Cykuta

[Anna_Para]

Nigdy się Tobą nie bawiła.
Kochała zawsze tak, jak żyła.

Zwyczajnie i niezwykle, wściekle,
Trochę jak w niebie, trochę w piekle.

Ofelia, Julia, Beatrycze,
Jak żona Lota i jak Nike.

Zachłannie, czule, jak kobieta.
Jak Stabat Mater i jak Pieta.

Nigdy się Tobą nie bawiła.
Była przez Ciebie, była. Była.

I ja tam byłam.
Miód i piołun piłam.

I cykutę waszej miłości.

[Sylwester_Lasota]

Powiedziała do ojca o matce córka.

Do poczytania.

[Anna_Para]

No właśnie, na przykład. Dzięki za komentarz. Pozdrawiam;)

[Agnieszka_Horodyska]

Dzisiaj całą "noc" słyszałam w głowie "cykuta...! Cykuta. Cykuta!" Dlatego tu jestem. Miód i piołun :) I dodatkowa postać w wierszu, która rozumie tę pierwszą... I to wszystko straszne i piękne.

[Anna_Para]

Agnieszko:

Jeszcze raz dziękuję, pozdrawiam. Ależ wynajdujesz... A "cykuta" w głowie - to przez chemię?

Buziaki, cieplutko,

Para:)

[Agnieszka_Horodyska]

Anno, nie przez chemię, po prostu wczoraj przemknął mi przed oczami ten tytuł. I skojarzył mi się chyba z uroczymi powieściami A. Christie. Dobranoc :)

[Anna_Para]

Agnieszko:

O! Jeszcze jedno nas łączy. Wyczytałam jednego lata sporą część z dorobku A. Christie. Lubię jej powieści.

Jeszcze raz dziękuję.

Dobranoc,

Para:)

[Agnieszka_Horodyska]

Haha, tak myślałam :) Jakoś kojarzyłaś mi się z jej książkami. Też czytałam je głównie jednego lata i je lubię. Chyba w tym roku do nich wrócę.

[Anna_Para]

Agnieszko:

To dobra literatura, więc i pomysł przedni. Dziękuję, że wracasz, ale już - dobranoc.

Cieplutko,

Para:)

[Agnieszka_Horodyska]

Dobranoc. I spod szumiących sosen.

[Anna_Para]

Agnieszko:

A gdzież jest tak pięknie??? Zazdroszczę.

Dobranoc.

[Agnieszka_Horodyska]

Anno, w wyobraźni... i pod szumiącymi sosnami :D Dobranoc!

[Anna_Para]

Agnieszko:

Jeśli to te sosny? Voila!

Placebo

sosny przed zmrokiem
burym pokotem
spać się pokładły
bociany brzegiem
próbnym szeregiem
dziwnie pobladły

sznur jarzębiny
rumiane miny
z uporem stroi
za babim latem
smutek się wije
nic się nie goi

w listowia gąszcze
pierwsze chrabąszcze
cudem się wkradły
ludzkie marzenia
w sierpnia kieszeniach
ciasno przysiadły

księżycu srebrny
zdrajco podniebny
letnie placebo
powiedz mi po co
sierpniową nocą
wschodzisz nade mną

gorący sierpień
sierpem na niebie
zahaczył żyły
lato bez ciebie
na czarnym niebie
straszne mój Miły

[Agnieszka_Horodyska]

(Jeśli to nowy wiersz, to znaczy, że masz treraz wciąż "natchnienie", Anno. Dobranoc...)

[Anna_Para]

Agnieszko:

To "stary" wiersz. Z sierpnia 2009. Ale dla niego. Dziś już tak nie umiem pisać.

Śpij, Skarbie, bo serio: Martwię się o Twój egzamin.

Dobranoc, Para:)

[Agnieszka_Horodyska]

Stary, wzruszający i jedyny... To bezwzględnie te sosny! Jestem pewna, że umiesz tak pisać. A jeśli nie tak, to inaczej. Nie musisz się martwić, naprawdę.

[Anna_Para]

Agnieszko:

Cieszę się, że znalazłam sosny, o które Ci chodzi. Pozdrawiam, dziękuję,

Para:)