Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

  • Odpowiedzi 61
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Agata skoro sądzisz, że to poezja przez duże P to możesz mi odpowiedzieć,, pod jednym deszczem" , a widziałaś kiedyś dwa deszcze, chyba że cofasz do tyłu, nie widzisz pleonazmu, czy jesteś przemęczona skoro nie potrafisz, wyłapać tak chybionego logicznie wersu

Wracam do warsztatu, gdyż wstyd tu przebywać.

bestia

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pod jednym deszczem, to odpowiednik powiedzenia "pod jednym dachem". Przeniesienie z przestrzeni fizycznej w emocjonalną i uczuciową. Rozumiem, że to przerasta Twoją wyobraźnię i możliwości poznawcze, dlatego pomysł powrotu do warsztatu wydaje mi się trafiony... ;)))
Koniecznie zabierz ze sobą pleonazm, zmęczenie, chybioną logikę i wstyd :))
Coś stępione pazurki masz bestyjko :))
Pozdrawiam.
Opublikowano

Dobre to może pod jednym czołgiem, albo domem-- ciekawy odpowiednik do ,, pod jednym dachem" i bardzo trafiona metafora do całości wiersza aż mnie zaskoczyłaś wiedzą. W warsztacie to chociaż takich bzdur nikt nie odważyłby się napisać, gdyż odpowiedniki to możesz sobie roić w głowie, ale nie zmieniaj polszczyzny, bo to już grzech. Pod sufitem, zadaszeniem to może być , lub pod wspólnym deszczem z tym się zgodzę, ale ,, Pod jednym deszczem" ?????????????????????????????????????????????

serdecznie

bestia

Opublikowano

I jeszcze jedno a widziałaś w polszczyźnie odpowiedniki powiedzeń lub aforyzmów, czy złotych myśli. Myślę, że jako pierwsza możesz napisać, gdyż to będzie utopia, ale dla Ciebie mądrość np
1 Raz na wozie, raz pod deszczem

2 Gdyby kózka nie skakała, to by deszczu nie złamała

3 Polak mądry po deszczu

Życzę dalszej weny twórczej i powodzenia

serdecznie

bestia

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Kwestionujesz obecność w polszczyźnie zwrotu "pod jednym dachem" ? Dlaczego nie pokusisz się o jego rozbiór logiczny ?:)
"Zmienianie" polszczyzny to prawo poety, środek ekspresji, sedno tworzenia. Nie zmienisz tego "warsztatowy" krasomówco, bez względu na ilość znaków zapytania. Nie zgadasz się z tym ? Twoje prawo, twój problem... i koniecznie wrzuć na luz. Pozdrówki serdeczne.
Opublikowano

Kwestionuję Twoje rozbieranie powiedzeń na części według własnego widzimisię. To nie jest zwrot, czyli idiom nieprzetłumaczalny na język polski, tylko powiedzenie, i nie można ucinać polskich złotych myśli i dostawiać własne zakończenia. I ,,pod jednym deszczem" jest to zdanie nielogiczne i bezsensowne. Bez liczebnika ma sens ,, pod deszczem", a herezję szanowna Pani to wciskaj gdzie indziej

serdecznie

bestia

ps,, pod jednym dachem" to nie zwrot , tylko zdanie jasne jak słońce

lepszy warsztatowy krasomówca, jak osoba co pozjadała wszystkie rozumy i broni zaciekle głupoty i przy niej obstaje. Pod jedną głupotą schowała pychę bebebbebebbebebbebebebe to dokończenie idiomu buhahaha Pod jedną strzechą schowała dwójkę pychy---żart

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Zupełnie się nie zgadzam. Na tym między innymi polega poezja: na rozbijaniu wyrażeń idiomatycznych, żeby stworzyć nową wartość, nowy sposób ekspresji języka.

Jeśli obowiązywałyby w poezji Twoje zasady, flaki z olejem zalałyby świat.

Być może nie rozumiesz metafory pod jednym deszczem? Pancolek nie widzi w niej nic bezsensownego ;)
Opublikowano

I tak zakraczecie jednego, a więc idę do warsztatu w czasie opadu jednego deszczu:):):) to tutaj się nauczyłem nowego sposobu ekspresji języka polskiego. Dziekuje za 1 lekcję

serdecznie

Agato i Pancolku


bestia

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Herezja? Pycha? Głupota? Bezsens? Już wiem co Cię zżera od środka. Odkrywasz się ;)
Zjadanie wszystkich rozumów nie pomoże na takiego tasiemca..., ale jest na to rada:
Dr House, albo dokarmianie móżdżkiem cielęcym ;) Dobrej zabawy:
składniki
60 dag móżdżku cielęcego
5 dag masła
1 cebula
3 łyżki octu
2 jajka
sól
pieprz
szczypiorek
1/2 bagietki
1/2 litra wywaru warzywnego
Móżdżek cielęcy - sposób przygotowania
Móżdżek zalej osoloną wodą z octem i pozostaw na 2 godziny w temperaturze pokojowej. Potem delikatnie obierz go z błonek i oczyść z resztek krwi. Gotuj około 5 minut w wywarze warzywnym. Wyjmij łyżką cedzakową i osącz. Po ostudzeniu pokrój móżdżek w grubszą kostkę. Posiekaną cebulę przyrumień na maśle. Dodaj móżdżek, zalej roztrzepanymi jajkami, smaż, aż jajka się zetną. Dodaj szczypiorek, przypraw do smaku solą i pieprzem. Przygotuj grzanki: bagietkę pokrój na kromki, zrumień w opiekaczu lub piekarniku. Móżdżek zdejmij z patelni i podawaj na grzankach.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Bardzo malowniczy. Nigdy nie widziałam żeby brzoza i dąb rosły tak blisko siebie ;) a Ty?
Odczytuję podobnie jak Franka i Jacek S.
Poezja przez duże P. :))
Ciepło.

Jak rosną za daleko od siebie, to podchodzą bliżej - w lesie to częste zjawisko... : ))
Dzięki, Agatku.
: )
Opublikowano

Nic nie mam do wiersza , ani do Pana, tylko jak wyżej napisałem nie pasuje mi ,, pod jednym deszczem" w całości przekazu, to wszystko. Nie określam wiersza jako gniot, gdyż jest rzetelnie napisany z 1 wyjątkiem owego liczebnika przy rzeczowniku.

Ps

Jedno mnie jednak zdziwiło, jak Pani Agata zna Pana tak głębokie myśli, to musi być osobą czytającą w ludzkich umysłach skoro wie z całą świadomością, że to jest metafora odnośnie zdania ,,pod jednym dachem", gdyż zwykły czytacz nie siedzi, jak ona w Pana głowie, a może Pani Agata to współczesna Kasandra, bo teraz tak ją będę postrzegał,, czytająca w ludzkich umysłach i przepowiadająca o losie poezji"

Agato mnie w przeciwieństwie do Ciebie to nic nie zżera i to jest niekulturalne i chybione wmawianie komuś choroby, proszę dla osobistej grzeczności zachować ,, pod swoją jedną czaszką" chociaż trochę umiaru i taktu.

serdecznie

bestia be

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Przyjmuję z pokorą, że ci " nie pasuje " liczebnik przy rzeczowniku - kwestia gustu. Natomiast upieranie się, że jest grzechem, herezją, złamaniem logiki, bezsensem, okaleczaniem polszczyzny i coś tam jeszcze...jest zwykłą bzdurą, z którą nie będę polemizował.
Licentia poetica, szanowny kolego... ; )
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Najpierw obrażasz Czytelników bzdetami takimi jak herezja, głupota, bezsens itp., a później wymagasz grzeczności, umiaru i taktu. Zacznij zmieniać świat od siebie..., a tak przy okazji "Twojej czaszki" przypomnij sobie kawał o szczycie bezczelności..
Nieładnie :(
www.duzohumoru.pl/kawaly/kawaly_dowcipy_szczyty.html

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • Cylinder zastygł w bezruchu 

      a tuba zamilkła.

      Tym razem nawet igła fonografu 

      zdawała się nie mieć ochoty 

      wracać na powierzchnię cylindra 

      po raz setny tej przeklętej nocy.

      Obiecałem,

      że pomogę w poszukiwaniach,

      lecz po tym czego się tu dowiedziałem 

      i po tym co usłyszałem i zobaczyłem,

      stwierdzam jasno, 

      choć z dozą 

      naprawdę przejmującej rozpaczy,

      że mój nieodżałowany ojciec,

      został pochłonięty w odmęty, 

      bezdennej paszczy szaleństwa.

      Po czym uleciał w kompletny niebyt,

      bagiennych wrzosowisk

      północnej Szkocji.

      Przeszukano cały dom

      od piwnicy po strych.

      Wszystkie pozostałe obejścia i budynki.

      Studnie, staw

      a nawet rozkopano

      przydomowy ogródek

      ze wspaniałymi krzewami piwonii

      o które tak dbał.

      Bardziej niż o jedyne dziecko.

      Wszystko zaczęło się 

      gdy byłem jeszcze dzieckiem.

      Ojciec był 

      szanowanym profesorem archeologii 

      na uniwersytecie oksfordzkim.

      Był najlepszy w swoim fachu

      i dzięki temu pozostawał w kontakcie

      z najtęższymi umysłami

      z całego świata.

       

       

      Pamiętam doskonale zimowy poranek,

      jakieś piętnaście lat wstecz.

      Zakładałem szkolny mundurek 

      i z teczką w prawej dłoni 

      zmierzałem ku drzwiom domu.

      Ojciec szedł za mną.

      Trzymał mnie delikatnie za ramię,

      tłumaczył mi że jeśli 

      nie zakończy 

      zaplanowanego wykładu na czas 

      to odbierze mnie ze szkoły 

      nasza sąsiadka panna Stevenson.

      A jeśli wszystko zakończy się 

      zgodnie z planem 

      to obiecuję zabrać mnie

      potem na łyżwy.

       

       

      Nic nie poszło zgodnie z planem.

      Otworzyłem drzwi i o mało co 

      nie zderzyłem się w nich 

      z ponurym, wysokim 

      i dość postawnym jegomościem 

      w szarym, długim,

      dwurzędowym płaszczu 

      o prostym kroju.

      Jego fason

      nie był typowym dla wyspiarza

      a raczej obywatela zbuntowanej kolonii.

      Dziwny gość

      otarł mnie ledwie wzrokiem 

      zza przyciemnianych, wąskich szkieł

      i zwrócił się do mojego ojca.

      Bardzo przepraszam

      za tak nagłe najście 

      ale na uniwersytecie powiedziano mi,

      że jest Pan

      jeszcze w domu panie Fodden

      a sprawa z którą przychodzę nie cierpi już zwłoki ponad to co nadłożyłem starając się dostarczyć Panu interesujące dokumenty, zapis z fonografu oraz przedziwny szczątek metalu, który

      z pewnością pana zainteresuję.

       

       

      Wyjął z płaszcza niewielkie opakowane szarym papierem zawiniątko

      i wręczył je ojcu.

      Nazywam się Peter Noyes 

      i jestem zastępcą profesora Clarka 

      na uniwersytecie Miscatonic w Arkham.

      Myślę, że to Panu wiele wyjaśnia.

      Profesor liczy na Pana pomoc

      w tej sprawie.

      Jeśli tak w istocie będzie 

      czekam na Pana 

      w dniu jutrzejszym w południe 

      na nabrzeżu numer dwa,

      celem odbycia podróży

      najpierw do Bostonu 

      a potem do Arkham.

      Proszę pamiętać, 

      że nie ma czasu do stracenia.

      Gwiazda czy też planeta,

      powoli pojawia się 

      w naszych snach nieprawdaż?

      Nie czekając na odpowiedź,

      odwrócił się na pięcie i szybko

      znikł za zakrętem skrzyżowania.

      Ojciec nie tłumacząc niczego zaprowadził mnie do pani Stevenson

      i nakazał jej 

      by zajęła się mną przez jakiś czas 

      bo czeka go długi

      i pilny wyjazd do Bostonu.

       

       

      Zostałem u niej długie lata.

      A ojciec wrócił podobno kilka lat temu.

      Nikt nie wiedział skąd ani po co.

      Uważano go za zmarłego.

      Zaginął gdzieś w lasach Nowej Anglii 

      razem z tym całym

      Noyesem i Clarkiem.

      Nadal gdzieś w szufladzie biurka 

      mam jego nekrolog

      z jednej z gazet z Arkham.

      Żył ale przypłacił to szaleństwem.

      Nie widziałem go już nigdy później.

      A teraz zaginął po raz wtóry.

      Podobno planeta 

      znów nawiedzała go w snach.

       

       

      Odebrałem telefon z policji 

      i obiecałem przybyć na miejsce 

      by jakkolwiek pomóc śledczym.

      Bo sami nie rozumieli 

      w środek jak wielkiego szaleństwa 

      przyszło im wpaść i brnąć

      dzięki zostawionym wszędzie przez ojca dokumentom i zapiskom.

      Już ich pierwsze pytanie zdawało się idiotycznie niedorzeczne.

      Czy mówi mi coś nazwa Yuggoth?

      To miasteczko, osada czy może 

      jakaś kodowa nazwa 

      jakiejś świątyni czy wykopalisk?

      Znaleźli pamiętnik ojca,

      gdzie ta nazwa pojawia się ciągle.

      Ten krótki wpis ołówkiem 

      sprzed wielu tygodni.

      Wreszcie odezwali się do mnie

      Ci z Yuggoth.

      Będą czekać w oktawę święta 

      ojca Yog-Sottotha przy ołtarzu na wzgórzach.

      Zabiorą mnie znowu…

      Brzmiało to jak żart.

      Lecz jedno było pewne.

      Mój ojciec nigdy nie był skory do żartów.

       

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach




×
×
  • Dodaj nową pozycję...