Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ahh... nieznane na odpowiedzi pytania
Te, które rodzą w nas chęć poznania
I Ty, wielka Erato, Poetów patronko
Nadaj mym wierszom blasku, powiedz tylko słowo

Daj mi natchnienie, bym tworzył poezję
Spraw również bym pozostał sobą chwilę jeszcze
Bo nie chcę być poetą, pisarzem czy wieszczem
Bo kim byłem nie będę, ale teraz też jestem

Ale czym poezja jest, powie ktoś mi
Czy to są przelane na papier sny?
A może powód, by umierały miliony
Za wolność, za zapisane poezji strony?

Czy są to uczucia, które eksplodują
A które poeci, nie! Ludzie, krwią zapisują?
Czy może marzenia, ich zapis radosny
Nim ktoś odczyta, jest ich koniec żałosny...

A może tych nocy cudownych i chwil magicznych
To wyznania wszystkich kochanków romantycznych
Które, tak milczące, w krtani są zastygłe
Zaś przelane na papier, stają się niezwykłe?

Czy są to myśli, filozoficzne doznania?
Wszystko co godne jest rozpamiętywania?
A może to krótka forma grzecznościowa
Apostrofa do siebie, Ciebie, a może Boga?

Czy jest to zachwyt natury wdziękami
Czy zapis rzeczy powszechnie nam znanych?
Obraz w słowach na kartce, na papierze
A może wyznanie swych głębokich zwierzeń

Wiara w Boga, może też modlitwa
Wyznanie grzechów, sakralne sidła
Może to obraz świata przedstawionego?
Przez autora, być może, wymarzonego?

Wyraz naszej, wielkiej ekscytacji
Przyznanie komuś wszelakiej racji
Sposób komuś się upodobania
Albo umiejętności pięknych słów dobrania

A może to rymy, tak bardzo lubiane
Przenośnie, palcem po wodzie pisana
Porównania, jak składników zmieszanie
Tytuły, z trudem wciąż wymyślane

A może to pomysł, na kolejny nowy temat
Absurd nad absurdy, gdy absurdów nie ma
A może to bilet, dla poetów, do Nieba...

O Poezjo...kim jesteś, objaw się mi proszę!
Milczę, milczysz, czekam, czekasz, krzyk wznoszę
Dlaczego nie powiesz, co zrobić, by Cię znaleźć
Jakie Ci nadać imię, daj wskazówek parę

Nie widzę, nie słyszę, nie czuję poezji
Czy jesteś kochanką poetów największych?
Krzykiem o pomstę do naszego Nieba?
Czy Twoje to Niebo, odpowiedzi nie mam

Więc piszę do Ciebie... do siebie list ten
Poezją nienazwany, bo nie był to sen
Ciąg pytań do Ciebie, czy jesteś, czy nie
Nie wiem, może kiedyś ktoś mi to powie...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Tadeo Na sen najlepsza melatonina Ale wyłączenie z dodatkiem wina  Więc po zażyciu mikstury  Mogą w pamięci być dziury  Już nie wiadomo czy MelatoNina?  
    • For my fellow Poets — Guardians of the word, carrying kindness and the light of learning across every friendly poetic front. ------- ///___\\\ ------- “Poetry in Arms”   I hear the calling voices “Let's use our pens like guns!” and so I stand among them in Poetry in Arms.   I was young scribe in silence, and felt what wounds remain, from those who write in verses and others write in plain.   In pages like in trenches, sharp words in fierce desire, ink loaded like gunpowder, “Survive the evil fire!”   Our legendary Poets, Cover us with your care, and offer honest counsel, from any face hater.   If you walking this way, Don’t lose your heart and mind, evil will pass away from poetry unkind.   Hey, evil owful hater! Carefully listen us: We’ll prove you — words are matter! — in Poetry in Arms.   We don't it for a glory, Nor any applause goal, But tell you all the story What still lives in our soul.   And when depression hits you, Can't hold your pen like sword, Let all your thinks will go to: Weapon is hide in word.   Despite life meet last hour — Our poems never burns And we will live in our — Poetry in Arms. ------- ///___\\\ -------  
    • @LessLove Jaka ładna piosenka:-) Pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Leszczym Wciąż się zastanawiam, ale chyba jednak wstawię ;) - najwyżej mnie zjadą...  Dziękuję za komentarz i informację. :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński   @piąteprzezdziesiąte Wszystko gra ;) :)  Dziękuję za polubienie i komentarz :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • Jesienne poranki pośród srebrzystej mgły Mroczne i kontrastowe umierają w bieli Na pradawnym drzewie liście w pomarańczy Opadają niczym my aż topią się w ziemi A deszcz jak łzy trawi oraz wyniszcza je Po obtoczeniu przez wiatr w brudzie I tak trwają aż po dzień zaduszny Nagle stają się ważne gdy on wypada Jak słońce dla ziemi czy dla niej kochany Na ich miejsce świeczka się ustawia I niczym latarnia na morzu Dla dusz kieruje w mroku Aż w końcu wita nas Marzanna Pokrywając wszystko chłodną bielą Nic już nie ma od rana Nie ma koloru tylko dusze wieją
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...