Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Witaj Zbyszku!
Cieszę się, że odpowiada Ci klimat
i że wybrałeś coś dla siebie.
Istotnie bez szczerej rozmowy,
nie ma szans na porozumienie.

Dziękuję.

Cieplutko pozdrawiam :-)
Krysia
Opublikowano

Podaj swą dłoń na pożegnanie
-tym, których nie zobaczysz,
chwilą jest ziemskie trwanie
- nadzieją ich odznaczysz...


Dłoń ma wielką moc pojednania, ale też jest symbolem ostatnich pożegnań...."mocny" energetycznie wiersz. Dla mnie wysokiej jakości. Pozdrawiam.

Ps. Jestem na tym portalu nowicjuszem, rozglądam się nieśmiało w gąszczu inności. Zaczynam patrzeć, czytając...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Tak. Symbol "dłoni" ma ogromną potęgę.
Dziękuję za pokrzepiający komentarz.

Odwagi Franku. Każdy z nas kiedyś tam zaczynał, rozglądał się czytając i komentując.
Życzę ciekawych spostrzeżeń i znalezienia pośród inności tych najciekawszych.

Serdecznie pozdrawiam :):)
Opublikowano

ładnie to napisałaś tereso jak zwykle

podanie dłoni może być symbolem,
gestem zaczarowanym
niesie w sobie
moc pojednania
zrozumienia i zaufania
tak jak ucałowanie własnej ziemi
choć to nie to samo
ziarno tworzy ziarno
jeśli skażone trzeba wielkich
starań aby urosło zdrowe
ale człowiek przecież
nie jest ziarnem tylko
ma wybory
oby mu ręki
nie urwało i doszło
po porozumieniu
do zgody

to gdzieś kiedyś pisałam i się rozjechało
nie mam czasu dużo teraz aby to odtworzyć
bo resztki zostały między brudnopisami
twój wiersz ma to sedno
dobra i zła


pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


dobrze patrzysz, Judyt; pojednanie to bardzo ważna
sprawa we wszytkich dziedzinach życia;
nie wiem, czy plus się należy, ale bardzo cieszy :)
dziękuję Judytko

ciepło pozdrawiam :)

wszystkiego dobrego dla jakże sympatycznej
Teres - tak odbiegając od wierszy
patrzenie wciąż się doskonali
(:J.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Skończyłeś swoją walkę?   czy dalej kopiesz   część ciebie jest dalej pod ziemią nie krzyczy czeka uwięziona w swoich wyobrażeniach   tym kim chciałeś być   patrzysz w lustro za długo   jesteś taki jaki widzisz odbicie nie kłamie   budzisz się nie przez słowa   słowa już były nic nie zmieniły   budzisz się przez czucie którego nie da się wyłączyć   więc   co czujesz teraz   jesteś lepszy? będziesz?   albo nie...     ---  
    • różo, ty jesteś w boskości natchniona tyś moja poskromiona jesteś w miłości urodzajna różo ty moja nadzwyczajna jesteś kwiatem z błękitnego nieba różą, co czułości nam potrzeba jesteś tajemnicą wszystkich olśnień swymi płatkami nakrywasz niczym pościel różo, jesteś wdzięcznością z swego istnienia drugiej takiej piękności nie ma jesteś ozdobą wszystkich ideałów wypełnieniem tętniących życiem parkanów różo, jesteś płonącym natchnieniem dlatego wącha się ciebie z westchnieniem jesteś wielkością samą w sobie to dlatego noszę cię ciągle w swojej głowie bo róży kwiatem jesteś ze snu pachniesz mi rajem pachniesz tu bo róży sercem jesteś wtłoczona miłością aby zawsze poskromiona bo róży godnością rodzisz swój dzień on jak kolce budzi i cień bo jesteś spłodzeniem wszelkiej nagrody różo, przy tobie zawsze czuję się młody
    • @Raihaifathum Oj, ciekawy Przypadek trafił mi się na dobranoc :) Wiersz stylizowany na dawną polszczyznę - coś między: gawędą ludową, a balladą. Na pierwszy rzut oka wygląda brutalnie, prawie jak jakaś scena przemocy wobec dziewczyny. Ale -  'z szyi kukiełeczki próchnęły trociny”  To nie jest dziewczyna - to jest lalka. Masz wyobraźnię i odwagę. Momentami aż gęsto od obrazów. Czuję tu duży potencjał, choć chwilami język tak się rozrasta, że trudno za nim nadążyć. Jesteś kimś kto:  dużo czytał  dużo pisał  i bawi się językiem świadomie.   Zapowiada się ciekawie :)    
    • kiedy mówisz Ojcze nasz przylatuje gołąbek chleba naszego powszedniego wypatruje   na przystanku kiedyś ludzie czekający i niepewni dalszych losów i powrotu   odmawiali gołąb ja dał    
    • Będę taką jaką chce mnie Świat się wykoleja w słownikach Pojedynczych przechodniów Zbiór pusty jest elementem Każdego zbioru ludzkiego też To ja dziś, ogłaszam się tym pustym Dobrze już, biorę to na siebie Jak zbyt słoneczne miejsce w autobusie bez firanek Mkniemy na południe Z tyłu Nocny Kowboj z kumplem Od którego idzie chłód Walczy skubani ze mną o pusty zbiór  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...