Nadzieja i Wiara

[PACKA]

Nie czuję bólu - więcej nie zniosę,
dziś znów na rękach do grobu niosę:
dziecko którym byłam,
świat w którym żyłam,
i tych, którzy w tym świecie byli
niezastąpieni, co znaczyli
dla mnie więcej niż świat sam
z gwieździstym kocem, do grobu ich dam.

Znam ból, który serce jak kartkę rozrywa
i płacz tak gwałtowny, że parzy jak pokrzywa,
więcej niż umysł ogarnie człowiek wytrzyma,
więcej niż świat, którego kurczowo się trzyma.

Umiera Nadzieja - zostaje mi Wiara.
To para.
Nadzieja na coś, Wiara w coś.
Dość.

[zak stanisława]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pacuniu, zrób coś z rymami a najlepeij zrob bezrymny, bo tresć jest dobra ale dla tak poważnego wiersza, rymy dokładne są za DOKŁADNE :p
CMOOOK

[PACKA]

Wiem :) kochana:) jest to bardzo stary wiersz:) do którego mam olbrzymi sentyment:) faktycznie jest prosty , rymowany... miałm go kiedyś skorygować ale... tak ma zostać:) a tak poza tym... czy jest jakiś inny sposób na uzupełnienie swojego profilu na tym forum... przeklejam teraz regularnie swoje utwory z forum bez limitu:) ponieważ te tam umieszczone są niewidoczne w profilu:( pomocy...

[Sylwester_Lasota]

Rymy rzeczywiście fatalne, szczególnie w niektórych miejscach. Pozatym pewna niekonsekwencja w nieczuciu bólu i bólu nie do zniesienia, a zestawienie tego ostatniego z parzeniem przez pokrzywę wygląda niepoważnie.
Co do treści, to tak bywa gdy zabraknie tej trzeciej z kompletu. Myślę, że warto przemyśleć i spróbować jeszcze raz.

Pozdrawiam i do poczytania.

[Nata_Kruk]

Poprę zdanie poprzedników. Pozdrawiam... :)

[Franek Kikuta]

Nie zgadzam się z Tobą; - nadzieja umiera ostatnia - nie wypowiadam się na temat jakosci, bo zawsze trzeba mieć nadzieję do końca, że następny wiersz będzie lepszy...bo cóż byłoby warte nasze pisanie. Pozdrawiam.