Samotność

[Aneta Wójtowicz-Wójcik]

No ale jak mogę nie wylewać łez.
Skoro to wszystko bez nich traci sens.
Nienawidzę chodzić po ziemi patrząc w niebo,
i mieć świadomość jakby to była przeszłość.

Jakby już nic nie sprawiło że tam pójdę.
To takie frustrujące uczucie.

Idę codziennie jedną drogą i widzę kogoś przed sobą.
Nie znam tej osoby, a jutro płakać z nią będę.
Zawsze tak było jest i będzie.
Że człowiek nam nieznany w pomocy do nas przybędzie.
A przyjaciel zaufany fałszywie współczuje i odejdzie.

Wszystkie istoty prócz człowieka przybiegną.
Nic ich nie zatrzyma, wszystko to wasza wina.
Rodzice, którzy tracą syna tłumaczą, że nie mogą już z tęsknoty wytrzymać.

Bo wszystko w życiu przemija.
Miłość, zmysły, rodzina.
Zostaję sama dla siebie chociaż o tym nie wiem.
Pomagam sobie.
Tylko sobie.
I do końca będę wiedzieć że źle robię.

[otto m]

trochę zbyt duże skupienie "ja"
zbyt rozgadany

i mieć świadomość jakby to była przeszłość.
to niezbyt ładnie sformułowane

-i mieć świadomość, że to już przeszłość
-i czuć się tak, jakby to była przeszłość


Że człowiek nam nieznany ''w" pomocy do nas przybędzie.
"na" pomoc nam przybędzie
przybędzie "z" pomocą


i to też:
Jakby już nic nie sprawiło że tam pójdę. - czasownik sprawiło jest źle zastosowany(czas przeszły)
jakby już nic nie miało sprawić, że tam pójdę