w kierunku

[Katarzyna Leoniewska]

teraz bawimy się w maszynę zmian
rozpowiadamy sztuczki
jak się nie wydostać

kilka poruszeń zanim nowe
żegnamy się kolorem
wodząc dłutem po kształcie

rzeźba dzieje się w czasie pozwala być
miękką
wyginającą się po kolejną
ostateczność

[BARBARA_JANAS]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jam już na warsztacie wyłowiła to cacko...:)) Fajnie, że ciachnęłaś...:))

Najadłam się do syta...

Serdecznie...

[Marcin Katulski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dalej gwałcisz ostateczność. Kolejna ostateczność, to jak dywan pod dywanem. Wkurzony jestem.

[Katarzyna Leoniewska]

W takim razie Twoje nerwy muszą trochę pocierpieć. A ostateczność przeżyć stawanie się kolejną... Zresztą, tłumaczyłam to w warsztacie. ;)

[Marcin Katulski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mnie to nie przekonało. Stąd moja złość i wyraz twarzy, jakbym zjadł trzy cytryny naraz. :D

[Katarzyna Leoniewska]

;P Muszę jednak pozostać przy swoim przekonaniu.

[f.isia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

;) mam podobnie,
być może za mną geny (pokolenia), które czują potrzebę rzeźbienia czegoś ponad własny pępek
(?)
;)

[Katarzyna Leoniewska]

Obecne pokolenie też czuje potrzebę ;)
Ale wie też, że w poezji terminologia ma prawo być trochę bardziej elastyczna.
A i ostateczność w tym wierszu taka troszkę urojona, upragniona i świadoma własnej nie-ostateczności.

[Marcin Katulski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

;) mam podobnie,
być może za mną geny (pokolenia), które czują potrzebę rzeźbienia czegoś ponad własny pępek
(?)
;)
Rozwiń..

[H.Lecter]

Coś jak chiński teatr cieni...
Maszyna zmian, sztuczki, kolor, rzeżba działają jak światło/ ostateczność animujące " nie wydostającą się " rzeczywistość. Miękkość to łagodne, harmonijne przeplatanie się świata realnego z " zastępczym ", w sytuacji gdy " kierunek " trzeba uplastycznić, bo przecież - dzieje się w czasie...
Dobre.

[Agata_Lebek]

Nie pasuje mi tylko ostatnie słowo. Może konieczność, lub skrajność byłaby bardziej na miejscu (?). Najlepszy fragment ( w nim mam wrażenie przenikania się moich myśli z myślami Autorki ;):

żegnamy się kolorem
wodząc dłutem po kształcie

rzeźba dzieje się w czasie pozwala być
miękką

:))))

[Katarzyna Leoniewska]

Ciekawe zamienniki proponujesz. Konieczność? Poniekąd by pasowała.
Przemyślę, raz jeszcze :)

Dzięki za odwiedziny :))

[f.isia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

;) mam podobnie,
być może za mną geny (pokolenia), które czują potrzebę rzeźbienia czegoś ponad własny pępek
(?)
;)
Rozwiń..
rozwinę.... czemu ni...? ;)


teraz bawimy się w maszynę zmian
rozpowiadamy sztuczki
jak się nie wydostać

kilka poruszeń zanim nowe
żegnamy się kolorem
wodząc dłutem po kształcie---> jak wodzenie brzytwą po szyi...be...(ale fakt źródłosłów rzeźby jest krwawy ;)

rzeźba dzieje się w czasie pozwala być
miękką
wyginającą się po kolejną
ostateczność

tak, rzeźba dzieje się w czasie... i w przestrzeni, toż to "istotność" rzeźby, oczywista oczywistość

summa summarum, prawdopodobnie nie doceniam
ale podług mego rozumienia i odczucia, ten tekst jest laickim gwałtem na sztuce
- zlepek efektownie wyglądających "wyrażeń"/wyobrażeń
proponuję peelce/autorce chycić dłuto do ręki, coby poznała jak "rzeźba" pozwala być miętką ;)