Pomóżcie proszę...

[Pomyłek_Stokrotny]

Chciałbym słowo ujarzmić
I by mnie słuchało...
O wiem, nieskromnie to zabrzmi,
To ciągle za mało...
Czasem to los poety,
Czasem grafomana,
Może na szczęście,
Może i niestety...
Podajcie formułę,
By mnie słowo słuchało,
Bo słowo to zaklęcie;
Tak wiele ich i mało...
Bo wam nie przekaże
Co w mej duszy się dzieje;
To z niej głos pisać mi każe,
I drwi ze mnie
I słyszę jak przewrotnie
się śmieje...
Ale mówi też o człowieku,
Dużo o przeszłości
I o przeznaczeniu
I zatracie w nicości...
Gdzieś szepcze,
Że poezja to sprawa wiary,
Gdzieś szepcze,
Że zwykłe tylko to czary...
Poóżcie proszę...

[bazyl_prost]

w burzy neuronów
trzaski o form wielu
wydobyć znaczenie
trzeba przyjacielu
przesączyć nastroje
recepty przeliczyć
znaleźć swój ogród
przestrzeń
a słowa będą płynąć
w zrozumiałej kodzie
jak łodzie
jak lotos żywe
i dopasowane
u ouo o a ei om
to spojenia dom

[Pomyłek_Stokrotny]

Bazylu...

Przyjmij Drogi
Serdeczne, szczere pozdrowienie
I poświęć czas bezcenny,
Bo w liniach zaklęte rozumienie
Moje świata, czy poezji,
Którą tenże bywa...
Historia zmyślona,
Historia prawdziwa;
Nieważne, która bój
zwycięski stoczy,
Ważnym tylko, by oczy
Podały ją dalej
Gdzieś do serca głębi,
Bo tylko tam i zawsze
Na wieki poezja prawdziwa
Istotą się kłębi...

[bazyl_prost]

kryzys poematu
gdy nie ma tematu
a samopoczucie
gnębi tylko strucie

[bazyl_prost]

wiem co
napiszmy dramat
królewska twierdza błyśnie

osoby król, królowa, dworzanie no i goscie

miejsce: twierdza pod piekłem i broni się przed piekłem
i złotem rozumu emanuje

rycerzem tylko słowo , tak żeby nie bolało

to wyjdzie wręcz szałowo

podręcznik zje nam ciało!

[Pomyłek_Stokrotny]

wtrącę pro forma
tematy już były
nam została forma...

[Pomyłek_Stokrotny]

Racja! Racja!
Piszmy więc czym prędzej
Twórzmy dzieło razem
A wszawicę nędzy
Niech spisuje błazen
Mówisz złoto rozumu
Popadłem w zadumę
Rozum to tylko
Kajdan, pęt przedpiekle
Ściąć króla i dworzan
Podręczniki powiesić
Zwalczać rozum zaciekle...


Miło było Cię poznać. Później jeszcze tu zajrzę. Goście;)))))).

[bazyl_prost]

właśnie podręcznik to cegła
rozum trzeba budować
bo kurwa i chuj po nas zostanie
to przecież nie ładne zdanie

[Pomyłek_Stokrotny]

Jeżeli już cegła
to tylko na łeb pięknoducha
ten, uwierz rozumu nie słucha...
I w ceglanym rozumie
nie znalazł nadziei,
a tylko się błąka
w labiryncie z cegły
i rozumu kniei.
Wybacz Monarcho Rozumu,
mnie tam byc nie dane,
labirynt budowac,
wolę sercu, uczuciom
cześc oddawac w słowach,
a przy labiryncie
mamic oko cieniem
własnej naiwności...
Rozum zostaw w sieni
labiryntu,
nie zubażaj dla próżnej potrzeby
legendy Koryntu...

[bazyl_prost]

definicja twoja
rozumu
awersją
gwiazdą serce dla niego
a strawą twa błogość
inaczej nie umiem
chodzić po tej ziemi
nie dla chorego cyklopa,
o nie,
moje pieni

[Pomyłek_Stokrotny]

jednooki najwyżej
ciśnie kamień w wodę...
na nic więcej go nie stac
Ja Odysa chętniej
chadzałem szlakami...
Tak mnie się zdawało
On umykał swym statkiem
w sławetnej podróży
syrenom potworom,
ja łupiną z orzecha i piórka
kryłem się przed butem
przechodnia w kałuży...
Tam myśl porzuciłem
własnej wybitności...
I Ty bacz uważnie
na iluzje rozumu,
nie Twoje słowa głoszą
kapłani Mądrości...
Los mnie nie oszczędzał,
czasem poniewierał,
ale i obdarzył znakiem
jak wyspę odnaleźc,
trafic na Itakę...

[bazyl_prost]

cóż to za znak
wędrowcze losu
spytam choć'm
poniżony
kłos to czy zwierze
ptak czy emblemat
wspomóż mojego losu

[Pomyłek_Stokrotny]

Panie,
niesłuszne Twe żale
nie Ciebie rugac
było mym zamiarem...
Świat i życie
scenaria inne
całkiem kreśli
niż człowiek na fali
powodzenia mysli.
Odczytaj jeszcze
raz me wersy...
A znak to błysk,
Krótkie lśnienie
o świecie pełnym ludzi...
ten błysk mnie przebudził...
Oni się z Tobą
nie zamienią i ze mną
złuda tu nadaremno...
i noc przestała byc ciemną..

[bazyl_prost]

li noc przestała być ciemną?
ei powiedz wszystkim
ja ze zgryzoty nie umiem
lecz znaku nie rozumiem
czy to litani rzewnej śpiew
nie może coś weselszego

/\ /\
/ \/ \ / \
/ \/ \

tu człowiek gór buduje

a może trójkąt i góra dwugłowa
twój pokój ci zwiastuje
może Neptuna trójząb,
może baranka futro,
może ptaka głos
może lwia grzywa
pioruna cios
powiedz ach powiedz coś
ja granic pokonać nie umiem
sam je stworzyłem
w rozumie
tym dobrze pojętym
nie tym cholernie skrzętnym

[Pomyłek_Stokrotny]

Może odczyt nietrafny,
z czym mniejsza.
Nie drażnij wyobraźni;
nie wszystko symbolem
w męskiej próżnej jaźni.
Dzięki za potyczki
bezkrwawe, niesrogie;
czas- tak go mało...
Bywaj...z Bogiem

[bazyl_prost]

rozum tracę przez ciebie
i twe dywergencje
bywaj także
z Bogiem lub Boginią rzeczy
spotkajmy się tu kiedyś
przy sztucznym papierze
przeczytam kilka razy
kiedyś w coś uwierzę...

[Przemysł Ś-wiersz-cz]

Wybaczcie moi bracia
Moi przyjaciele
Że was niepokoję
Lecz słów padło już wiele

Skończyły się te boje
Bitewne przemówienie...
W poezji człek winien znaleźć
Spokój i ukojenie.
Czy z rozumu czy z serca
Słów-potoków mnogość
Lecz rzeka ta wezbrała
Niosąc ze sobą wrogość.

Cieszy mnie ten spokój
Lecz bitwa, choć skończona
To nie zakrzepła jeszcze
Rana ta zakrwawiona...
Wojny niewypowiedziane
Formalnie niezakończone
To spod ciemnych gwiazd szemrane
Typy - zwady spragnione
Oni oręż już znajdą
Świeżą ranę rozdrapią...

Bój Erato-Kalliope
Każda swą prawdę niesie
Serce walczy z umysłem
- Toż to siostry są przecie!
Obie muzy siostrzane
Na szczytach Parnasu królują
Obie poezję niosą
W której się ludzie lubują.
Niby różne te poezje
A może jednak te same.
Zakończcie braterskie boje.
Sforsujcie niesnasek bramę.
Niech forma w jednym szeregu
Z tematem barwnym stanie
I niech w dzień świąteczny nastąpi
Ducha Wieszczów zmartwychwstanie.

Rękę podaj
Dłoń uściśnij
I uściskaj
Mój ty bliźni.
Teraz zgoda
Niech panuje
Niech króluje
Dusz swoboda.



P.S.
Wybaczcie, gdzie rymy są proste
(Krewniacy to z ziem częstochowskich)
Lecz cóż, gdy z ziaren talentu
Ukręcił się bicz dziadowski.
Nie dziś pora na żniwa
Na mych polach poezji...

[Pomyłek_Stokrotny]

Witaj rzemieślniku przygodny
z gałązką oliwki
coś gotowy swary
zażegnac i spory...

[Przemysł Ś-wiersz-cz]

Rzemieślnik ze mnie żaden,
Złodziej pokrętny raczej
Co wytrychem swym raczył
Otwierać poezji bagaże.

Lecz gołębie me serce
I skrzydła gołębie mnie niosą
Na tychże białych, w niebiosa
Zanoszę gałązkę pokoju...
Deusa córy z Parnasu
Winny zgodnie iść w parze.
Czas zgody wybić raczył
Na Boskim świata zegarze.
Ciężko mi na sercu
Gdy brat z bratem się bije
- synowie poezji-Jakuba
chwytają się wzajem za szyje.
Gdzieś pośród nich jest i Józef
Który jak Biblia powiada
Przez zawiść przyrodnich braci
Ucierpiał na tychże swadach.

I choć Bóg nad nim czuwał
W Egipcie wzniósł ponad innych
To czy cierpieć było mu warto
Przez braci dziesięciu najwinnych?

[Pomyłek_Stokrotny]

Tak przyjmij za słowa
pokłon uniżony
szacunku dla dobra
z ust co Twoich płynie.

Zwiesz się, kajasz
złodziejem pokrętnym...?
Cóż za kurtuazja!
Znasz, i pieścisz słowo...

Nic mnie Twoja skromnośc,
Niczym Twe wykręty...
Rzec tu muszę: brawo!
Za tembr nienadęty.

Pojedynki rad nierad
Muszę czasem toczyc;
Słowo zdarza sie wdziera
By jak sztylet krwią zbroczyc.

A pokój? Tak, chętnie,
ale rzeczywisty, bec cienia
zakłamu; wtedy tylko w pięknie
doznam ulgi ukojenia...