świata
i w ziemi zakopią bym śmierci poczwarką
był aż mnie nastanie, śpiącego, przemiana.

* * *

Rodzisz się w przeszłości. Żyjesz w przyszłość patrząc
szukając w niej życia, choć w niej umrzesz kiedyś
przeszłość jest dla życia, a przyszłość dla śmierci.

[Szkic Tylko]

piękny, mądry wiersz. szczególnie ostatnia zwrotka. zatrzymuje, zatrzymuje.
pozdrawiam:)

[Pan_Biały]

* * *

Rodzisz się w przeszłości. Żyjesz w przyszłość patrząc
szukając w niej życia, choć w niej umrzesz kiedyś
przeszłość jest dla życia, a przyszłość dla śmierci. - mnie tyle wystarczy
pozdrowienia

[Stefan Nawara]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A mnie najmniej podoba się czwarta zwrotka, która zawiera
tzw. prawdy ogólne. A one same często zahaczają o banał.
Za to obraz z trzech pierwszych jest niezwykle sugestywny.
Nawet zbyt sugestywny.
Nieco stonowałbym ten paznokieć, bo wystarczy i tak
"który o ścianę zawadzi", a więc bez "nie obcięty"
i "(potem pewnie pęknie)". Te przypisy już bardziej
nie podniosą nastroju grozy, a przyprawiają o niestosowny
usmiech. Poza tym usunięcie tych dwóch wtrętów powiększa
przestrzeń dla zobrazowania czegoś, na co wcześniej
nie było miejsca.
Warto przemysleć.
Pozdr.
Stk.