jest zwyczajnie

[anna_rebajn]

zaledwie umarłeś a tutaj już wiosna
trawniki nie chciały zaczekać z zielenią
a nasza polana też cała w pierwiosnkach
i tylko gdzieś we mnie szarugi jesienią

kałuża przed domem niedawno nam wyschła
więc twoje kalosze schowałam na strychu
i jeszcze pulower co w ganku wciąż wisiał
i beret zwinięty jak kociak w koszyku

wiem wrócić nie możesz więc jakoś to będzie
wieczorem usiądę na naszą wernadę
i druty rozłożę (kupiłam już wełnę)
i może choć ręce robótką się zajmie

ja myślę że jesteś choć trochę inaczej
bo czułam cię wczoraj jak z miasta wracałam
i włosy wymknęły się z chustki za wiatrem
jak kiedyś gdy jeszcze nie byłam dość stara

[Bernadetta1]

dla mnie bardzo:):)nie wiem tylko czy ,,w ganku'', czy ,,na ganku''...ppozdr.

[Jacek_Suchowicz]

pomysł przedni ale wymaga sporo pracy warsztatowej
za dużo i albo spowalnia czytanie w każdej strofie rozpoczyna 2 ostatnie wersy albo wywalić
trochę nieporadny styl np
a nasza polana też cała w pierwiosnkach
i tylko gdzieś we mnie szarugi jesienią
itd
pozdrawiam Jacek
ps. po polsku w ganku zwyczajowy rusycyzm - na ganku

[Judyt]

lirycznie ot co czy jakoś tak, serdecznie J.

[Baba_Izba]

Mnie wiersz bardzo się podoba, nie dostrzegam
nic co bym mogła uznać za błędne.
"Ganek" jest to słowo wieloznaczne, jednak same ganki - przybudówki,
również bywają różne; bez okien i drzwi albo zabudowane. Jeśli jest to
ganek ze ściankami, oknami i drzwiami, to moim zdaniem, w pełni jest
uzasadnione użycie "w ganku", a nie "na ganku". Już gdzieś w literaturze się z takim określeniem spotkałam.
"a nasza polana też cała w pierwiosnkach
i tylko gdzieś we mnie szarugi jesienią"
Piękny urywek, doskonale oddaje smutek : "gdzieś we mnie szarugi (w domyśle: się)
jesienią ( co robią: jesienią, jako czasownik). Jeśli już, to zastanowiłabym się nad:
"wieczorem usiądę na naszą wernadę" (czy może na "naszej werandzie"- nie wiem)?
Piękny monolog, dzielenie się tym, co obok, z kochaną, nieżyjącą osobą, jak gdyby
ona ciągle była z peelem.
Serdecznie pozdrawiam
- baba