"Miłość zakazana"

[Monika Janczukowska]

Twój widok, wspomnienie, zdjęcie
przypominają mi za czym tęsknię.
Przygnębia mnie nieobecność twa;
to ciebie naprawdę wciąż mi brak
Naszych rozmów bez słów,
tak szczerego uśmiechu,
wspólnych imprez wielu
i zgodnego nocą oddechu…
Powiedz dlaczego nam nie wyszło?
To musiało się tak skończyć? Prysnąć?
Zakazanemu uczuciu nie daliśmy szans się rozwinąć.
Albo jednak nic nie mów – straciliśmy wielką miłość.
Rozdzieleni. Już tyle czasu minęło…
Ja jeszcze myślę o tobie, pragnę;
jesteś częścią mnie – co by nie było
Wspomnieniami rozdrapuję w sercu zadrę.
Miłość to poryw dwojga dusz i ciał.
Nasza zdała się być inną, nie poznaliśmy wcale
smaku naszych ust ani kształtów nagich ciał
Choć nie wiemy co byłoby z nami dalej.
Zaskarbiłeś sobie miejsce w sercu moim,
teraz muszę się uczyć bez ciebie żyć.
Szczerością, otwartym sercem i ciepłem swoim
otworzyłeś drzwi, przez które nie wejdzie już nikt.
Obiecuję sobie więcej się nie zakochać,
nikogo nie wpuszczać na twoje miejsce.
Wolę już być nikim niż się znowu łudzić;
pogrążone w smutku po tobie jest moje serce…

[Michał Gomułka]

Moniko,

Zacznijmy.

Przygnębia mnie nieobecność twa;

to nie jest zgrabna konstrukcja, ponieważ jest dość rozbudowana, miękko, aż tu nagle twardy, jednosylabowy wyraz - twa. Ta konfrontacja tutaj nie pasuje. Żeby zachować płynność należy napisać - twoja. Podobnie jest z kolejnym wersem.

Naszych rozmów bez słów,
tak szczerego uśmiechu,
wspólnych imprez wielu

Dwa wersy (z trójki powyżej) są utrzymane w szczerym tonie, tak również próbujesz postąpić z trzecim wersem, ale jest on trywialny. Zupełnie zostaje zatracone poczucie powagi sytuacji, bo skoro nagle wprowadzasz słowo z mowy potocznej - imprez - zresztą to słowo ma "niską reputację"; czyż imprez faktycznie może tak bardzo brakować? A co dzieje się na tych imprezach, jaką miały wartość, co szczególnego zrodziło się w gwarze, jaka refleksja ? Może nieco przesadzam, ale wciąż mam na uwadze, że trzeci wers nie pasuje do konwencji.

W tym wierszu również sporo jest sentencji. Suchych, bez wyrazu. Znów brakuje Twojej głębi. Odczuwalny jest nadmiar myśli jedno-wersowych. To może być przejaw konstrukcji, ale w przypadku tego liryka, nie jest.

Poruszają dwa ostatnie wersy. Ale tylko, gdy rozpatrujemy je osobno. Z perspektywy całości, bledną.