"Co mogę zrobić?"

[Monika Janczukowska]

Co mogę zrobić byś mnie jeszcze raz pokochał,
jak otrzymać to, co już nieosiągalne.
Co mam począć byś znowu na mnie spojrzał
i wyczytał z oczu pragnienia nierealne.
Co mogę zrobić by spędzić z tobą życie
i umrzeć po latach przy twoim boku.
Co mam począć, że wciąż kocham cię skrycie;
myślę o tobie zawsze, na każdym kroku.
Chciałabym byś zawsze przy mnie był,
móc pocałunkiem budzić się rano.
Byś z moją stęsknioną duszą i ciałem się zżył,
tylko tego chcę – być przez ciebie kochaną.
Co mogę zrobić byś mnie jeszcze raz pokochał,
jesteś taki, jakbym chciała, żebyś był.
Co zrobić gdy się tę właściwą miłość utraca?
Za ten błąd cierpi się do ostatnich życia chwil.

[Michał Gomułka]

Wiersz wymaga podziału na czterowersowe zwrotki. Tak bowiem został, pod względem ładunku emocjonalnego, przez Ciebie napisany.

Powtarzasz wyraz "począć", nie jest to najlepsze rozwiązanie. Po pierwsze jest on nieco newralgiczny, gdyż może znaczeć poród. I jeśli tak czytelnikowi zwracasz na to uwagę, w końcu on spojrzy... ale to nie jest wielkie zmartwienie. To przecież może być tylko el. komiczny, choć z pewnością, nie dla wszystkich.

W całości odczuwalne są emocje właściwe uczuciu, któro się kończy. Zaskakujący jest jednak ostatni wers, zwłaszcza słowo błąd. Nic bowiem wcześniej o nim wspominałaś. Odbiorca może poczuć zmieszanie, a już na pewno zastanowienie; kto popełnił ten błąd, a może czy on jest tym spoiwem, jakie pozostało po skamieniałym uczuciu? Skamieniałym formalnie, wiadomo, wnętrze nieuspokajane wciąż tli.