Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

w obecnym świecie gdzie uśmiech
traktowany jest jak pieniądz
który dawno wyszedł z obiegu
a wyciągnięcie dłoni do bliźniego
jako gest żebraczy
w świecie w którym nic za nic
i wszystko za wszystko
staje się chlebem powszednim
codzienną modlitwą
pozwól mi wierzyć w człowieka

i przed wejściem do twojego domu
czekać

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Babo Droga chciałam zacytowć najbardziej podobalskie,ale po czytaniu nie raz podobasie caluśki!
Świetnie i już!
Uściski!
Dzięki, miło mi, odściskuję serdecznie
- baba
Opublikowano

ważny temat

tak mi się odczytało :

dłoń do bliźniego
to gest żebraczy
w świecie nic za nic

wszystko za wszystko
uśmiech jak pieniądz
wyszedł z obiegu

pozwól mi jeszcze
wierzyć w człowieka



przepraszam za pchanie łap w nieswoje:)
pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Jeśli łapy po to się pchają, żeby napisać coś tak ładnego - niech!
Zapraszam na przyszłość "jak swój do Swojego".
Ładnie. Dziękuję, pozdrawiam
- baba
Opublikowano

podoba się wiersz, gdyż zawiera prawdę obecnej rzeczywistości nad którą każdy powinien się zastanowić i wyciągnąć wnioski dlaczego tak jest.
Dla mnie jest to cenne liryczne przesłanie, gdyż może czegoś nauczyć

serdecznie

13

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Jeśli ktoś płacze na ulicy, to ludzie zatrzymują się, ciekawi pytają - dlaczego?
Niewielu mówi; w czym mogę pomóc? Na szczęście, tacy też są.
Za często jednak lubimy przypisywać ludziom z góry złe intencje, może stąd
te plastikowe uśmiechy, sztuczne gesty.
Dziękuję, miło, że czytałeś,
pozdrawiam - baba
Opublikowano

Baba znieczulica ludzka jaka panuje w Polsce przez rozwarstwienie społeczeństwa sięga już zenitu i właśnie takie wiersze dla mnie są cenne, gdyż uczą i to nie jest pisanie o kwiatkach i rabatkach ale poezja zawierająca w sobie moralitet i połączenie tych gat. literackich dla mnie osobiście jest prawdziwą sztuką i nie piszę żeby Ci schlebiać, ale właśnie polonistycznie ciekawie te gat. skrzyżowałaś, co zapewne nie każdy potrafii i nie każdy to dostrzeże

serdecznie i ciepło

13

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Przyjemnie jest tam, gdzie mili ludzie przybywają,
dziękuję serdecznie i zapraszam w przyszłości,
dziękuję również za ciepłe słowa,
serdeczności
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Szukam pracy od tygodni. Śpię na kartonie, przykryty starym wełnianym swetrem. Jest zimne, listopadowe popołudnie. Idąc ulicą, trafiam na mały, odręcznie wypisany anons. Karteczka przyklejona jest od wewnętrznej strony knajpianej witryny: Przyjmę do pracy studentkę/a. Wymagana dyspozycyjność. Wchodzę do środka, zziębnięty i częściowo przemoczony. — Czy mogę porozmawiać z osobą decyzyjną w sprawie pracy? — Zapytałem. — Tak, szefowa jest u siebie. Zaraz ją zawołam — odpowiada drobna dziewczyna o kruczo czarnych włosach i oczach, których źrenice wyglądały jak dwa węgielki. Po chwili pojawiła się zadbana kobieta, wyglądająca na około trzydzieści parę lat. — Dzień dobry. Jestem zainteresowany pracą u państwa. Patrzy na mnie uważnie, mierzy od stóp do głowy. — Hm… jest pan biały. — Tak — odpowiadam. — Jest pan Polakiem? Skąd pan pochodzi? Ile ma pan lat? — Dwadzieścia trzy. — Zawiesiłem głos na moment. — Z rejonu Małopolski. — Nie reprezentuje pan żadnej mniejszości? Nie jest pan Ślązakiem? Nie pochodzi pan z Kresów? A może przynajmniej jest pan Kaszubem? — Nie, niestety. Krzywi się lekko, wpatrując się we mnie. — Przychodzą tu tacy prosto z ulicy. Biali jak mąka, do tego czystej krwi Polacy. I co? I chcą od razu dostać pracę. Przecież to niedorzeczne. Jak ja mam wszystkim wam dać pracę? Przecież zaraz wszyscy będą wiedzieć. Milknie na chwilę, po czym dodaje: — Nie ma pan jakichś korzeni żydowskich? Niemieckich? Dziadek nie pracował w którejś z francuskich kolonii? Może w Indochinach? Kręcę głową. — Nie mogę takiemu jak pan — czystej krwi Polakowi — od razu dać pracy. — Ale pani jest moją ostatnią deską ratunku — mówię cicho. — Mogę pracować na zmywaku. Albo na zapleczu. Patrzy na mnie jeszcze raz. Tym razem dłużej. Spod warstwy makijażu przebija się na jej twarzy nieprzyjemny grymas. — Będzie pan musiał… — urywa. — Gdyby pan nie wyglądał tak biednie. Zawsze miałam słabość do tych smutnych, chłopięcych oczu. — Kiedy mogę zacząć pracę? — pytam. — Może pan od jutra rana. Proszę przyjść punktualnie na szóstą. — Dziękuję pani. Kiwnąłem głową i wyszedłem.  
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - twój pozytywny komentarz bardzo mnie ucieszył - dziękuję -                                                                                    Pzdr.słonecznie.
    • Jezioro w nocy, zimą mróz dotkliwy — duszę swoją winę. Idę chłodny, inny. Przenikliwy lód… splótł się ze mną w jedność. Bosy życzeń taflą, czuć moją obecność. Księżyc lśniący, cichy… gwiazdy, sowy, lisy.   - Proszę pokłon się — świat ujrzyj nowy, cudny. Cóż to? Słyszę głosy, ale nie natury. Może duchy? Chcą zapłaty — kreatury. Dmący wiatr i sosny razem grają hymny. Czyjeś świecą oczy… czyżby to Marzanny? Kroczę znów strapiony… kory, cisy, wrony.   - Pokłoń proszę — grany świat miłością nuty.  Liną magii, wonią włosów opętany. Las misterny i drzew groby… szumy wody. Oddech zimy — głos tajemny, głos nieznany…   - Wciąż apetyt wilczy, piękny ubiór szyty. Oczy to błękity, hafty lub szafiry.  Krą, polaną. Uwielbiają, albo gardzą. Pragną wszyscy. Gdy już mają — zwykła kradzież, ale jestem rozbój, grabież. Styczeń… tylko chwilą istnień, potem prysnę. Czerwiec… mocą westchnień, potem milknę. Kimże jestem?  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...