Bo pisać znowu zapragnęłam

[Aga F]

Bo ludzie mają różne talenty
I dzięki nim rosną jak dookoła patenty
Maleją gdy pochwał brak
Czują się jak bez skrzydeł ptak


I ja znów pisać zapragnęłam
Swój kręgosłup w łuk wygięłam
Mocno swój umysł spięłam
Bo tak bardzo znów pisać pragnęłam


Dlaczego to robię, gdy słów wciąż brak?
Może dlatego, że chcę być jak kwiat
A bez talentu się nie da
bez tego w duszy zamieszka bieda


Ale dlaczego włąśnie to robić chcę?
Bo inna umiejętność omija mnie
Mówić to prosta sprawa
Teraz rymu brak więc użyję słowa: "trawa"


Gdy myśli rymowanych brakuje wciąż
biały wiersz po myśli się wije jak po szyi wąż

I rezygnuję z pisanego słowa
Bo nie na moją głowę jest taka mowa
Jednak talentu mi brak
Nie będę niczym ptak czy kwiat
zostane jak czlowiek-wrak
Myśl o pisaniu zaginęła
Ma głowa ponownie swego nie osiągnęła

[Tomasz Pełka]

Nie wiem dlaczego, ale powyższy wiersz kojarzy mi się ze związkiem "fioletowa krowa". Tak po prostu. Podoba mi się. Widać, ze zachwiania rytmu świadome, drugi wers trzeciej strofy i ostatni drugiej trochę jednak rażą. Ale radzę ten typ wiersza rozwijać, bo takich właśnie poetyków brakuje, wszędzie egzaltacja, poszum jakiś...
Pozdrawiam ;)