Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ostoja miłości -akrostych

marta_sawicka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

marta_sawicka

marta_sawicka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

O mój Jezu Twoja dobroć nieskończona
Sprawia że wznoszę do Ciebie ramiona
Trzecie tysiąclecie bramy swe otwiera
O Twym miłosierdziu wieść do nas dociera
Jesteś jak latarnia w labiryntach nocy
A tak wielu nie chce jeszcze Twej pomocy

Miłość ktorą dajesz w zamian za pokorę
Idzie w świat by leczyć serca słabe chore
Łaskę uświęcenia w ciele swym rozdajesz
Odzyskiwać dusze ciągle nie przestajesz
Święte serce Boże kto Ciebie zrozumie
Czytać się nauczy choć czytać nie umie
I nie zginie nigdy w milionowym tłumie

Sylwester_Lasota

Sylwester_Lasota

Opublikowano
Opublikowano

Prawda. Ciekawe też jak zmienił się stosunek forum do poezji religijnej. Jeszcze kilka lat temu publikując wiersz, w którym pojawiał się Bóg, wywoływało się najczęściej lawinę ostrej krytyki, niekoniecznie dotyczącej jakości utworu. Dziś jakby takowe spotykają się z większą tolerancją i... jest ich jakby więcej. A Ty, Marto, jesteś w tym temacie konsekwentna jak nikt :-).
Pozdrawiam.

Przemysł Ś-wiersz-cz

Przemysł Ś-wiersz-cz

Opublikowano
Opublikowano

Wiadomo że więcej - jak kryzys to do Boga. :)

A tak na serio to od dawna twierdzę, że gdyby nie rewolucja kulturalna i kulturowa jaka nastąpiła w XX w., to wchodzilibyśmy obecnie w kolejną epokę literacką nawiązującą do romantyzmu (miłość, Bóg i ojczyzna). Ale ponieważ obecnie jesteśmy społeczeństwem "poli-", praktycznie nie sposób znaleźć już jakąkolwiek granicę.

Poczytałem więcej o akrostychu, i w sumie ten rodzaj wiersza jest dość ciekawą koncepcją poetycką. Chyba muszę spróbować. ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Leszek Piotr Laskowski
      Ewolucja wygodnictwa.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      "Ewolucja wygodnictwa"   Ucieczka z epoki spania pod chmurą, od chłodu, od deszczu, od gniewu natury — oto wygodnictwo, co w ciepłe dni nawet wpycha nam w asfalt i martwe mury.   Gdy człowiek pochylił się nad krzemieniem, zaiskrzył mu nagle przebłysk rozumu, wykrzesał z kamienia ogień i nadzieję, a koło potoczył — ku dziejom, ku tłumom.   Choć dłonie miał twarde, a życie niełatwe, choć mózg jego mniejszy od naszych rozmiarów, to myślą pokonał przeszkody surowe i zaczął budować swój świat ze swych czarów.   Niepiśmienni ludzie, bez ksiąg i bez trendów, bez ekranów, reklam, bez świata zmyślonego, tworzyli legendy, bogów i potwory — z lęku, z wyobraźni, z dobra i ze złego.   A my dziś tęsknimy za ciszą i lasem, za życiem prostszym, bez blasku przepychu, za chwilą, gdy można odetchnąć pod drzewem, odsunąć od siebie codzienność pośpiechu.   Lecz tylko na chwilę — na weekend, na moment, na spacer, na oddech, od miasta uciekać. Bo kiedy wieczorem przychodzi zmęczenie, to własne mieszkanie najmilej nas czeka.   Lubimy pająki — lecz raczej wśród liści, niech snują swe sieci z dala od domu. Much nie kochamy, choć przecież są po coś — lecz właściwie nie wiemy, po cóż i komu?   Wilgotny wieczór, chłód rześki i czysty, zapach mokrej ziemi, szum nocnego boru — to wszystko zachwyca… przez moment zaledwie, a potem pragniemy wrócić do domu.   Bo człowiek zwyciężył surowość natury, lecz w sercu zachował pradawne marzenie: by choć przez godzinę poczuć się dzikim, a potem — wygodnie — na kanapie leżenie.   Leszek Piotr Laskowski.
    • Berenika97
      6. Prośba Luizy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Minuta opóźnienia – Luiza wylicza precyzyjnie. Na półpiętrze znów mijają się przypadkiem. Dziś "dzień dobry" trwa o sekundę dłużej. Wystarcza, by zauważyć, że jego oczy mają ten sam odcień rezygnacji, którą ona każdego ranka zmywa z własnej twarzy. Jej "dzień dobry" wisi jeszcze w powietrzu. Cisza - oboje sprawdzają, kto pierwszy odwróci wzrok. Dziewczyna spuszcza oczy, patrzy na wytarte lastryko schodów, słowa wymykają się, zanim zdąży je cofnąć. - Jutro mnie nie będzie - kot nie znosi samotności, wziąłbyś go? Płytki wdech. Mateusz się uśmiecha, kiwa głową. Cisza na klatce schodowej brzmi dziś inaczej. Luiza powierza mu Leona.  
    • Berenika97
      księżycowo

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Gosława   Bardzo poruszający wiersz. Zatrzymanie w kadrze ("nieruchome cienie", "kolory matowieją") i wyciszenie natury świetnie budują melancholijny nastrój, który prowadzi do niespodziewanej, bardzo osobistej puenty. Ostatni wers uderza swoją dobitnością na tle rozmytych, poetyckich obrazów. Świetne przejście od opisu krajobrazu do wnętrza podmiotu lirycznego. Piękny! 
    • Tajemnicza9723
      Zostań na dłużej

      Przez Tajemnicza9723 · Opublikowano

      Zostań na dłużej    Wejdź proszę i rozgość się,  usiądź na kanapie wygodnie i poznaj mojego kota   Poczuj się swobodnie, jakbyś był u siebie, a ja pani domu,  ugoszczę Cię wzorowo, gdyż  stęskniłam się za Tobą  Dlatego Cię proszę,  zostań na dłużej    ,,Zostań” nie po to by przelotem  szybko powiedzieć : -,,cześć”   Nie na chwilę, ani  nie na godzinę lub dwie   Zacznijmy od kawy  napijmy się  rozmawiając ,  tak jak przy pierwszym poznaniu  trzymaj za rękę mnie w moim mieszkaniu    Najlepiej już na zawsze  najlepiej na noc  zostań już na dłużej    9.08.2026 r. NatusieK97
    • Berenika97
      Plotka

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Leszczym   Oj! To już dłuższa i inna historia :))     Nad wodą rośnie leszczyna, gałązki ku falom zgina, a w toni, gdzie cisza gęsta, pływa sobie leszcz - z rzędu okoni! Lecz gdy na brzegu krzyknę: "Leszczym!" - to nie o rybę, nie o krzew rzecz, to Poeta, co zawsze przyjdzie w porę, mądry jak dąb, wierny jak morze.   A gdy w kronikach szukasz śladu - Leszczyński rządził krajem bez ładu! Stanisław, król, mąż stanu i pióra, to już historia - nie ksywka, nie chmura.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...