Na pół (c.d.)

[miki033]

Chcę być, a zarazem nie być.
Chcę odejść, a jednocześnie zostać.
Nie potrafię tak żyć i nie potrafię żyć inaczej.
Chcę wszystko zostawić, niczego nie tracąc.
Nie potrafię niczego zrozumieć, rozumiejąc wszystko.
Nie próbuję tego ogarnąć, ogarniająć wszystko.
Jestem już tak blisko, a jeszcze tak daleko
Śmieję się, a przez uśmiech płaczę
Wspinam się wysoko, dotykając nieustannie dna
Czuję oddech anioła, wydychającego powietrze z domu zła
Wstaję w słoneczną noc, zasypiam w czarny dzień
Wchodzę na strych, a wychodzę w piwnicy
Płynę z rzeką, spoczywając w jeziorze
Mówię srebrem, milcząc złotem
Patrzę w przód, widząc tył
Ochładzam się na równiku, opalając się na biegunie
Ciałem wciaż młody, duchem już z brodą
Czas szybko ucieka, a jednak płynie wolno
Czujący czystą miłość, raniąc brudną nienawiścią
Miłując życie, czując taedium vitae.

[cammomille]

Ciężki wiersz, do czytania... zrozumienie to autor chyba najlepiej wie pisząc. A tak do ostatniego wersu, co to :) 'taedium vitae' ? ładnie się kończy wiersz :)

pozdrawiam serdecznie

[miki033]

Taedium vitae to sentencja łacińska, oznaczająca wstręt do życia :) pozdrawiam