Koniec przed początkiem

[Aneta Wójtowicz-Wójcik]

Serce przestaje grać.
To nie to życie.
Nie ten świat.

Widzę pusty krajobraz.
Żadnego światła.
Czyżby świat wygasał?

Nie ta część.
Nie ten tom.
Gdzie me szczęścia odchodzą?

Puste drogi przede mną.
Świat uciekł.
Hałas.
Popiół.
Dym.
Tyle zostało po nim.

Ratując wszystko, spisuję się na straty.
Niekończącą się opowieść czas zacząć.

Wyszedł cicho.
Niezauważony.
Ten, który wrócił z wojny.
Ten, który oddał wszystko.
Za ojczyznę, jemu tak bliską.

Wyjdź naprzód!
Przed Bogiem się pokłoń!
Tyle pozostało tym istotom.

Szukając przebaczenia w wiązance mądrości.
Znajduję różę.
Która nieraz skusiła mnie zapachem.
Ona doskonale zna smak.
Tego życia.
Lat.

[Sylwester_Lasota]

Jeszc nie wiersz, jeszcze nie poezja, ale jakiś zalążek już jest :-). Może kiedyś coś z tego wzrośnie.

Do poczytania :-).

[Sylwester_Lasota]

Przeczytałem pozostałe Twoje dwa, tutaj opublikowane wiersze. To co się rzuca w oczy, to to, że nadużywasz zaimka 'me' i próbujesz rymować, jeśli tekst na to pozwala. 'me' jest archaizmem, zdaje się :-), i nadużywanie go nieco razi. Po prostu, nikt tak dzisiaj nie mówi. Rymowanie z kolei, moim zdaniem, takie żeby nie budziło śmieszności, jest naprawdę dużą sztuką i wymaga długiego treningu. Jeśli chcesz rymować, to na początek proponuje poczytać jak inni to robią i... próbować, próbować, próbować...
To co mi się podoba w Twoich wierszach, to ich refleksyjny charakter. Moim zdaniem jakaś nadzieja jest :-).

Do poczytania.