Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

paczka z żywnością

kunoichi
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

kunoichi

kunoichi

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

rysuję znaczki na ciele
chcę dotrzeć do ciebie
uwaga łatwo tłukące

wysyłam się po kawałku
i już nie wiem
w jakim kraju jest mnie więcej
co jeśli się pogubię
po drodze?

przyszedłeś wczoraj
poleconym
do rąk własnych
pamiętam jak rozrywałam ci
kopertę
teraz będę cię nosić w
torebce kieszeni staniku

kiedy dojdę
do ciebie
do siebie
będziemy się kochać
na chodnikach
i parapetach

nigdy nie śpij na podłodze
jak Yoko i John protestujemy
trzymaj mnie
za pośladki

a ja pod ubraniem
mam broń
pod bielizną
pod skórą
przeszukaj mnie
przeszukaj

Toby

Toby

Opublikowano
Opublikowano

[quote] trzymaj mnie
za pośladki



albo

[quote]a ja pod ubraniem
mam broń
pod bielizną
pod skórą
przeszukaj mnie
przeszukaj

kryształki :)


pzdr.
t.
Sylwester_Lasota

Sylwester_Lasota

Opublikowano
Opublikowano

A mi przypomniał historię o kobiecie, która przez całe życie nie wyjechała z rodzinnego miasteczka i żeby sobie to niejako zrekompensować, w testamencie zażyczyła sobie by ją poddano kremacji, prochy podzielono na kilkadziesiąt (niestety nie pamiętam dokładnie na ile) części i wysłano do kilkudziesięciu krajów, gdzie zostałyby zgodnie z miejscową tradycją pochowane.
I tak też się stało.

Pozdrawiam.

Sylwester_Lasota

Sylwester_Lasota

Opublikowano
Opublikowano

A kto powiedział, że nie?
Napisałem tylko, że to wysyłanie przypomniało mi taką historię, którą kiedyś przeczytałem bodajże w dodatku do 'wyborczej'.
Wracając do wiersza. Ciekawie prowadzi przez te pocztowo-erotyczne skojarzenia, chociaż miejscami wydaje mi się, że wymaga jeszcze przemyślenia i dopieszczenia :-), żeby było jeszcze lepiej.
Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • klaks
      Tino i Michu I

      Przez klaks · Opublikowano

      Wiosną, kiedy przyroda na nowo budzi się do życia, wszystko wydaje się piękniejsze i łatwiejsze. Bywają jednak sytuacje, w których nawet ona, nie potrafi pomóc zranionemu sercu. Tino znieruchomiał. Na świeżym liściu jesionu, oddalony od swojej rodziny, nagle znalazł się sam. Prawie sam… Nad jego małą postacią rozciągał się cień wróbla. – Zamierzasz mnie w końcu zjeść czy porwać? – Zapytała przekornie mrówka. Wróbel zamrugał oczami. Dopiero teraz zauważył przed sobą tę małą istotkę. – Nie lubię mrówek… – odpowiedział smutnym, zgaszonym głosem. Tino odetchnął z ulgą, lecz zaciekawiony, nie uciekał. – Czemu jesteś taki smutny? – zapytał, wpatrując się w piękne, brązowe oczy ptaka. – Moje gniazdo spadło na ziemię. – Dlaczego? – Zbudowałem je na suchej gałązce. Złamała się i wszystko spadło razem z nią. Mrówka spojrzała na porozrzucane wokół wróbelka gałązki. – Jak masz na imię? – Michu. A ty? – Michu? Hihi, pierwszy raz słyszę takie imię… Ja jestem Tino – zachichotała mrówka. – Ja również nie spotkałem jeszcze żadnego Tina – uśmiechnął się lekko ptaszek. – Złamałeś skrzydła, Michu? – Nie, dlaczego pytasz? – Skoro skrzydła są całe, dlaczego stoisz pod tym drzewem? Możesz pozbierać gałązki i odbudować gniazdo… Michu rozłożył skrzydełka, jakby chciał się upewnić, że są sprawne. – Masz rację… tylko że inni tak się ze mnie śmiali...kiedy spadłem z gniazdem. Nie miałem ochoty pokazywać się im na nowo. Wyznał przed Tino i przed samym sobą, lekko skrępowany ptaszek. – Wiesz, czasami nie wszyscy nas rozumieją. Może nie śmiali się złośliwie i nie wszyscy się śmiali. Nie trzeba się tak przejmować, przecież nadal potrafisz latać. Teraz nikogo na tym jesionie nie słychać. Zbieraj gałązki i buduj gniazdo. Jest też dużo innych drzew. Nie trać czasu, praca czeka – czule, lecz stanowczo, wyjaśniła mała mrówka. Wróbelek popatrzył w górę na drzewa. Zdał sobie sprawę, ile czasu stracił, płacząc nad rozbitym gniazdem. A tam na górze, już od dawna, nikogo nie było słychać. Urażona duma i strach, w końcu opuściły jego serce. – Masz rację! – zawołał, trzepocząc radośnie skrzydłami. Energicznie pozbierał gałązki i z pełnym dziobem wzbił się w górę. Tino patrzył za nim rozmarzonym wzrokiem.   cdn..
    • Maksymilian Bron
      To co ważne

      Przez Maksymilian Bron · Opublikowano

      @Mitylene @MityleneDziękuję. Wszystko racja.. @hollow man Dziękuję pięknie.
    • tie-break
      Konstelacja kwiatów

      Przez tie-break · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Nooo....     I nic się bardziej nie liczy. 
    • tie-break
      Gibeon

      Przez tie-break · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Ale latem - mrożona latte, z bitą śmietaną, lodami, dobrym syropem smakowym, np. różanym, truskawkowym - też świetnie smakuje.
    • Berenika97
      Jan - dzień trzeci

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @andrew  Bardzo dziękuję! Pięknie to ująłeś. Chrzest rzeczywiście jest takim punktem odniesienia - obietnicą, która trwa.  Pozdrawiam. :)  @Marek.zak1   Bardzo mi się podoba ta myśl - że wiersz zaczyna żyć swoim życiem w wyobraźni czytelnika. Twój obraz Jana ze światłem i cieniem jest piękny.  I właśnie to jest fascynujące. Dziękuję za podzielenie się swoją interpretacją. Pozdrawiam serdecznie!  @Charismafilos  Bardzo dziękuję!  Umowa leży - ja czekam na ..wenę! :)  Pozdrawiam. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...