Sonet II

[adolf]

Sonet II

Na Gubałówki byłem szczycie rano
Tam mnie straszliwy widok w niebo wcisnął
Ze swego szczytu góra zeszła na dno
i w miasto wyszła szlakiem... już do nikąd.

Tyle klęczała wieków u spowiedzi
Że się jej znudził nieba konfesjonał
I z drżeniem ziemi poszła do gawiedzi
i chciała zmierzyć, czas, co ją wychował.

Oddech jej ciężki mgłą zasłonił wszystko
Więc szła z pamięci odtwarzając ścieżkę
"Choć stałam tyle, nic się nie zmieniło"

I nagle w kamień zaczęła się zwijać
Niebo wessało i zwróciło śniegiem.
Śnię - pomyślałem, a to góra śniła

[Sfinks13]

Ładny ten sonet bez wnikania w niuanse Twoje pisanie jest godne podziwu, gdyż piszesz głębokie myśli, jak zawsze

serdecznie

13

[teresa943]

Adolfie, chylę czoła...przed głębią Twoich wierszy...
chciałoby się powiedzieć...ciii...posłuchajcie...
serdecznie pozdrawiam :)