Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Spacer

Elwira Ekiel
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Elwira Ekiel

Elwira Ekiel

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Połacie lasu
Kłaniające się z oddali
Witały nas tak szczególnie ciepło i miło
Kiedy się szło w milczeniu
Razem, ale osobno
Czuć było tą bliskość
I bicie naszych serc
Jak dwie krople rosy
Które próbują się nawzajem dogonić
I zanim spadną na ziemię połączyć w jedność
Choć przez chwilę poczuć, co to znaczy miłość

Elwira Ekiel

Elwira Ekiel

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Może to nie jest idelane, ale cóż...

Potrzebne wsparcie i rada bo ja dopiero zaczynam pisać "coś" tak na powaźnie to wszystko co było wcześniej to taka dziecinada.

Z góry dzięki za wszystkie konstruktywne komentarze i opinie
Pozdrawiam

aluna

aluna

Opublikowano
Opublikowano

Treść a jakże ...ale forma ...hmmm?!

Połacie lasu kłaniają się
z oddali witały nas ciepło
Kiedy szliśmy w milczeniu
Razem ale osobno
Czuć było bliskość
bicie naszych serc
Jak dwie krople rosy
próbując się dogonić
zanim spadną na ziemię
połączą się w jedność
Choć przez chwilę czuć
co znaczy miłość

Takie moje ,przepraszam że okroiłam ...interpunkcje jeżeli zechcesz wstaw Autorko!
Pozdrowionka!

Elwira Ekiel

Elwira Ekiel

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zgadzam się i sugestie bardzo trafne
Podkreślam ja dopiero się uczę
A co do kropelek to ze mną jest tak, że nie zawsze piszę to co czuje
Byłam wczoraj na spacerze i było miło i czuć było tę miłość tylko nie dotyczyła ona mnie, a raczej moich przyjaciół i w sumie ten wiersz chciałabym im zadedykować

Aguś, Jasiek ja mam nadzieję, że kiedyś te wasze krople połączą się w jedność

Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • wierszyki
      Internety

      Przez wierszyki · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Tak. Bardzo z operatorem internetu. Wszyscy mi odmawiają :)   Wszystkiego pozytywnego dziękuję za uśmiech :))
    • wierszyki
      22#

      Przez wierszyki · Opublikowano

      Z tym pomysłem na życie to jest niezła ściema serwowana ludziom, żeby pozbyć się problemu. Idź za swoimi planami, załóż swój biznes, bądź kreatywny. To się wie często dopiero pod koniec życia. Pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Lenore Grey
      Liryki przeprawne

      Przez Lenore Grey · Opublikowano

      Odrzucili kołderki z piasku — bo cóż to — w tym bladym blasku? ktoś przez morze pomyka rowerem. Przetarli oczy — jak kapitan nad sterem, gdy wyspa wyrasta na opak. Nie pyta, który ptak ich tu przywiódł — ni czemu jak jabłka w kałuży — wydęci.   Spójrzcie za wyspę — i już: mapy chyże w skorupce pamięci!     -----     Płynąc po niebie, zarzucamy sieci: dłońmi w złotej obwódce koraliki niecisz, co tak dzwonią, spadając na ogrody szumne. Łódkę oddamy rzece, ale komu — trumnę?  
    • Proszalny
      Internety

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Chcesz się umówić? Zapewne na partyjkę preferansa :) Śliczny wiersz.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Wow! Jestem niebieski.
    • Simon Tracy
      Rozstajne głazy

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Poetyckich dusz nie trzeba siać, ani też rodzić w bólach i mękach. Wychowywać, hodować pod parnym kloszem, by wydały owoc cierpki w smaku. Odbijający się palącą zgagą. Trujący wręcz dla serc i myśli.     Poeci to kamienie  pozostałe na krańcach ugorów. Przysypane piachem,  zaplątane w powój i oset. Ukryte w cieniu  rozplenionych, strzelistych pokrzyw. Rdestów i krwawników. Łaskotane liśćmi paproci. Zasłuchane w opowieści wichru. W pieśni chóru chmur, zwiastujących ciepłe, letnie burze.     Niezauważone, nieważne, nieistotne. I przez to twarde i nieustępliwe. Nie straszny im skwar ani deszcz. Mróz kąśliwy i mokry śnieg. Są przerzucani i kopani. Bez prawa do miejsca, które nazwali by domem. Azylem dla spokojnego bytu. Niełatwa to rola. Są tacy, którzy pękają. Obracają się w kruchy proch. Bo są zbyt czuli, lub biorą na siebie więcej  niż ktokolwiek mógłby znieść.     Są jednak kamienie zbyt ciężkie i stare. Olbrzymie głazy ostałe od pokoleń, na straży szlaków, mogił czy duktów. Stoją na bagnistych i leśnych rozstajach w płaszczach z mrocznego mchu. Ich żywot spisały,  solne naloty na powierzchni. Zapytane, nie odpowiedzą. Zaczepione, będą milczeć jak grób. Pogłaskane czule, będą zimne jak trup.     Ich czas minął. Ich cywilizacja odeszła. A poezja stała się tajemnicą. Wierzą tylko w upływający czas. Mówi się, że widziały pierwszą śmierć i dożyją zapewne finalnej zagłady.     Ja już dawno rozpadłbym się, klnąc i pomstując na poboczu rowu. Lecz mieszkam w samotni prawdziwej. Gdzieś w środku kniei niczyjej. I mam się świetnie. Milcząc, zimną stagnacją. Gdybym miał jeszcze serce sprawne to biłoby dla kogoś teraz. Krusząc mnie, niszcząc i ośmieszając. Drwiąc ze mnie bez litości. Tylko dlatego, że kocham siebie. A nienawidzę pustego uczucia do człowieka i jego ułomnych słabości.      

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...