Zgłoś

"Powietrzne szurajki"   Jak włosy mierzwią kudłate głowy, jak liście drzew tańczą od wiatru. Podmuch odbiera ludziom dech mowy – tak można odgrywać to życie teatru.   Życie z poezją w sztuce, jak teatr,  szuraniem dźwięków przez życie mkniemy. Z daleka – to jeden potężny nieład – rodzimy się, mrzemy, tak kołujemy.   Obłoki się snują, cyklony szaleją, teatry tragedii, teatry komedii, gdzie jedni płaczą, inni się śmieją w komedii życia, w życia tragedii.   Spojrzeć na liście, przepiękne włosy, szumiący zefirek, w lekkości podmuchu. Tak wiatr układa łanów zboża kłosy, a ja słupem stoję, patrząc w bezruchu. Wszystko się rusza ukrytą siłą, to niewidzialne mikroszurajki. Raz ty na szczycie, raz nad mogiłą – życie to piękno, lecz piękniejsze są bajki.   Ktoś tym porusza, ktoś to nakręca, Skąd ruch ten, skąd życie — któż odpowiedź zna? Może to oddech samego istnienia, Co w każdej szurajce tak cichutko trwa.   Leszek Piotr Laskowski

@Grahamoza... że tutaj, szczególne podziękowanie... :)

@Poet Ka Lux Róża ;)  

@violetta   jesteś ostatnio niepokojąco spokojna, zrównoważona i miła!? To przez jod ?

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Nata_Kruk

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.