Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Po trochu stałem się
mężczyzną z krwi i kości
po trochu stałem się
zniewolonym przez ludzkość
po trochu stałem się
wódką w przełyku bezdomnego
po trochu stałem się
farbą na płutnie terroru
po trochu stałem się
marionetką w rękach potwora
po trochu stałem się
krzykiem bezdźwięcznym
po trochu stałem się
miękkim jak penis koguta
po trochu mnie to zaczyna wkurwiać
muszę coś zjeść żebym nie był głodny.

Opublikowano

Ciekawy wiersz. Ale troszkę zakończenie pozostawia niedosyt. Jakoś sie troszkę nie wiąże z tematem. Podmiot liryczny na koniec potrochu zgłodniał, ale to chyba nie za dobra pointa. Pozdrawiam

Opublikowano

wiersz nacechowany jest emocjami ! i tego chyba nikt nie jest w stanie zaprzeczyć! daje sie to odczuć podczas czytania ! więc tu na plus,że nie jest to jakieś lelum polelum. I nawet jestem w stanie punte zrozumieć.Co robi każdy normalny człowiek jak jest zły? ...Je tudzież pije ale jak się ma wszystkiego dość i nie ma się ochoty nikogo widzieć to aż miło zjeść coś dobrego i przynajmniej ujarzmić głód skoro nerwów sie nie da. ;) ... to też ja zdecydowanie na plus!:]

Opublikowano

a może nie zrozumiałem puenty, bo ja raczej z tych co jak są zdenerwowani to nie mają apetytu na nic. Ale ja bym jedna obciął ostatnie zdanie, bo jak dla mnie to troszkę szpeci całość.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dokładnie. Czy aby na pewno *płutno?

Albo piszemy, albo się wygłupiamy ;) To są strzały zdaniami, które nie tworzą zwartego stopu poetyckiego. Po paru wersach wiadomo, że autor nie ma nic wspólnego ze współczesną polską poezją.

Nawet jeśli przyjmiemy, że chcesz wprowadzić tu jakąś oryginalniejszą formę, po takich paru wersach jak np.

'po trochu stałem się
miękkim jak penis koguta'

staje się jasne, że kpina wyzierająca z tego wiersza chybia celu. Nie dosięga czytelnika, który wymaga rozwagi nad zdaniami, emocjonalnego zaanagażowania, ale również bystrego wkurwienia, zaskakujących obserwacji i porównań. Nic z tego tu nie ma, tylko jakiś penis koguta, który nawet jeśli śmieszy, to w niezbyt wysublimowany sposób ;)

Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dokładnie. Czy aby na pewno *płutno?

Albo piszemy, albo się wygłupiamy ;) To są strzały zdaniami, które nie tworzą zwartego stopu poetyckiego. Po paru wersach wiadomo, że autor nie ma nic wspólnego ze współczesną polską poezją.

Nawet jeśli przyjmiemy, że chcesz wprowadzić tu jakąś oryginalniejszą formę, po takich paru wersach jak np.

'po trochu stałem się
miękkim jak penis koguta'

staje się jasne, że kpina wyzierająca z tego wiersza chybia celu. Nie dosięga czytelnika, który wymaga rozwagi nad zdaniami, emocjonalnego zaanagażowania, ale również bystrego wkurwienia, zaskakujących obserwacji i porównań. Nic z tego tu nie ma, tylko jakiś penis koguta, który nawet jeśli śmieszy, to w niezbyt wysublimowany sposób ;)

Pozdrawiam
Cieszę się, że się podoba. Pozdrawiam również.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dokładnie. Czy aby na pewno *płutno?

Albo piszemy, albo się wygłupiamy ;) To są strzały zdaniami, które nie tworzą zwartego stopu poetyckiego. Po paru wersach wiadomo, że autor nie ma nic wspólnego ze współczesną polską poezją.

Nawet jeśli przyjmiemy, że chcesz wprowadzić tu jakąś oryginalniejszą formę, po takich paru wersach jak np.

'po trochu stałem się
miękkim jak penis koguta'

staje się jasne, że kpina wyzierająca z tego wiersza chybia celu. Nie dosięga czytelnika, który wymaga rozwagi nad zdaniami, emocjonalnego zaanagażowania, ale również bystrego wkurwienia, zaskakujących obserwacji i porównań. Nic z tego tu nie ma, tylko jakiś penis koguta, który nawet jeśli śmieszy, to w niezbyt wysublimowany sposób ;)

Pozdrawiam
Cieszę się, że się podoba. Pozdrawiam również.

;)

Koniecznie znajdę jakiś wiersz Wojaczka, który jest w rewelacyjny sposób wkurwiony i Ci podeślę, żebyś uchwycił, o co mi łazi

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • Cylinder zastygł w bezruchu 

      a tuba zamilkła.

      Tym razem nawet igła fonografu 

      zdawała się nie mieć ochoty 

      wracać na powierzchnię cylindra 

      po raz setny tej przeklętej nocy.

      Obiecałem,

      że pomogę w poszukiwaniach,

      lecz po tym czego się tu dowiedziałem 

      i po tym co usłyszałem i zobaczyłem,

      stwierdzam jasno, 

      choć z dozą 

      naprawdę przejmującej rozpaczy,

      że mój nieodżałowany ojciec,

      został pochłonięty w odmęty, 

      bezdennej paszczy szaleństwa.

      Po czym uleciał w kompletny niebyt,

      bagiennych wrzosowisk

      północnej Szkocji.

      Przeszukano cały dom

      od piwnicy po strych.

      Wszystkie pozostałe obejścia i budynki.

      Studnie, staw

      a nawet rozkopano

      przydomowy ogródek

      ze wspaniałymi krzewami piwonii

      o które tak dbał.

      Bardziej niż o jedyne dziecko.

      Wszystko zaczęło się 

      gdy byłem jeszcze dzieckiem.

      Ojciec był 

      szanowanym profesorem archeologii 

      na uniwersytecie oksfordzkim.

      Był najlepszy w swoim fachu

      i dzięki temu pozostawał w kontakcie

      z najtęższymi umysłami

      z całego świata.

       

       

      Pamiętam doskonale zimowy poranek,

      jakieś piętnaście lat wstecz.

      Zakładałem szkolny mundurek 

      i z teczką w prawej dłoni 

      zmierzałem ku drzwiom domu.

      Ojciec szedł za mną.

      Trzymał mnie delikatnie za ramię,

      tłumaczył mi że jeśli 

      nie zakończy 

      zaplanowanego wykładu na czas 

      to odbierze mnie ze szkoły 

      nasza sąsiadka panna Stevenson.

      A jeśli wszystko zakończy się 

      zgodnie z planem 

      to obiecuję zabrać mnie

      potem na łyżwy.

       

       

      Nic nie poszło zgodnie z planem.

      Otworzyłem drzwi i o mało co 

      nie zderzyłem się w nich 

      z ponurym, wysokim 

      i dość postawnym jegomościem 

      w szarym, długim,

      dwurzędowym płaszczu 

      o prostym kroju.

      Jego fason

      nie był typowym dla wyspiarza

      a raczej obywatela zbuntowanej kolonii.

      Dziwny gość

      otarł mnie ledwie wzrokiem 

      zza przyciemnianych, wąskich szkieł

      i zwrócił się do mojego ojca.

      Bardzo przepraszam

      za tak nagłe najście 

      ale na uniwersytecie powiedziano mi,

      że jest Pan

      jeszcze w domu panie Fodden

      a sprawa z którą przychodzę nie cierpi już zwłoki ponad to co nadłożyłem starając się dostarczyć Panu interesujące dokumenty, zapis z fonografu oraz przedziwny szczątek metalu, który

      z pewnością pana zainteresuję.

       

       

      Wyjął z płaszcza niewielkie opakowane szarym papierem zawiniątko

      i wręczył je ojcu.

      Nazywam się Peter Noyes 

      i jestem zastępcą profesora Clarka 

      na uniwersytecie Miscatonic w Arkham.

      Myślę, że to Panu wiele wyjaśnia.

      Profesor liczy na Pana pomoc

      w tej sprawie.

      Jeśli tak w istocie będzie 

      czekam na Pana 

      w dniu jutrzejszym w południe 

      na nabrzeżu numer dwa,

      celem odbycia podróży

      najpierw do Bostonu 

      a potem do Arkham.

      Proszę pamiętać, 

      że nie ma czasu do stracenia.

      Gwiazda czy też planeta,

      powoli pojawia się 

      w naszych snach nieprawdaż?

      Nie czekając na odpowiedź,

      odwrócił się na pięcie i szybko

      znikł za zakrętem skrzyżowania.

      Ojciec nie tłumacząc niczego zaprowadził mnie do pani Stevenson

      i nakazał jej 

      by zajęła się mną przez jakiś czas 

      bo czeka go długi

      i pilny wyjazd do Bostonu.

       

       

      Zostałem u niej długie lata.

      A ojciec wrócił podobno kilka lat temu.

      Nikt nie wiedział skąd ani po co.

      Uważano go za zmarłego.

      Zaginął gdzieś w lasach Nowej Anglii 

      razem z tym całym

      Noyesem i Clarkiem.

      Nadal gdzieś w szufladzie biurka 

      mam jego nekrolog

      z jednej z gazet z Arkham.

      Żył ale przypłacił to szaleństwem.

      Nie widziałem go już nigdy później.

      A teraz zaginął po raz wtóry.

      Podobno planeta 

      znów nawiedzała go w snach.

       

       

      Odebrałem telefon z policji 

      i obiecałem przybyć na miejsce 

      by jakkolwiek pomóc śledczym.

      Bo sami nie rozumieli 

      w środek jak wielkiego szaleństwa 

      przyszło im wpaść i brnąć

      dzięki zostawionym wszędzie przez ojca dokumentom i zapiskom.

      Już ich pierwsze pytanie zdawało się idiotycznie niedorzeczne.

      Czy mówi mi coś nazwa Yuggoth?

      To miasteczko, osada czy może 

      jakaś kodowa nazwa 

      jakiejś świątyni czy wykopalisk?

      Znaleźli pamiętnik ojca,

      gdzie ta nazwa pojawia się ciągle.

      Ten krótki wpis ołówkiem 

      sprzed wielu tygodni.

      Wreszcie odezwali się do mnie

      Ci z Yuggoth.

      Będą czekać w oktawę święta 

      ojca Yog-Sottotha przy ołtarzu na wzgórzach.

      Zabiorą mnie znowu…

      Brzmiało to jak żart.

      Lecz jedno było pewne.

      Mój ojciec nigdy nie był skory do żartów.

       

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach

  • Popularne aktualnie



×
×
  • Dodaj nową pozycję...