Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

może

Zbyszek_Dwa
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Baba_Izba

Baba_Izba

Opublikowano
Opublikowano

W każdej sytuacji nadzieja nas wspiera, czasami pozwala żyć.
Nie na próżno wymienia się ją równolegle z wiarą i miłością.
Tę nadzieję ma również peel w Twoim wierszu.
Ładnie to ująłeś.
Serdeczności
- baba

pannaK

pannaK

Opublikowano
Opublikowano

Niechby i "jeden jasny punkt", ale on ma wartość nieocenioną. A cuda się zdarzają. Bez upiększeń napisałeś o czymś ważnym, dzięki czemu świat może być pełen "zapachów". Podoba mi się Twoja nadzieja. Pozdrawiam.

Waldemar Talar

Waldemar Talar

Opublikowano
Opublikowano

A ja poczułem ten wiersz - to znaczy wróciłem dzięki niemu do
dzieciństwa w którym bardzo fascynowały mnie małe świecące
robaczki które łapałem do pudełka od zapałek i wieczorem
wypuszczałem w pokoju - za co oczywiście dostawałem burę
od rodziców.
pozd.

Fly Elika

Fly Elika

Opublikowano
Opublikowano

mnie też kojarzy się miło, i zawsze sobie mówię
żeby każdego dnia chociaż taki jeden świetlik się zaświecił
a nie wszystkie naraz w czerwcu :)
stąd tylko te "świetliki", które mają tak wielkie dla mnie znaczenie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Marek.zak1
      Zbilansowane kreski

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      @Berenika97 Gratulacje, czuć głęboką znajomość praw biznesu:) Co do recenzji, znam temat:). M
    • APM
      Bo mogę

      Przez APM · Opublikowano

      @aniat. Fajne "widzimisię" i docenienie tego co się ma i co się może, o czym "często gęsto" zapominamy, a przecież może byc zawsze gorzej.
    • Proszalny
      Moja żona Mistrz Zen

      Przez Proszalny · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Zapomnieliśmy o wielu rzeczach. Na szczęście nadal jest w nas zapis pokoleń. Tajemna biblioteka. Po latach odkrywamy proste prawdy. Nie niosą nic więcej, niż to, co wiedzieliśmy wcześniej, a co udało się zapomnieć.   @vioara stelelor   Peel to ja. Taki zwykły ja, żadne tam ego. Mądrość, czyli, wiedza jest niczym w porównaniu z byciem w nurcie życia całym sobą, bez żadnej wątpliwości, bycie człowiekiem naturalnym. Podczas gdy ja odgrywam role, bo jestem jak Kai, któremu wpadł do oka okruch z diabelskiego lustra, ona jest Gerdą. Ja jestem Adamem wygnanym z raju, bo poznałem znaczenie dobra i zła. Ona jest nadal jabłkiem. Nie lubię pracować, w ogrodzie czasami pomagam, bo bardzo kocham moją żonę. Robię to dla niej. Na szczęście nasz ogród z biegiem czasu stał się Tajemniczym Ogrodem i nie wymaga już tyle pracy. Wystarczy czuły dotyk, rozmowa z kwiatami. Nie trzeba już orać, ścinać i siać. Wystarczy być... zakochanym :)  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Lepiej bym tego nie ujął. Amen.  Dziękuję Vioaro.   @Berenika97   Również podpisuję się pod komentarzem Vioary.  W klasztorach i ośrodkach zen jest powiedzenie: nie ma pracy - nie ma jedzenia. Ktoś inny mówił, że praca uszlachetnia. Z własnego doświadczenia wiem, że praca oczyszcza umysł. Dzięki niej przestajemy błądzić w metafizycznym błocie. Przypomniała mi się anegdota zen:  - Mistrzu czym jest zen? - pyta uczeń. - Kawałkiem psiej kupy na patyku - odpowiada mistrz. Jesteś przemiła. Nie uważam, żeby był to świetny wiersz. Raczej próba wyznania wiary. Nadal się uczę, ale to już wiesz. Na przykład ten fragment: Wiosna to pora na pracę w ogrodzie... nie spodziewałem się, że powie inaczej. To raczej proza pocięta na frazy. Zastanawiam się, czy to ma sens, czy raczej powinienem to zawoalować. Dodać metaforę, kilka ozdobników?
    • marekg
      Puchły

      Przez marekg · Opublikowano

      w bezkresie idyllicznych łąk artysta maluje krzyż to taki drogowskaz dla grzeszników   po zgarbionych drzewach przechadza się cień wiosny błękit nieba mruga w cerkiewnych oknach w mgle poranka rozpłyną się głos dzwonów i słów z pierwszej ewangelii   sarna przebiegła między wspomnieniami które niesie wiatr pokornie
    • Berenika97
      wiosenne kobiety

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @hollow man   Dużo "wiesz" o wiosennych kobietach. :)    Wyżej niosą podbródki - może to gest siły, nie kokieterii. A sen o życiu jak o jednym dniu to może żyć tak intensywnie i twórczo, jakby jutra nie było. :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...