Do Emila Fischera / eemake mojego pierwszego wiersza :))))) /

[adolf]

Emilu, co stoisz, tam gdzie spada Słońce -
Kłąb nici zwiniętych światłem przez Ariadnę
Który ci pomagał w labiryncie drogę
Odnaleźć na szczyty i człowieka znaleźć.

Dlaczego nie możesz, tam zniknąć, gdzie znika
Ciało, gdy przerasta doczesną cielesność
gdzie krew się przemienia w smak boskiego wina
i nie ma już czasu. A wszystko to: przeszłość

Wiem, że chciałeś więcej, serc kule z ołowiu
tym prochem rozpalić, którego wsypałeś
do lufy tak mało. Chcąc w klatce pokoju
pokazać swe serce, którym je kochałeś.

Los pragnął inacze przyodziać zwierciadła
co zamknęły światło śluzą twej źrenicy.
Nie mogąc cię dopaść, twych synów dopadła
Śmierć, co chociaż żyje żyjących nie widzi.

Chociaż miałeś w ręce, moc co światem włada
Nie mogłeś nią zbawić nawet kropli duszy
W świecie, którym nikt już ducha nie posiadał
mogłeś krzykiem napiąć tylko ciszy struny

Aż w końcu przekląłeś, wszystko, w tym i siebie
Na bruk gwiazd upadłeś. by na nim jak żebrak
Śnić o lepszym świecie. I żyć jakby we śnie
Póki cię nie zbudzi twój anioł, twa wiedza.

Gdy milion lat minie, zasną galaktyki,
i wszystko zaniknie, jakby nie istniało
Chociażby przez chwilę. Z gwiazd tysiące zniczy
zgaśnie i się zwali w kosmosu grób, na dno.

Wtedy skamieniałe powstaną obrazy
I wzniosą swe kwiaty nad światy z kamieni
W końcu my wyrwani z zimnej, szarej skały
wolni od kamieni ulecimy z ziemi.

[aluna]

Zaczytana wow ...metafory niesamowite...treść, jeszcze rozgryzam przyznaje bez bicia!
Ale zatrzymuje czytelnika a to najważniejsze...!
Zajrzę do Ciebie jeszcze bo ciekawie!
Serdeczności!