Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Fala wyrywa ku niebu, naiwność
męstwa czlowieka w walce z naturą
bogactwo, dorobek pokoleń i życie

rozwścieczone ryczące gardło
czarną czeluscią. pianą z pyska
wodorostami chwytnych rąk
plując niestrawionymi szczątkami
ustalonego porzadku rzeczy
bezlitosne wobec maluczkich
zamożnych i wielkich -
kroplą jeno w trzewiach Molocha

tsunami

poprzestac na jednym wyrazie?
choć grozą jak ziemia dlugo
nie zatrzyma wzroku ni myśli
w klatce kadru przez wieczność

Poezja ubiera w słowa co było
od zawsze wiadomym ,tragedią obleka
komedią , milosną euforią
każdemu inaczej , wedlug patrzenia,
rytmu serca i duszy wrażliwej.

Opublikowano

Ciekawe przesłanie jednak naprawdę cięzko komentować bez ogonków, ale jestem za plusem, gdyż o poetica ciężko się pisze znaczy trudno napisać dobrze ponieważ każdy ją inaczej postrzega

serdecznie

bestia

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ewo, ja też mam tak na drugie. Myślę, czy nie warto poczekać te 2 tyg. widać, że coś się dzieje ważnego w Twiom wierszu, ale nie wiadomo chwilami czego się domyślać. Dużo przez to możesz stracić
Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Ten utwór to niezwykle gęsta, filozoficzna próba przepisania mitu o stworzeniu świata na język fizyki, egzystencjalizmu i czułości.  Odwracasz tradycyjną wizję Genesis. Stworzenie świata nie jest tu triumfem światła, lecz „popełnieniem siebie” - rodzajem ontologicznej pomyłki. Doskonała nicość - zanim powstał świat, panowała pełnia, która nie potrzebowała świadka ani odbicia. Czas i przestrzeń nie są darami, lecz objawami „zużywania się” wieczności. Materia jest tylko „opóźnieniem rozpadu”. Pojawienie się człowieka w wierszu jest przedstawione jako coś niemal nielegalnego - „coś, co nie powinno mieć oczu”. Nasza świadomość to „rysa na nieskończoności”.    Najważniejszy moment wiersza, gdy sugerujesz, że w bezdusznym mechanizmie wszechświata pojawia się coś, czego „nie przewidziała żadna stała” - Czułość. Kiedy dwie skończone, śmiertelne istoty uznają się za „konieczne”, nicość traci swoją potęgę - przestaje być jedynym punktem odniesienia.   "Jesteśmy jedynymi bogami, których stać na luksus umierania" - to paradoksalne stwierdzenie - bogowie (wieczność) nic nie ryzykują, więc ich istnienie jest „tanie”. Nasze istnienie ma wartość, bo ryzykujemy wszystkim.   Proponujesz fascynującą, odwróconą teologię: "Może więc Bóg, nie jest początkiem. Może jest skutkiem."   To człowiek, poprzez swoją zdolność do nadawania znaczeń, „stwarza” boski pierwiastek w pustym kosmosie. Wiersz kończy się bardzo konkretną wskazówką: sensu nie znajdziesz w biologii („w neuronach”) ani w wielkich teoriach. Sens jest międzyludzki. Jesteśmy „błędem” w idealnej ciszy wszechświata, ale to właśnie ten błąd sprawia, że światło w ogóle ma po co płonąć.   Mocny i świetny tekst, dużo pięknych metafor i jeszcze więcej filozofii, w tym  koncepcji ex nihilo.  Fascynujący!    Pozdrawiam. :) 
    • @EsKalisia Fajne :)
    • Jeśli po latach nadal będziecie się kochać, to w temacie miłości nie ma więcej ponad.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...