hipnagogi

[Vera_Ikon]

żałość ogarnia po latach poszukiwań
lunatyczna cisza
i nawet echo już nie dopowiada

więc skąd ta tęsknota?

idę polaną - szarą i niebieską -
na chwilę przed zmierzchem
gdy tylko trawy jeszcze nie zasnęły

nie wiem już sama
czy to obłąkanie
czy naprawdę istniejesz
poza mym krwiobiegiem

pamiętam za to garstkę obrazów
ten zapach chłodnej ziemi zaraz po ocknięciu

i jeszcze to
jak siałam mak
a wyrosły krzyże

i jak polną drogą korowód żałobny
żegnał obietnicę


[18.12.2008]

[Stanisław Kamykowski]

"jak siałam mak
a wyrosły krzyże"-ciekawe i do przemyślenia
"nawet echo już nie dopowiada"
"czy naprawdę istniejesz
poza mym krwiobiegiem"-ale przy tych dwóch mam wrażenie jakiejś wtórności, także co do całości mam mieszane uczucia
pozdrawiam

[Sylwester_Lasota]

A do mnie przemawia. Opisy, refleksje i wątpliwości. Ludzkie i urokliwe.
Pozdrawiam.

[Pan_Biały]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

poszukiwanie własnej drogi, sensu, tak istotne dla człowieka, dla każdego z osobna i ta złamana obietnica - nie pierwsza i nie ostatnia zapewne. dobry wiersz, podoba się. pierwsza strofa nawet bardzo z tą "lunatyczną ciszą"
pozdrowienia
r

[Somewhat Damaged]

Życzę, żeby obietnica zmartwychwstała. Każdy z nas potrzebuje przecież zapewnień, by czuć się bezpieczniej w rzeczywistości, w której nieustannie wszystko się zmienia. Pięknie ubrany w słowa smutek.
Pozdrawiam.

[Oxyvia]

Odczytuję wiersz jako wyraz rozczarowania, poczucia oszukania. Miała przyjść miłość, wszyscy na nią liczymy, czekamy, jest dla nas czymś naturalnym, co powinno się każdemu zdarzyć i przy każdym pozostać. Ale niestety większość z nas spotyka zawód. Czekanie, szukanie, latami, całym życiem - i nic. Pustka. Samotność i śmierć uczuciowa. Tak nie powinno być. A jest bardzo często.
Strasznie smutny wiersz, ale bardzo prawdziwy.

[Nata_Kruk]

Dobry początek wiersza... w treści balansowanie pomiędzy snem i jawą, bije smutek z wersów, ale przecież tak miało być. Podoba mi się.
Pozdrawiam... :)