Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
gdybym miał gitarę...
to miałbym czym rozpalić w piecu
a te dwa jabole to...
...to nawet nie pamiętam z kim wypiłem

i czy dotrwałem do końca
też niewiadomą pozostaje
z echem po odeszłej właśnie...
taki ze mnie romantyk pierdolony

nie wiem czemu nie mogę znaleźć żony
chyba dlatego że nie szukam
skarpety kazałaby zmieniać i to częściej
niż już dziurą zabłysną

choć i błyszczeć też nie mają na czym
ech życie! nie wiem które z nas
zaczęło tę wojnę na brak szacunku
do siebie nawzajem i wicewersal

o czym to ja miałem...
niedozapamiętałem
a i nie ważne i tak doszedłbym
do tego że już nic mi się nie chce
Opublikowano

Ściąłbym zbędne znaki interpunkcyjne (umiar czasem jest cnotą :). Historia szalona i chaotyczna, tu gitara, tu ognisko, tu jabol, tu jakieś żony niedoprane w tle. Troszeczkę nie dla mnie takie historię. W sumie to 3 strofa dla mnie jadalna, te "jabole i pierd..." to takie efekty specjalne, za którymi też nie przepadam (co nie znaczy, że sam nie grzeszę).

Pozdrawiam.

Opublikowano

pochyły ten wiersz faktycznie, ciekawy
można go przeczytać i zarówno nie,
porusza problem nijakości ( to dobrze),
no i tak jak za P.M.Krzywakiem - ozdobniki
psują ale i nadają krzywizny,
J.(:płoniaście

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • "Jubionkowie"    W wiosce Jubionka Jubionkowie mieszkali: Jubionkowie duzi, Jubionkowie też mali.   Ci, co byli duzi, Jubionką zarządzali. Jubionkowie mali tych dużych się bali.   Każdymi wyborami dużych wybierali, Jubionkowie mali nie kandydowali.   Choć Jubionka mała, władzę dużą miała i o wszystkich Jubionków różnorako dbała.   Jubionkowie mali się nie skarżyli, w harmonii z dużymi zawsze zgodnie żyli.   Aż do tego czasu, kiedy dużych przybyło i jadła dla małych już nie wystarczyło.   Głodowali mali bez skarżenia większego, pracowali więcej dla pospólstwa dużego.   Do harówki przywykli i nie narzekali, mniejsi się rodzili, młodsi umierali.   Dużych przybywało w obfitości bogactwa, wymogów mieli więcej od małego bractwa.   Mali Jubionkowie od świtu do nocy w gonitwie umierali z głodu i niemocy.   Bogaci się śmiali swą wyższością wielką, dalej korzystali z bezlitosnością wszelką.   Aż dnia pewnego zapasy wyjedli, chcieli małych oskarżyć i tu się zawiedli.   Ostatni ich mały z głodu dawno padł – oddawał im wszystko, więc sam mało jadł.   Morał dużym jeden: jesteście bogatymi – nie pozwólcie biedniejszym chodzić głodnymi.   Leszek Piotr Laskowski
    • @Andrzej_Wojnowski   Urzekł mnie rytm narracji. To pięknie skonstruowane napięcie między marzeniem a rzeczywistością, między słowem a czynem. I to „nie wiem" napisane osobno, jak kropka postawiona nie na końcu zdania, lecz na końcu jakiegoś dłuższego życiowego rozdziału. Świetny wiersz!   Lecz skoro Pan „zdążyć nie może”, bo woli swe wiersze niż morze, niech Pan pamięta - niestety - że rym nie zastąpi kobiety.  
    • @Berenika97 Dziękuję Bereniko, kiedyś Ciebie zjem :)*
    • @Alicja_Wysocka   Piękny zapis delikatności. Ależ mi się podoba to przejście od "chodzenia boso" po znaczeniach aż do zaskakującej puenty z lakierkami na oczach. To zestawienie bosej stopy (bosiutkiej :) )z twardym połyskiem elegancji w finale jest świetne! Śliczne! 
    • @Andrzej_Wojnowski Dziękuję Andrzeju za ładny literacki komentarz :) Są takie wiersze, od których świecą się oczy, albo do których.    Pozdrawiam :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...