powtarzasz mi się

[Lena Achmatowicz]

"kobiety lubią nawoływać wieczorem
w ich mowie nie przestaje odzywać się śpiew" Cortázar


w pamięci mi się stajesz dla samego piękna po nic
wychodzisz

jestem zła pod nieobecność twoich przykazań
próbuję papierosy i płaczę a płacz jest zdrowy

przywołuję ciebie pod pozorem tnących traw
zdążyłam zakwitnąć wykłosić się
jeszcze we mnie tkwisz

w późnym lesie coraz bliżej się zdajesz
szybciej ścieżką wchodzisz w głos
jak gdyby nigdy nic
na kolację machasz do mnie z nieba

burzy się wszystko
parują progi las obrasta w tkankę
brakuje powietrza

haczyk w półuchyleniu trzyma okno
dopóki nie dopasą się komary
dopóki nie zasnę składam listy w kulę
zobaczymy jak się między nami potoczy

[kasiaballou]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ciężko przebrnąć mi przez pierwszą strofę i może to zabrzmi absurdalnie, ale z powodu przeobrazowania - ciężko, bo zbyt lekko, dosłownie dosłownie. Tak czynność za czynnością.
I po co ta "pupa", w sumie można się domyśleć, że podpieranie drzewa, to pupsko i plecy, bo inaczej byloby opieranie ;)

I jeszce "ciężka" też mi jakoś zawisło między wersami.
Dalej jest już fajnie, płynnie, a kula przetaczająca się do pointy super.

pozdrawiam
kasia

[Lena Achmatowicz]

coś zmieniłam, może będzie lepiej. dziękuję Kasiu

[kasiaballou]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O i tego zsuwania na ziemię też nie ma - jest dobrze, teraz jest super cacy :)

[Tomasz_Piekło]

Dobrze się czyta. Bez uwag, no, może te gwiazdki niepotrzebne.