Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

kuglarska zawiłość serwuje
wieloaspektowe to i tamto
igrając w bezpańskim klubie
kolejnej smolistej

leciwy zegar waży senność
do rana jeszcze nierychło
a już limit na wyczerpaniu
może warto odświeżyć

okruszki reminiscencji
w późnojesienne noce
bez reszty oddając się
muzie w tobie

i…

Opublikowano

Jak zwykle Krysiu ;-) przepięknie sobie muza... a muzom?
Cieplusieńko coraz cieplej...

w jesienne dni słońce świeci
tylko dla ciebie skarbie
tak dla ciebie promienieje
więcej ciepła zachodzącym
na wiosnę przybędzie
my schodzącym w rdzennej
bezgranicznie wciąż
kwitnieniem płynnym
dla wszystkich pór roku
za liśćmi leśnych sosen

od wiosny przez lato do jesieni

bielinek w kapuście
białogłowa ziemią się zieleni
bieli światłem mienią
to znów nadzieją
na jesień czerwienieją

kto? powiedz kto?

łąk lasów kolorami
świecąca bielinka tętniący zielonek
wszystkimi barwami cytrynków i biedronek

kto? powiedz kto?

nie wiesz
rosną w dół pędami do góry korzeniami
bawią jarzynki latający ze skrzydełkami

oni my kto?



z pozdrowieniami dla Krysi ;-)
przesyła Flisak z lizakiem

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ooooo, zaskakujesz drogi Flisaku...z lizakiem? prawdziwie słodkim czy policyjnym z drogówki? :)))) bardzo mi miło... za prezent pod wierszem dziękuję :)

serdecznie pozdrawiam :-)
Krysia
p.s.
a propos "muzy"...ona jest konkretem, który inspiruje :)))))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ooooo, zaskakujesz drogi Flisaku...z lizakiem? prawdziwie słodkim czy policyjnym z drogówki? :)))) bardzo mi miło... za prezent pod wierszem dziękuję :)

serdecznie pozdrawiam :-)
Krysia
p.s.
a propos "muzy"...ona jest konkretem, który inspiruje :)))))
Cieszę się to tak ooooo nas ;-) ;p ;)
nie mogę ci powiedzieć Krysiuniu, bo to by mnie sądząc po wenie wyjałowiło ;-)
i nawet co tytułu mam już problem z nazwaniem ;-)
pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ooooo, zaskakujesz drogi Flisaku...z lizakiem? prawdziwie słodkim czy policyjnym z drogówki? :)))) bardzo mi miło... za prezent pod wierszem dziękuję :)

serdecznie pozdrawiam :-)
Krysia
p.s.
a propos "muzy"...ona jest konkretem, który inspiruje :)))))
Cieszę się to tak ooooo nas ;-) ;p ;)
nie mogę ci powiedzieć Krysiuniu, bo to by mnie sądząc po wenie wyjałowiło ;-)
i nawet co tytułu mam już problem z nazwaniem ;-)
pozdrawiam
:)))))))))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Witaj  - lubię takie wiersze - czyta się je z przyjemnością -                                                                                                         Pzdr.                                                     
    • Witaj - ci co piszą wiersze mają serca które rozumieją co to jest poezja - udany wiersz -                                                                                                                                                       Pzdr.
    • Witaj - tylko pochwalić mi wypada -                                                                     Pzdr.
    • Ta rzeka szumi już tysiąc lat Nad jej brzegiem Spotykają się wszyscy wędrowcy. Wszyscy żyją jej życiem, Śledzą jej toń. Ona wciąż prze naprzód niewzruszona prośbami. Nikt nie wie skąd się wzięła, czy jest wieczna. Czekają aż przeminie. Codziennie palą ogniska grzeją przemarznięte ręce. Codziennie spoglądają na drugi brzeg na którym jest ciągle lato. Tak czekają już tysiąc lat. Mogiły tych co nie dożyli porastają trawą. Wielu próbowało odejść, ale wrócili wszyscy. Kto raz ją ujrzał nie potrafi zapomnieć. Czasami gdy z przeciwnego brzegu powieje wiatr, przyniesie woń ambry, słoneczną poświatę. Kiedy czarowne dźwięki rozbudzą ciszę podnoszą się zarośnięte twarze. W obłąkanych oczach pojawia się uśmiech. Ci co zapomnieli znów pamiętają po co tu przyszli. Co wieczór niebo osnuwa się dymem ciszę zakłóca pieśń ,skarga. Jak wilk do księżyca żali się człowiek. Nad ranem snują się po brzegu. Kopią mogiły tym co odeszli nocą. Spoglądają na tych co właśnie nadchodzą aby przekroczyć rzekę. Nie odradzają ,nie mogą. Nie chcą zostać tu sami. Próbowali zbudować most. Czekaja na pomoc z tamtego brzegu, Czekają na śmierć.  
    • Witaj - Jeśli miłość ma ostatnie słowo – pozwól, Boże, utkać z niej nowe jutro. - piękna prośba - wiersz też na tak -                                                                                                            Pzdr.słonecznie. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...