Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Fly bardzo proste, a skąd takie stwierdzenie, że trudne wiersze piszę raczej nie, gdyż nie sztuka napisać coś zagadkowego i niech się głowią , ale sztuka polega na tym, że poezje niesie z sobą myśl przewodnią, czyli przesłanie, jak esej i w nim nie są ważne kolory czyli metafory, tylko myśl którą zawiera i która wzruszy czytającego i dotrze do jego serca. Jeżeli taki tok myślenia przyjmiesz to super, gdyż liryka nie polega na, jak barwniejszy obraz to lepszy, to złuda i utopia obraz może być szary ale ta szarość niech zawiera duszę, czyli głęboki sens i czym głębszy tym lepiej. Wiesz piszę na brudno ale w myślach i jak już mam wątek od tego zaczynam pisać na czysto.

serdecznie i ciepło

13

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


wybacz Sfinksie że tak ukradłam to zdanie z kontekstu i choć to fragment dyskusji z Pablo (Pablem) mam pewne pytanie (wybacz że tak się wtrącam ale uwielbiam z Tobą rozmawiać bo potrafisz na wszystko odpowiedzieć)
może to jest pyt. tak trochę wbrew temu co zacytowałam z Twojej wypowiedzi:
jakie jest Twoje zdanie Sfinksie na temat zaprogramowania swojej podświadomości tak by prowadziła Cię dokąd Ty zechcesz?

pozdrawiam
Opublikowano

Grażynko to ciężkie pytanie, ale jeżeli umysł oddzielisz od ciała, a świadomość oddzieliś od podświadomości pod wpływem np medytacji odkrywasz nowy wymiar nadświadomość. Podświadomość to wilki potencjał pozytywnej energii naszej intuicji. Oprócz racjonalnego myślenia istnieje kilka wymiarów naszej świadomości, które są pomiędzy nieświadomym ciałem a naszym umysłem. Krótko mówiąc podświadomość jest to wewnętrzna moc życia, która tak do końca nie jest zbadana. Nie wiem czy o to Ci chodziło, gdyż Pablo ja to czuję, że on to wszystko posiada czyli nie znamy się, ale podobna energia nas otacza, która znajduje się nad nami i w nas. Ależ mnie egzaminujesz, ale każda nauka kończy się zawsze ?, i tutaj jest dla zrozumienia potrzebna np telepatia oj dużo jest tego.

serdecznie i ciepło

13

Opublikowano

Do Grażyny i Sfinksa, zastanawiałam się nad i uśmiechnęłam się , nauczenie podświadomości
dążenia do celu jest być może tym co nie pozwala poczuć świadomości ( radości też) z celu już osiągniętego , co być może wiąże się z nadświadomością. Robię potem myślę, ponieważ (myślę a potem robię nie mieści się w czasie) , zatem następne i wynikające 'robię' jest myślenia po poprzednim myśleniu po robię . Ma to związek podobno z wypracowaniem się półkul mózgowych a wlaściwie z nie wypracowaniem się równomiernie obu i zrównoważeniem
chcieć i myśleć itd.
Pozdrawiam serdecznie

Opublikowano

Aby chcieć trzeba myśleć, ale aby inaczej myśleć trzeba innej rzeczywistości, lecz aby ją znależć trzeba energii, aby ją osiągnąć trzeba wiary i innych okoliczności.

serdecznie i ciepło

13

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



wiedziałam Sfinksie że od Ciebie zawsze można coś... i to wcale nie jest egzamin tylko ja jestem takim pasożytem który lubi czerpać mądrość z innych, poznawać poglądy dzielić się nimi a że trafiło na Ciebie bo cenię Twoją mądrość Sfinksie z takimi ludźmi nie ma się do czynienia na co dzień więc zachłystam się Twoją wiedzą a jeśli będziesz mną zmęczony to tylko jedno Twoje słowo wystarczy
a wracając do tematu i nie wnikając czy jesteś wierzący czy modlitwa - to nie jest programowanie podświadomości?
kierując swoje prośby do Boga (jakkolwiek Go pojmujemy) czy nie programujemy swojej podświadomości przecież "ona" też to słyszy i podporządkowuje się naszej woli tak że my jesteśmy sternikami i statek płynie wg naszych namiarów (zamiarów?)

cieplutko (czekam)
Opublikowano

Grażynko odpowiem inaczej i prościej modląc się do Boga wyzwalamy energię pozytywną, która nas otacza, bierze się ona z naszej wiary i innych organów naszego organizmu, gdyż one w tym uczestniczą wiadomo , ze największą rolę spełnia mózg i już same modły działają pozytywnie na nasze samopoczucie itp Zauważ spotykasz człowieka i go nie znasz i albo go lubisz, albo czujesz antypatie, a przecież nic ci ten człowiek nie zrobił dlaczego tak jest, proste, gdyż na was działa albo ta sama energia albo bieguny się odpychają i nawet gdybyś chciała go polubić to niestety nie da rady
sorki nie mam już czasu aby dokończyć ale myślę ze tyle wystarczy

serdecznie i ciepło

13

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Waldemar_Talar_Talar Dziękuję bardzo, za życzliwe słowo - jest mi miło. Pozdrawiam  @Witalisa ta edycja ma swoją historię;) napisał do mnie pewien Jegomośc -pozdrawiam- żebym zmieniła konkretnie słowo " mym" na " moim" i chciałam, mimo że poszłam ślepo za Jego radą, zachować jeszcze jakieś resztki godności :D @Berenika97 mało tego;) wczoraj dowiedziałam się że można lubić i bałagan i porządek - odnajdywać siebie - i rzeczy - w tych dwóch różnych mikrokosmosach;) Dziękuję za komentarz 
    • Czeremcha   Białe kwiaty kasztanów niczym różane panny w falbankach.   Jak czeremcha drobna – tak białe twarze Ezry Pounda.   Semafory nie te same. Na pierwszym planie ławka.   Tłem czeremcha – przez kontrast, nie przez podobieństwo.   Tu dwie twarze, a za nimi miriady, to drobnizna ażurowa ecru.   To stare panny w ciemnej zieleni, niewydane, bo wydane – odleciały.   Dym za złote nausznice wywiało, czego czeremcha zdaje się   nie zauważać.
    • @iwonaroma To może najwłaściwsza pora na dywagacje filozoficzne, nie tylko poetyckie, więc  sobie na nie pozwolę, dotykając zapewne granic herezji, ale bez takiej woli...   Twoje słowa to formuła konstytutywna wieczności. Dotyczy życia, ale jest obojętna wobec Istnienia - cechy boskiej.   On JEST, czyli istnieje poza naszym rozumieniem czasu i przestrzeni, On generuje nasze istnienie w czasie i przestrzeni, to które potrafimy naukowo dostrzec i próbować mierzyć różnymi parametrami swoistymi.   Nasze przemijanie można nazwać z Jego perspektywy... "grzechem pierworodnym" (znajomo brzmi?) polegającym na oderwaniu naszego bytu od cech boskich i wygenerowaniu rzeczywistości względnej dla Niego, a dla nas bezwzględnej, zwanej entuzjastycznie "prawdziwą" bo... dla nas poznawalną. Stąd pochodzą parametry naszego życia - czas i przestrzeń - z aktu oddzielenia - nazwanego w Księgach symbolicznie  "Wygnaniem z Raju". Stąd też "grzech" i przyczyna naszego przemijania, które nie oznacza jednak - z Jego perspektywy - żadnej zmiany w naszym istnieniu, mimo, że dla nas jest perspektywą śmierci. . Ta koncepcja implikuje naszą (marną) pozycję rozumienia Boga: szukamy poza sobą, a powinniśmy szukać w sobie. Nie jesteśmy w stanie zrozumieć Istnienia, a jedynie (i aż) parametry "naszego istnienia", nazywanego życiem.  A dlaczego posługujemy się -oczywistym dla nauki - pojęciem czasu i nie potrafimy go wskazać inaczej niż jako funkcję? Dlaczego odbieramy prawomocność naszemu rozumieniu Boga, które także obserwujemy poprzez Jego manifestacje, poddające się również badaniu naukowemu?   Według mnie i bez świętokradztwa, jesteśmy tożsami z Nim nie tylko kodem źródłowym- Jego aktem, ale to ON jest naszym DOMEM. Brzmi "ewangelicznie"? Bo też "Ewangelia" mówi prawdę zarówno o życiu (naszym istnieniu) i o Istnieniu w Bogu, ale formułuje ją językiem człowieka, z jego perspektywy i jego pojęciami, posiłkując się obrazami.   Świętość życia zawiera się w jego (świętym) pochodzeniu oraz udziale w Istnieniu, a boskość wymyka się naszemu rozumieniu i powinna naturalnie rodzić WIARĘ. Misja ofiary IHS jest aktem zjednoczenia nas z Bogiem, za koniecznym dla nas aktem woli, opartym na WIERZE.   Bardzo modne ostatnio, śladem (bardzo chwiejnej nadal) teorii fizyki kwantowej jest formułowanie twierdzeń o "względności naszego funkcjonowania", jego "pozorności" i "umowności". Modne jest pisanie o "stanie powiązania kwantowego zjawisk, całej energii i każdej cząstki materii", a nie słyszę próby połączenia tych twierdzeń naukowych (f.k.) z teologią, co usiłuje (zbyt nieśmiało) formułować u nas jedynie ks. prof. Michał Heller, a dla mnie jest to oczywiste i wynika z przyrodzonego człowiekowi archetypicznej potrzeby szukania prawdy. Dlaczego nikt z teologów nie sięgnie do tej teorii, żeby napisać o "stanie powiązania człowieka z Bogiem"? Przecież to  wiele by nam wytłumaczyło w rozumieniu siebie i sensu naszego życia.   Dla jednych istnieją "prawdy naukowe", dla drugich "prawda o Bogu", a przecież cały czas jest JEDNA PRAWDA. Nazwałem ją Ten Który Jest, a to określenie funkcjonuje przecież w księgach od tysięcy lat! Nie dziwi mnie niestety niechęć dwóch korporacji (naukowej i teologiczno-kapłańskiej) do podania sobie ręki w tym wysiłku, bo jaki mają w tym (korporacyjny) interes? To takie ludzkie, niestety, Iwono, Violu, Wszystkie Poetyckie Dusze.    /dedykuję ateistom do przemyślenia i ku przestrodze/
    • @Marek.zak1 "Licentiae Accipientium" jest równie uprawniona jak "licentia poetica" :-)
    • Wielu wierszy nie rozumiem i w wielu nie widzę żadnego przesłania. To nie znaczy, że wiersz jest o niczym, tylko ja niczego nie widzę, nic do mnie nie trafia, więc zwyczajnie nie komentuję. Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...