od drzewa do drzewa

[pawel13]

Zbigniewowi Herbertowi

woda podchodzi pod domy, zalała już całą dolinę.
na razie nikt o tym nie wie, zielone miasteczka
są jeszcze pełne ludzi. wszystko układa się

wyraźnie: na lampach osiada muł, rzeka
wyrzuca ciało za ciałem – mięśnie ma napięte
w oczekiwaniu na kluczowy moment.

między śpiącymi przemykają zakorkowane listy. czytam:
cudownie być mordercą. kamienie ciągną cię na dno,
a ty wychylasz się, chlipiesz powietrze i dyszysz, dyszysz.

świta: lampy strzepują muł z głowy.
budzimy się, a sąsiedzi ściągają czyjeś ciała
z tułowia żon i z drewnianych płotów, i taszczą

na górę, w której ich dzieci grzebią motyczkami

[H.Lecter]

świta: lampy strzepują muł z głowy.
budzimy się, a sąsiedzi ściągają czyjeś ciała
z tułowia żon i z drewnianych płotów, i taszczą

na górę, w której ich dzieci grzebią motyczkami

W puencie jesteś bezlitosny i...pełen nadziei...
Dobry wiersz, pawel.
: )

[Franka Zet]

Znam ten wiersz, od początku mówiłam, że dobrze napisany, tylko końcówka mnie przerażała. Lecter znalazł jednak nadzieję, więc i ja tak popatrzę. Pozdrowienia, Pawle :)

[pawel13]

:) dziękuję :)

[Luthien_Alcarin]

o, bardzo zgrabnie napisany - i pointa jak najbardziej:)

Pozdrawiam
Agata