(nić Ariadny)

[Agnesja]

nić Ariadny pękła
pogubiłam się już w labiryncie własnych
myśli
nie potrafię dotrzeć już donikąd
jestem na uboczu drogi,
która prowadzi do złotego środka
mojej duszy

potrzebna jest mi wskazówka,
która sprawi, że
w huśtawkach wieczoru
ciepła ciemność
otworzy me oczy zmrużone
w szeleście srebrnych iskier
przed lustrem ciszy

i w otchłani źrenic
w strumieniu łez
szumiące snem
zobaczę tęsknotę,
która przejdzie jak smuga
przez oczy
i stanie się szeptem o zmroku

[Judyt]

która prowadzi do złotego środka
mojej duszy

potrzebna jest mi wskazówka

zdaje się, że Agnesja sama napisała odpowiedź sobie,
serdecznie J.

[M._Krzywak]

Za dużo startych już przez czas metafor. I jeżeli pojawiają się "oczy" i "źrenice" w bliskim sąsiedztwie, to znak, że zabrakło, hm... wyobraźni (oczywiście poetyckiej). Dbać o słowo, o styl - np. jeżeli jest 1 os. l. poj. ("pogubiłam") to dopełnienie "własnych" jest zbędne!

Pozdrawiam.

[Zuźka]

Bardzo fajny pomysł. Tylko może odrobinę dopracować ze strony technicznej?
Może lepiej:
nić Ariadny pękła

zgubiona w labiryncie
myśli
nie dojdę już donikąd
jestem gdzieś na uboczu drogi
która prowadzi do złotego
środka mojej duszy

potrzebna mi wskazówka

w huśtawkach wieczoru
ciepła ciemność
niech otworzy me oczy zmrużone
w szeleście srebrnych iskier
przed lustrem ciszy

i w otchłani źrenic
w strumieniu łez
szumiące snem
zobaczę tęsknotę
która przejdzie jak smuga
przez oczy
i stanie się szeptem o zmroku

To tylko sugestie. Łatwiej było mi je pokazać w taki sposób.
Dygam
Zuza ;)

[Marlett]

Pierwszy wers jest zbędny.
PozdrawiaM.