Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Nieważne, skąd przyszłaś, a jeszcze
topole się chwieją od wczoraj
niebo jest bardziej jaśniejsze
umilkły też kłótnie o Raj
Ty zmieniasz popioły w kwiaty
gdzie pierwszy kwitnie śmiech dziecka
- tam jesteś
a kiedy ktoś z ludzi umiera
zakrywasz mu oczy snu gestem

Nieważne, że grożą, bo wreszcie
strach głupi mądrością pokonaj
wszystko jest takie pełniejsze
jak tylko przyjdziesz - zawołaj
Ty wierzysz w nas jeszcze, ludzi
że człowiek to nie miot Darwina
- tam jesteś
gdzie kończy się i zaczyna
akt łaski - pierwsza przyczyna

Opublikowano

Choć nie jest to moja ulubiona tematyka, dostrzegam jednak
w tym wierszu kilka ładnych sformułowań, jak:
"Nieważne, skąd przyszłaś, a jeszcze
Topole się chwieją "
(zastanawiam się: nad "a"?), czy
"Ty zmieniasz popioły w kwiaty
Gdzie pierwszy kwitnie śmiech dziecka
- tam jesteś"

Rozumiem, że w wierszu celowo zastosowano: "bardziej jaśniejsze"
i "takie pełniejsze"
zresztą, sama nie wiem, tak do końca, dlaczego zwróciłam na to szczegółną uwagę.
Razi mnie rym; "pokonać - konać".
Mimo wyrażenia w wierszu prawd oczywistych, graniczących z truizmem,
całość przyjemnie się czyta, moim zdaniem, dobry zamysł wiersza,
choć poprawki pewnie będą, po to jest warsztat.
Nie rozumiem: dlaczego niektóre wersy z dużej, a inne z małej?
Będę zaglądać, z serdecznymi pozdrowieniami
(jedna z miotu),
- baba

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Oczywiście, że będę pracował - to będzie pewien cykl (mam jeszcze w zapasie "Jeziorna" i "Grobowa"), ale materia słowna - rymy, średniówki, sylaby to nowość jako twórcy. Ale wreszcie trzeba zacząć pisać wiersze :)
Opublikowano

Trafne spostrzeżenia autora
" Ty zmieniasz popioły w kwiaty
gdzie pierwszy kwitnie śmiech dziecka
- tam jesteś
a kiedy ktoś z ludzi umiera
zakrywasz mu oczy snu gestem "

z wiersza wybrane ...cały podobalski!
Pozdrawiam!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Łukasz Jurczyk   Dziś to głęboko pesymistyczne, antybohaterskie spojrzenie na podboje Aleksandra Macedońskiego.   Narrator nie widzi już chwały ani wielkości. Zamiast tego dostrzega powtarzający się cykl przemocy i absurdu. On widzi "wielką historię" z dołu - z perspektywy własnego wyczerpania.   Tytułowy "tron z piasku" to symbol ulotności i niestabilności władzy. Śmierć króla Persów (Dariusza) nie kończy wojny, a jedynie robi miejsce dla kolejnych tyranów. System opresji trwa nadal ("rodzą się ci sami z innym imieniem").   Narrator krytykuje rosnącą w Aleksandrze potrzebę bycia uznanym za bóstwo - nazywa to wprost "plagą". Ukazuje władzę jako niszczący żywioł, który spala tych, którzy pragną jej blasku.   Relacja między Aleksandrem a jego wojskiem uległa rozpadowi. Żołnierze już mu nie wierzą. Rozdane łupy nie są nagrodą, lecz łapówką, która ma uciszyć niepokoje i "pustkę w oczach" żołnierzy, którzy zatracili cel swojej wędrówki. Materialne bogactwo nie potrafi zrekompensować duchowego i fizycznego wycieńczenia.   Podbój Azji jawi się jako wejście w otchłań, która nie ma końca. Krajobraz potęguje poczucie beznadziei. Personifikacja "zmęczonego słońca" doskonale oddaje stan psychiczny i fizyczny całej macedońskiej armii.   Ostatnia zwrotka niesie uniwersalne, ponadczasowe przesłanie. Powrót do domu i zaznanie spokoju będą możliwe dopiero wtedy, "gdy zabraknie królów". To bezpośrednie oskarżenie władców o to, że ich osobiste ambicje są jedynym powodem cierpienia i tułaczki tysięcy zwykłych ludzi. Bardzo mądry tekst!
    • Przestrzeń jest wypełniona kolorowymi bąbelkami metafizycznymi posiadają moc- „smoc”  
    • @jjzielezinski   Wiersz ma bardzo mocny, bezkompromisowy i antywojenny wydźwięk. Trafnie i gorzko punktuje tych, którzy na wojnie zyskują (bankierów, elity, media). Ten przekaz jest niestety aktualny - za ambicje i chciwość nielicznych na górze, zawsze płacą zwykli ludzie na dole. Historia zatacza koło, a ten wiersz świetnie to oddaje. Najbardziej uderzają słowa o tych, co "prochu nie wąchają", a mają krew na rękach - doskonałe podsumowanie tego, czym naprawdę jest wojna. Świetny wiersz z mocnym przesłaniem.
    • @andrew   Mocny obraz - chodzenie nad przepaścią na ślepo i w końcu odnalezienie Światła. Przysłowie o wilku trafnie podkreśla ostrzeżenie, które w końcu zostaje usłyszane. Szczery i poruszający. Pozdrawiam.     
    • @Leszek Piotr Laskowski   Ciekawy wiersz z mądrą puentą. Pozory często mylą, a my zbyt łatwo ulegamy własnym domysłom. Uroczy zwrot akcji z jeżykiem!   Wycofuję się więc cicho, niech kolczasty malec pije. Znikło mojej złości licho, niech w spokoju sobie żyje.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...