Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wystarczy, że przycupniesz
przy skale ociosanej przygodą;
wyciągniesz lusterko,
przyklaśniesz w duchu
brak zmian
i spojrzysz na mnie
z najuczciwszą chęcią
powierzenia zagmatwanych
próśb, skarg i ran

wskoczę wówczas oszalały,
jak przy sztormie,
który gasi resztki
przezorności
w przestrzeń
wielokrotnie zabijaną
nieufnością przeoraną powtarzaniem

i zacznę wierzyć, że ten etap uwielbienia
nie jest tylko przyjemnym zapachem
albo kształtem zaakceptowanym
albo nieistotnym czymś

zacznę wierzyć, że nie przyjdziesz kiedyś
w spojrzeniu, jakiego nie znałem

Opublikowano

Skomentował Pan komuś wiersz słowami, że "przyzwoite ale mało odkrywcze". Ten wiersz jest jeszcze bardziej nieodkrywczy. Co nie zmienia faktu, że dobry. Jak Pan widzi, wiersze nie muszą traktować o potencjometrii z bimetalicznym układem elektrod lub innych równie odkrywczych rzeczach, żeby trafiać do ludzi.

Opublikowano

Tak skomentowałem. Zgadza się. Odkrywczość jednak, to nie wyszukane słowa. A jej brak to nie tyle co poraz kolejny "klepany teamat", lecz jego ujęcie. W tym względzie mój wiersz może być (troszkę) odkrywczy gdyż jego wielopłaszczyznowość wpływa na poszczególne obrazy, łączy się. Są też nowe, interesujące zestawienia wyrazów i pod tym względem wtórności nie można zarzucić. Dzięki jednak za istotny punkt widzenia.

Opublikowano

Acha, tak, racja. W kwestii odkrywczości formy i ujęcia, to istotnie naprawdę odkrywczy wiersz. Ale od strony odkrywczości tematu i rozmyślań, niezbyt.
Zależy od której strony się spojrzy po prostu.

Opublikowano

może Cie zaskocze, ale po przeczytaniu wiersza jedyne co mi nei pasowało to data z marca...nei czytałem jeszcze komentarzy, że się pomyliłeś... wiersz napisany jest "po fakcie"... nie znam się, ale jak dla mnie b. dobry. pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Skończyłeś swoją walkę?   czy dalej kopiesz   część ciebie jest dalej pod ziemią nie krzyczy czeka uwięziona w swoich wyobrażeniach   tym kim chciałeś być   patrzysz w lustro za długo   jesteś taki jaki widzisz odbicie nie kłamie   budzisz się nie przez słowa   słowa już były nic nie zmieniły   budzisz się przez czucie którego nie da się wyłączyć   więc   co czujesz teraz   jesteś lepszy? będziesz?   albo nie...     ---  
    • różo, ty jesteś w boskości natchniona tyś moja poskromiona jesteś w miłości urodzajna różo ty moja nadzwyczajna jesteś kwiatem z błękitnego nieba różą, co czułości nam potrzeba jesteś tajemnicą wszystkich olśnień swymi płatkami nakrywasz niczym pościel różo, jesteś wdzięcznością z swego istnienia drugiej takiej piękności nie ma jesteś ozdobą wszystkich ideałów wypełnieniem tętniących życiem parkanów różo, jesteś płonącym natchnieniem dlatego wącha się ciebie z westchnieniem jesteś wielkością samą w sobie to dlatego noszę cię ciągle w swojej głowie bo róży kwiatem jesteś ze snu pachniesz mi rajem pachniesz tu bo róży sercem jesteś wtłoczona miłością aby zawsze poskromiona bo róży godnością rodzisz swój dzień on jak kolce budzi i cień bo jesteś spłodzeniem wszelkiej nagrody różo, przy tobie zawsze czuję się młody
    • @Raihaifathum Oj, ciekawy Przypadek trafił mi się na dobranoc :) Wiersz stylizowany na dawną polszczyznę - coś między: gawędą ludową, a balladą. Na pierwszy rzut oka wygląda brutalnie, prawie jak jakaś scena przemocy wobec dziewczyny. Ale -  'z szyi kukiełeczki próchnęły trociny”  To nie jest dziewczyna - to jest lalka. Masz wyobraźnię i odwagę. Momentami aż gęsto od obrazów. Czuję tu duży potencjał, choć chwilami język tak się rozrasta, że trudno za nim nadążyć. Jesteś kimś kto:  dużo czytał  dużo pisał  i bawi się językiem świadomie.   Zapowiada się ciekawie :)    
    • kiedy mówisz Ojcze nasz przylatuje gołąbek chleba naszego powszedniego wypatruje   na przystanku kiedyś ludzie czekający i niepewni dalszych losów i powrotu   odmawiali gołąb ja dał    
    • Będę taką jaką chce mnie Świat się wykoleja w słownikach Pojedynczych przechodniów Zbiór pusty jest elementem Każdego zbioru ludzkiego też To ja dziś, ogłaszam się tym pustym Dobrze już, biorę to na siebie Jak zbyt słoneczne miejsce w autobusie bez firanek Mkniemy na południe Z tyłu Nocny Kowboj z kumplem Od którego idzie chłód Walczy skubani ze mną o pusty zbiór  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...